บทที่ 87 ไปห้องพี่น้องฉันกันให้หมด

จากความคุ้นเคยที่หยางฮ่าวมีต่อเพื่อนซี้คนนี้ อีกฝ่ายคงแวะไปซื้อยาเม็ดสีฟ้าแน่นอน

ช่วยไม่ได้ ดาเมจไม่พอมันก็ต้องพึ่งยา!

แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

ตอนที่หวังจื้อเฉากลับมา เขาแอบยื่นเม็ดยาให้หยางฮ่าวหนึ่งเม็ดอย่างมีเลศนัย "พี่ฮ่าว เอาสักเม็ดสิ!"

"รับรองฟิตเปรี๊ยะ!"

"แกเก็บไว้กินเองเถอะ!"

"พี่ยังฟิตปั๋งเว้ย!"

หยางฮ่าวไหวไหล่ แม้จะอายุสามสิบแล้ว แต่สุขภาพร่างกายของเขายังจัดว่ายอดเยี่ยม พื้นฐานเดิมค่อนข้างดี จึงยังไม่ถึงขั้นต้องพึ่งยาพวกนี้

"ก็ได้ครับ ถ้าต้องการเมื่อไหร่บอกผมได้เสมอนะ!"

หวังจื้อเฉาไม่เซ้าซี้ รีบกลืนยาลงคอไปหนึ่งเม็ดอย่างอารมณ์ดี

"ร้านนวดเท้าชื่ออะไรนะ เดี๋ยวฉันเปิดจีพีเอสนำทาง"

หยางฮ่าวแตะเปิดระบบนำทางในรถแล้วถามขึ้น

"ไป๋เยวี่ยกวง"

หวังจื้อเฉาตอบ

"ไป๋เยวี่ยกวงเหรอ? รักแรกในใจเนี่ยนะ?"

พอได้ยินชื่อนี้ หยางฮ่าวก็อดหัวเราะไม่ได้ "ร้านนวดเท้ายุคนี้กล้าเล่นแฮะ"

"ถึงขั้นตั้งชื่อว่ารักแรกในใจเลยเหรอวะ!"

"ความปรารถนามันก็ต้องงดงามไว้ก่อนสิครับ!"

หวังจื้อเฉาหัวเราะหึๆ พลางเล่า "วันเปิดร้านผมเคยไปกับเพื่อนร่วมงานรอบหนึ่ง หมอนวดร้านนี้ใส่ชุดกะลาสีกันหมด ได้ฟีลรักแรกในใจอยู่เหมือนกันนะ!"

หยางฮ่าวส่ายหน้ายิ้มๆ

ให้ตายสิ รักแรกในใจของใครเขาจะมาอยู่ในร้านนวดเท้ากันวะ!

แต่พอลองคิดดูอีกที มันก็ไม่แน่เสมอไป

แม้ตอนนี้พวกเธอจะทำงานสายนี้

แต่สมัยเรียน พวกเธอก็อาจจะเป็นรักแรกในใจของเด็กหนุ่มสักคนจริงๆ ก็ได้!

ร้านนวดเท้าไป๋เยวี่ยกวงแห่งนี้อยู่ใกล้กับร้านนายหน้าอสังหาฯ ของหวังจื้อเฉามาก ขับรถแค่สิบนาทีก็ถึง

รปภ. ตรงทางเข้าพากันกระตือรือร้นเป็นพิเศษเมื่อเห็นว่าหยางฮ่าวขับรถเบนท์ลีย์มา

หลังจอดรถเสร็จ

ทั้งสองก็เดินตามพนักงานต้อนรับเข้าไปในโถงต้อนรับ

ร้านนวดเท้าแห่งนี้มีขนาดใหญ่โต การตกแต่งภายในหรูหราอลังการ เทียบกับร้านข้างทางพวกนั้นไม่ได้เลย ดูปราดเดียวก็รู้ว่าราคาไม่เบา

"เถ้าแก่ทั้งสองท่าน เชิญด้านในค่ะ"

"ต้องการห้องเดี่ยวสองห้อง หรือว่าห้องรวมห้องเดียวดีคะ?"

ผู้จัดการฝ่ายต้อนรับสวมชุดกี่เพ้าสีชมพู รูปร่างเว้าโค้งทรวดทรงชัดเจน เพียงแต่วัยค่อนข้างมาก น่าจะราวๆ สี่สิบปีได้

คาดว่าถ้ายังสาวกว่านี้ เธอคงไม่ต้องมายืนต้อนรับลูกค้าตรงนี้หรอก

"สองห้องครับ!"

ไม่รอให้หยางฮ่าวได้อ้าปาก หวังจื้อเฉาก็ชิงตอบทันควัน

การเลือกจำนวนห้องก็มีชั้นเชิงของมันอยู่ ถ้ามานวดเท้าตามปกติ การอยู่ห้องเดียวกันย่อมดีกว่าเพราะจะได้คุยกันไปพลางๆ

แต่วันนี้เห็นชัดๆ ว่าหวังจื้อเฉามีความคิดอื่นอยู่ในหัว ขืนไม่อยู่แยกห้อง แล้วเขาจะโชว์ลวดลายได้ยังไงกันเล่า!

"ตามใจเขาเถอะ"

หยางฮ่าวพยักหน้ายิ้มๆ

"ได้ค่ะ"

พนักงานสาวเข้าใจความหมายทันที จึงพาแยกย้ายไปยังห้องส่วนตัวคนละห้อง

"คุณผู้ชาย รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ?"

"มีทั้งกาแฟ นมสด ชาแดง ชาเขียวค่ะ"

"ชาเขียวแล้วกัน"

"ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ หมอนวดกำลังมาค่ะ"

"เรียกมาให้เลือกหลายๆ คนหน่อยนะ"

หยางฮ่าวเอ่ยปากขอเอง

ตามปกติแล้วร้านนวดเท้าประเภทนี้มักจะจัดคิวพนักงานให้ตามระบบ ใครไม่ได้ระบุเจาะจงก็ต้องรันตามหมายเลข

หากได้คนไม่ถูกใจก็ขอเปลี่ยนได้ แต่จะไม่มีการพามายืนเรียงหน้ากระดานให้เลือกเหมือนในเลานจ์

ทว่าสิ่งที่หยางฮ่าวต้องการในตอนนี้แทบไม่ต่างจากบริการของเลานจ์พวกนั้นเลย

พนักงานต้อนรับสาวชะงักลังเลไปนิด ลูกค้าทั่วไปมักไม่ได้รับสิทธิพิเศษแบบนี้ แต่พอนึกขึ้นได้ว่า รปภ. บอกเธอว่าเถ้าแก่คนนี้ขับเบนท์ลีย์มา คงไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

เธอจึงรีบยิ้มประจบพลางพยักหน้ารับ "ได้เลยค่ะเถ้าแก่ รอสักครู่นะคะ"

หยางฮ่าวนอนเอนกายรอบนเตียงนวดเท้าอยู่ไม่กี่นาที บริกรก็นำน้ำชาและจานผลไม้เข้ามาเสิร์ฟ

รอต่ออีกพักหนึ่ง

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดัง "กึกๆ" ก็แว่วมาจากทางเดินด้านนอก

คนที่ชอบเข้าร้านนวดเท้าเป็นประจำย่อมเข้าใจดีว่า จังหวะเวลานี้ในใจมักจะรู้สึกตื่นเต้นเหมือนกำลังจะได้ลุ้นเปิดกล่องสุ่ม

หยางฮ่าวทอดสายตามองไปที่ประตูอย่างคาดหวัง

วินาทีต่อมา ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก

หมอนวดสาวในชุดกะลาสีห้าคนเดินเรียงแถวตามพนักงานต้อนรับเข้ามาในห้อง

"เถ้าแก่คะ ชอบคนไหนเลือกได้เลยค่ะ"

หยางฮ่าวกวาดตามองทีละคน เป็นจริงอย่างที่หวังจื้อเฉาว่าไว้ คุณภาพของหมอนวดร้านนี้จัดว่าเด็ดจริง

หมอนวดทั้งห้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอายุไม่น่าจะเกินยี่สิบห้าปี แถมยังเป็นประเภทหุ่นเพรียวเอวบางกันทุกคน

ทว่าเมื่อสายตาของหยางฮ่าวเลื่อนไปหยุดอยู่ที่หมอนวดคนสุดท้ายที่เดินเข้ามา เขากลับชะงักไป

อันที่จริง ไม่ใช่แค่หยางฮ่าวที่ชะงัก หมอนวดคนนั้นก็ชะงักไปเหมือนกัน

สายตาสบประสาน

บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาชั่วขณะ!

หยางฮ่าวนึกถึงชื่อร้านนวดเท้าแห่งนี้ขึ้นมาทันที

ไป๋เยวี่ยกวง!

พูดให้ถูก คนที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้คงนับเป็นรักแรกในใจไม่ได้

แต่ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์แบบเพื่อนเล่นวัยเด็กที่โตมาด้วยกัน

เธอชื่อเฉินเสี่ยวเหมิง อายุน้อยกว่าหยางฮ่าวสามปี

บ้านของทั้งคู่อยู่ในชุมชนเดียวกัน พ่อแม่ก็สนิทสนมคุ้นเคยกันดี

พวกเขาวิ่งเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก หยางฮ่าวจำได้ว่ายัยเด็กนี่เคยแอบชอบเขาอยู่ แต่แม่หนูนี่เด็กกว่าเขาตั้งสามปี อย่าดูถูกช่วงห่างสามปีในวัยเด็กเชียว

ตอนหยางฮ่าวอยู่มัธยมต้น เธอยังอยู่ประถม พอเขาขึ้นมัธยมปลาย เธอก็เพิ่งเข้ามัธยมต้น และตอนที่เขาเข้ามหาวิทยาลัย เธอก็ยังเรียนมัธยมปลายอยู่เลย

ผลลัพธ์จึงลงเอยเช่นนั้น

แม้เฉินเสี่ยวเหมิงจะชอบพี่ฮ่าว

แต่คนที่หยางฮ่าวคบหาเป็นแฟนล้วนเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกัน ทั้งสองคนจึงคลาดกันไปตลอด

นับตั้งแต่แต่งงาน หยางฮ่าวกับเฉินเสี่ยวเหมิงก็แทบไม่ได้ติดต่อกันอีก จะเจอกันบ้างก็แค่ช่วงตรุษจีนปีละครั้ง

จากที่ได้ยินพ่อแม่เล่าให้ฟัง เฉินเสี่ยวเหมิงไปทำงานสร้างอนาคตอยู่ที่เมืองหลวงไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมจู่ๆ ถึงมาโผล่ที่เมืองเจียงเฉิงได้ล่ะ

แถมยังมาโผล่ในร้านนวดเท้าเนี่ยนะ!

"อะแฮ่ม เธออยู่แล้วกัน!"

"เบอร์สี่สิบเก้า"

แม้สถานการณ์จะชวนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่สุดท้ายหยางฮ่าวก็เลือกเฉินเสี่ยวเหมิง

"เถ้าแก่คะ เบอร์สี่สิบเก้าเพิ่งมาทำงานวันแรก ไม่รับงานพิเศษนะคะ เถ้าแก่เปลี่ยนเป็นคนอื่นดีไหมคะ?"

พนักงานต้อนรับเอ่ยบอกอย่างลำบากใจ

ว่ากันตามหลักแล้ว ร้านนวดเท้าจัดเป็นธุรกิจสุจริต ไม่อย่างนั้นคงเปิดกันเกลื่อนเมืองไม่ได้

ดังนั้นจึงไม่ใช่หมอนวดทุกคนที่จะยอมให้บริการพิเศษ

หยางฮ่าวเลือกเปิดห้องเดี่ยว พนักงานต้อนรับย่อมเข้าใจเจตนาของเขาดี จึงไม่อยากแนะนำเบอร์สี่สิบเก้าที่ไม่ยอมรับงานแบบนั้น

"ไม่ต้อง เอาเธอนี่แหละ"

หยางฮ่าวโบกมือตัดบท

"ได้ค่ะ"

เมื่อเห็นหยางฮ่ายืนกราน พนักงานต้อนรับจึงไม่พูดอะไรอีก เธอส่งสายตาให้หมอนวดที่เหลืออีกสี่คน ทั้งสี่สาวจึงรีบหิ้วกล่องอุปกรณ์ ก้าวส้นสูงเดินเสียง "กึกๆ" ออกจากห้องไป

ในใจต่างพากันแอบค่อนขอด: ไม่คิดจะเปย์งานพิเศษสักคอร์ส แล้วจะเรียกคนมาเยอะแยะเพื่ออะไรวะ!

ส่วนพนักงานต้อนรับก็คิดไม่ต่างกัน: ขับเบนท์ลีย์มาแท้ๆ นึกว่าจะป๋า ที่ไหนได้งกชะมัด!

"เดี๋ยวก่อน"

ตอนนั้นเอง หยางฮ่าวก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง

"เถ้าแก่ มีอะไรให้รับใช้เพิ่มไหมคะ?"

แม้ในใจพนักงานต้อนรับจะก่นด่า แต่ใบหน้ายังคงฉาบรอยยิ้มไว้

"ให้พวกเธอทั้งสี่คนไปที่ห้องเพื่อนฉัน จัดไปคนละสองคอร์ส!"

ก่อนมาหยางฮ่าวได้รับปากกับหวังจื้อเฉาไว้แล้ว วันนี้ต้องให้เพื่อนได้เสพสุขให้ฉ่ำปอด

ไอ้หมอนี่คงไม่กล้าทุ่มหน้าใหญ่ขนาดนั้นแน่ หยางฮ่าวเลยจัดการแทนให้เสียเลย ยังไงยาก็ซดเข้าไปแล้วนี่

ไหนบอกว่ารับรองฟิตเปรี๊ยะไม่ใช่เหรอ!

"คะ?"

"ไปหมดทุกคนเลยเหรอคะ?"

พนักงานต้อนรับสาวทั้งตกใจทั้งดีใจ ทว่ายังรู้สึกไม่ค่อยแน่ใจนัก

"อืม ไปให้หมดนั่นแหละ!"

หยางฮ่าวโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

ตอนนี้เขากระเป๋าหนัก เงินแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก