บทที่ 89 ไถ่ตัว

ห้องพักพนักงาน

พนักงานนวดสาวสวยแต่งหน้าจัดเต็มยี่สิบกว่าคนกำลังนั่งคุยจ้อกันไปเรื่อยเปื่อย

ทันใดนั้น เสียงเตือนจากตู้ล็อกเกอร์ก็ดังขึ้น

【มีเงินเข้าบัญชีอาลีเพย์ 200,000 หยวน】

ห้องพักที่เคยส่งเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจพลันเงียบกริบลงทันที สายตาของทุกคนหันขวับไปมองตู้ล็อกเกอร์ที่เป็นต้นเสียงเป็นตาเดียว

"สองแสนหยวนเนี่ยนะ?!"

"นั่นของใครน่ะ!"

"น้องสาวคนไหนจับเสี่ยใหญ่ได้เนี่ย?"

"เสี่ยใหญ่กระเป๋าหนักแถมหลอกง่ายแบบนี้ ช่วยแนะนำให้ฉันสักคนได้ไหม?"

"เชี่ยเอ๊ย! โอนมาทีเดียวสองแสนเลยเหรอ! โคตรป๋า!!"

"…"

หลังผ่านความเงียบไปครู่สั้นๆ ห้องพักก็แทบแตกด้วยเสียงฮือฮา

แม้ทางร้านจะมีกฎเหล็กชัดเจนว่าห้ามรับงานนอกรอบหรือทำธุรกรรมส่วนตัวกับลูกค้า แต่เรื่องแบบนี้มันห้ามกันไม่ค่อยได้อยู่แล้ว

ยิ่งเป็นการโอนเงินก้อนใหญ่แบบนี้ด้วย ก็ยิ่งไม่มีทางพิสูจน์ได้ว่าเป็นเงินจากการซื้อขายบริการหรือไม่

เป้าหมายสูงสุดของพนักงานนวดส่วนใหญ่ที่ทำงานที่นี่ ก็คือการได้เกาะเสี่ยรวยๆ สักคนแล้วล้างมือเลิกทำอาชีพนี้ไปเลย

ทว่า กรณีแบบนี้มันมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย

เพราะคนรวยไม่ได้โง่

ส่วนใหญ่ก็แค่มาหาความสุขเล่นๆ ชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น แถมยังมารู้จักกันในสถานที่แบบนี้อีก

แต่ทุกอย่างย่อมมีข้อยกเว้น ในวงการนี้มักจะมีผู้โชคดีสักคนสองคนที่ได้เจอกับสิ่งที่เรียกว่า 'เทพบุตรผู้แสนอบอุ่น'

และเคสที่ประสบความสำเร็จอันน้อยนิดเหล่านี้แหละ ที่คอยหล่อเลี้ยงความหวังริบหรี่ของพวกเธอเอาไว้

พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากมือถือในตอนนี้ ความคิดแรกของพวกเธอก็คือมีเพื่อนร่วมงานคนไหนสักคนเกาะเสี่ยใหญ่ได้สำเร็จแล้วแน่ๆ

ในใจต่างพากันอิจฉาตาร้อน

เปย์ทีเดียวสองแสนหยวน!

เสี่ยใจป้ำขนาดนี้ ชาตินี้ไม่รู้จะหาเจอได้อีกไหม

ขณะที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่นั้น เฉินเสี่ยวเหมิงก็สาวเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินกลับเข้ามาในห้องพักพนักงาน แล้วเปิดตู้ล็อกเกอร์ของตัวเองท่ามกลางสายตาของทุกคน

"ของยัยนั่นเหรอ?"

"เธอเพิ่งมาทำงานวันแรกไม่ใช่เหรอ!"

"นี่มันดวงเฮงบ้าอะไรกัน! มาทำงานวันแรกก็ได้เจอเสี่ยโคตรป๋าเลยเนี่ยนะ!"

"หน้าตาก็สวยอยู่หรอก แต่นางอายุเยอะกว่าฉันตั้งเยอะ ฉันเพิ่งจะยี่สิบเอง ทำไมไม่มีเสี่ยคนไหนทุ่มเงินสองแสนให้ฉันบ้างนะ!"

"…"

ทุกคนต่างซุบซิบนินทากันยกใหญ่

เนื่องจากเฉินเสี่ยวเหมิงเพิ่งจะเริ่มงานวันแรกอย่างเป็นทางการ จึงแทบไม่มีใครรู้จักเธอเลย

ส่วนเพื่อนที่แนะนำเธอมาทำงานที่นี่ ตอนนี้ก็กำลังติดคอร์สบริการลูกค้าอยู่

เฉินเสี่ยวเหมิงเปิดอาลีเพย์ขึ้นมา พอเห็นยอดเงินคงเหลือข้างในก็รู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาอีกระลอก เธอรีบทำตามที่หยางฮ่าวบอกด้วยการกดจ่ายหนี้เงินกู้ออนไลน์ทันที

พอเคลียร์หนี้เงินกู้ออนไลน์เหล่านั้นหมดเกลี้ยง เธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก พิษภัยของหนี้นอกระบบแบบนี้เธอย่อมรู้อยู่แก่ใจดี

ถ้าไม่ถึงคราวหมดหนทางจนไม่มีที่ให้หยิบยืมเงินจริงๆ เธอไม่มีวันไปกู้เงินพวกนี้เด็ดขาด!

"พี่สาว ขอแอดเพื่อนหน่อยสิคะ อิจฉาพี่จังเลย!"

เฉินเสี่ยวเหมิงกำลังจะเดินกลับไปที่ห้องส่วนตัว แต่แล้วเด็กสาวคนหนึ่งที่ดูอายุราวๆ ยี่สิบต้นๆ ก็ถือมือถือยิ้มแป้นเดินเข้ามาหา

"อิจฉาฉันเรื่องอะไรเหรอ?"

เฉินเสี่ยวเหมิงทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก วันนี้เธอมาทำงานวันแรก ประสบการณ์ไม่มีเลยสักนิด มือถือก็ไม่ได้เปิดโหมดปิดเสียงไว้ เธอเลยไม่รู้เลยว่าเรื่องเงินสองแสนหยวนเข้าอาลีเพย์น่ะ พนักงานคนอื่นในห้องพักรู้กันหมดแล้ว

"ก็สองแสนหยวนนั่นไงคะ!"

"จะไม่ให้อิจฉาได้ยังไงล่ะ!"

"พี่คะ เสี่ยคนเดียวพี่คงดูแลไม่ไหวหรอก ให้น้องสาวคนนี้ช่วยเถอะนะ ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันไม่คิดแย่งความโปรดปรานแน่นอน"

เด็กสาวพูดจาตรงไปตรงมา สำหรับคนในสายอาชีพนี้ ถ้าสนิทกันมากๆ ก็มักจะช่วยเหลือเกื้อกูลแบ่งปันลูกค้ากันได้

เพราะพวกเธอเข้าใจผู้ชายดี การจะให้ผู้ชายรวยๆ สักคนมารักเดียวใจเดียวกับผู้หญิงแค่คนเดียวน่ะ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ในเมื่อรั้งเขาไว้คนเดียวไม่ได้ สู้หาเพื่อนสนิทมาร่วมวงด้วยอีกคนไม่ดีกว่าเหรอ แบบนี้ยังกอบโกยผลประโยชน์ได้เยอะกว่าเดิมเสียอีก!

เฉินเสี่ยวเหมิงนับว่าเป็นคนหัวไว พริบตาเดียวเธอก็คิดได้ทันทีว่าเป็นเพราะตนไม่ได้ปิดเสียงมือถือ ทุกคนถึงได้รู้เรื่องเงินสองแสนหยวนโอนเข้าอาลีเพย์กันหมด

"น้องสาว เรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดหรอกนะ"

"จะแอดเว่ยซวิ่นน่ะได้ แต่เรื่องเสี่ยอะไรนั่น พี่ไม่มีจริงๆ!"

เฉินเสี่ยวเหมิงยักไหล่ ทว่าจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของหยางฮ่าวก็โทรเข้ามาพอดี

พอเห็นว่าเป็นสายจากหยางฮ่าว เธอจึงรีบเลี่ยงไปรับสายที่มุมห้อง

"เสี่ยวเหมิง คืนเงินกู้ออนไลน์หมดหรือยัง?"

"อื้อ คืนหมดแล้วค่ะ"

"แล้วเธอยังมีหนี้สินก้อนอื่นอีกไหม?"

สาเหตุที่หยางฮ่าวโทรมา ก็เพราะเขายังไม่ได้รับรางวัลจากพ่อเทพประทานเสียที

พอได้ยินเฉินเสี่ยวเหมิงบอกว่าคืนเงินกู้ออนไลน์หมดแล้ว หยางฮ่าวจึงคิดถึงอีกความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมาทันที นั่นคือเธอน่าจะยังมีหนี้สินอื่นตกค้างอยู่อีก

เพราะภารกิจขั้นที่หนึ่งระบุไว้ว่าให้ช่วยเธอปลดหนี้สินทั้งหมด ไม่ได้เจาะจงแค่หนี้เงินกู้ออนไลน์อย่างเดียว

"เอ่อ…"

เฉินเสี่ยวเหมิงลังเลไปนิดหนึ่ง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะพูดความจริงออกไป "ตอนนั้นเพื่อช่วยเสี่ยวจวิน ฉันยืมเงินเพื่อนมาสามหมื่นหยวน แล้วก็รูดบัตรเครดิตเกินวงเงินไปอีกสามหมื่นหยวนค่ะ…"

"งั้นเดี๋ยวผมโอนให้อีกเจ็ดหมื่นหยวนแล้วกัน!"

"เคลียร์หนี้ทุกก้อนให้หมด แล้วติดหนี้แค่ผมคนเดียวก็พอ!"

พูดจบ หยางฮ่าวก็วางสายไปทันที

วินาทีถัดมา

เสียงผู้หญิงอันคุ้นเคยจากระบบของแอปพลิเคชันอาลีเพย์ก็ดังขึ้นจากมือถือของเฉินเสี่ยวเหมิงอีกครั้ง

【มีเงินเข้าบัญชีอาลีเพย์ 70,000 หยวน】

"เชี่ยแล้ว!"

"เข้าอีกเจ็ดหมื่น!"

"รวมเป็นสองแสนเจ็ดแล้วนะ!"

"นี่มันเสี่ยตัวจริงเสียงจริงเลยนี่หว่า!"

"ทำบุญด้วยอะไรมาเนี่ย! ขอเสี่ยแบบนี้ให้ฉันสักคนเถอะสวรรค์!"

"พี่สาว ยังไม่ได้แอดเว่ยซวิ่นเลยนะคะ!"

"พี่คะ ฉันขอแอดด้วยคนสิ…"

"แอดฉันด้วย ฉันด้วย!"

เพียงชั่วพริบตา เฉินเสี่ยวเหมิงก็ถูกฝูงพนักงานนวดสาวรุมล้อมเอาไว้แน่น

และในตอนนั้นเอง พนักงานต้อนรับหญิง ซึ่งก็คือ 'มาม่าซัง' ผู้ดูแลพนักงานนวดเหล่านี้ก็เดินเข้ามาในห้องพักพอดี เมื่อเห็นทุกคนกำลังมะรุมมะตุ้มวุ่นวาย เธอก็ตีหน้าขรึมตวาดลั่นทันที "ทำอะไรกันอยู่ฮะ!"

"ถึงเวลาทำงานแล้ว! คิวของใคร? รีบออกไปได้แล้ว!"

“เอ๊ะ เสี่ยวเหมิง ทำไมเธอถึงกลับมาล่ะ??”

เมื่อเห็นว่าเฉินเสี่ยวเหมิงที่ควรจะอยู่ในห้องส่วนตัวดันมาโผล่อยู่ที่ห้องพัก มาม่าซังก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที

การแอบอู้งานหนีออกมาตอนกำลังลงเวลาให้บริการลูกค้านี่ถือเป็นเรื่องต้องห้ามเด็ดขาด!

เพราะมันจะส่งผลกระทบต่อความพึงพอใจของลูกค้าอย่างร้ายแรง ถึงยังไงเขาก็จ่ายเงินมา แถมยังคิดเงินเป็นรายชั่วโมงอีก แล้วนี่พนักงานนวดวิ่งผลุบเข้าผลุบออกตลอดเวลามันหมายความว่ายังไงกัน!

"เจ๊หง คนเขาเกาะติดเสี่ยใหญ่ได้แล้วน่ะสิคะ!"

"ใช่แล้วค่ะ เสี่ยเขาโอนเงินให้ตั้งสองแสนเจ็ดแน่ะ!"

"เจ๊หง มีการตกลงรับเงินลับหลังโจ่งแจ้งขนาดนี้ ทางร้านเราจะไม่จัดการอะไรหน่อยเหรอคะ?"

พนักงานนวดสาวขี้อิจฉาสองสามคนรีบฟ้องทันควัน

"อะไรนะ?"

"เธอรับเงินลูกค้ามาเท่าไหร่กันแน่??"

เจ๊หงตกใจยกใหญ่ มองเฉินเสี่ยวเหมิงด้วยสายตาซับซ้อน เรื่องที่พนักงานนวดแอบตกลงรับเงินส่วนตัวกับลูกค้านั้น บางครั้งเธอก็ทำเป็นหลับตาข้างลืมตาข้างอยู่หรอก

เพราะจะตามคุมให้หมดก็คุมไม่ไหว อีกอย่างถ้าเขารับเงินกันลับหลัง เธอก็ตรวจสอบยาก ขอแค่ทางร้านได้ส่วนแบ่งตามบิลปกติ เรื่องอื่นเธอก็ไม่คิดจะก้าวก่าย

แต่การโอนเงินส่วนตัวให้ทีเดียวสองแสนเจ็ดหมื่นหยวนแบบนี้ มันหาดูได้ยากจริงๆ

แม้เสี่ยรวยๆ จะมีเยอะ แต่คนที่ยอมทุ่มเงินสองแสนเจ็ดให้สาวร้านนวดเท้าก็ยังมีน้อยมาก

"เจ๊หง ไม่ใช่อย่างที่เจ๊คิดนะคะ"

"เงินก้อนนี้พี่ฮ่าวให้ฉันยืมค่ะ พวกเราเคยรู้จักกันมาก่อนแล้ว!"

เฉินเสี่ยวเหมิงรีบอธิบาย

"สองแสนเจ็ดบอกให้ยืมก็ให้ยืมง่ายๆ เลยเหรอ มีความสัมพันธ์กันแบบไหนกันแน่ยะ!"

"ทำไมก่อนหน้านี้ไม่ยืม มายืมเอาตอนนี้น้า!"

"เฮ้อ เก่งจริงๆ นะ ถึงทำให้เสี่ยเขายอมโอนเงินให้สองแสนเจ็ดแบบเต็มใจขนาดนี้ได้!"

พวกพนักงานนวดสาวพากันพูดจาเหน็บแนมประชดประชัน

ส่วนเจ๊หงกวักมือเรียกเฉินเสี่ยวเหมิง "ตามฉันออกไปคุยข้างนอก!"

เฉินเสี่ยวเหมิงพยักหน้า แล้วเดินตามเจ๊หงออกจากห้องพักไป

"เธอรับเงินจากเถ้าแก่คนนั้นมาสองแสนเจ็ดจริงๆ เหรอ?"

พอมาถึงตรงระเบียงทางเดินที่ไม่มีคน เจ๊หงก็เอ่ยถามเสียงเบา

"เงินที่ให้ยืมจริงๆ ค่ะ"

"เราสองคนเป็นเพื่อนบ้านกัน บังเอิญมาเจอกันที่นี่พอดี พอพี่เขารู้เรื่องปัญหาของฉันก็เลยให้ยืมเงิน ถ้าเจ๊ไม่เชื่อจะไปถามพี่ฮ่าวก็ได้นะคะ"

เฉินเสี่ยวเหมิงอธิบายอย่างจนใจ เธอคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าการที่หยางฮ่าวให้เธอยืมเงินจะกลายเป็นเรื่องวุ่นวายบานปลายแบบนี้

"แล้วงานนี้เธอยังจะทำต่อไหม?"

จากประสบการณ์ของเจ๊หง สถานการณ์แบบนี้ พนักงานนวดร้อยทั้งร้อยมักจะขอลาออก

"ไม่ทำแล้วค่ะ!"

"ขอโทษด้วยนะคะเจ๊หง แล้วก็ขอบคุณสำหรับความดูแลตลอดหลายวันที่ผ่านมาด้วยค่ะ"

เฉินเสี่ยวเหมิงโค้งคำนับอย่างสุภาพ ตอนช่วงฝึกงาน เจ๊หงก็ดูแลเธอค่อนข้างดีทีเดียว

เจ๊หงพยักหน้า "เอาเถอะ จากกันด้วยดีละกัน เดี๋ยวเคลียร์ค่าฝึกอบรมด้วยล่ะ"

"ตกลงกันไว้ก่อนแล้วนะ ว่าถ้าทำไม่ครบเดือน จะต้องคิดค่าฝึกอบรม!"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะเจ๊หง"

เฉินเสี่ยวเหมิงกล่าวขอบคุณอีกครั้ง เรื่องค่าฝึกอบรมนี้มีการตกลงกันไว้ตั้งแต่ก่อนเริ่มงานแล้วจริงๆ เธอเองก็ไม่ได้คิดจะเบี้ยวอยู่แล้ว

"เจ๊หงคะ ฉันขอให้บริการพี่ฮ่าวจนหมดรอบก่อนค่อยไปได้ไหมคะ?"

เฉินเสี่ยวเหมิงเอ่ยถามขึ้นมาอีก

"ได้สิ แน่นอนอยู่แล้ว"

เจ๊หงพยักหน้า ก่อนจะโบกมือให้อย่างใจกว้าง "ไปเถอะ หวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอต้องใช้วิชาชีพที่เรียนมานี้นะ!"