บทที่ 388 หางหมาป่าของฉินลี่

หลิวรั่วเซียนผละออกทันทีหลังจากจูบลงบนริมฝีปากของฉินลี่แผ่วเบา

แต่นั่นคือจูบแรกของเธอ

ฉินลี่มองหญิงสาวที่ร้องไห้จนตาบวมช้ำด้วยความรู้สึกสงสาร เขาเช็ดน้ำตาให้เธอแล้วเอ่ยถาม “เป็นอะไรไปอีกล่ะ? เธอเป็นฝ่ายเอาเปรียบผมนะ ทำไมถึงยังร้องไห้อีก?”