บทที่ 389 ฝีมือพ่อหนุ่มฉิน

บนโต๊ะยังมีอาหารเช้าอีกหนึ่งชุดวางอยู่ในฝาครอบเก็บอุณหภูมิ ซึ่งเป็นส่วนของหลิวรั่วเซียน เมื่อคืนเธอคงผ่านอะไรมาหนักหนาสาหัส การได้นอนพักผ่อนให้เต็มอิ่มก็นับว่าดีแล้ว หนานกงชิงอวี่และฉินลี่จึงไม่ได้ไปปลุกเธอ

ฉินลี่มองอาหารเช้าเต็มโต๊ะแล้วครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “เอาแบบนี้ไหม เที่ยงนี้คุณกลับมากินข้าวเที่ยงด้วยกันเถอะ ถือโอกาสซื้อของสดติดมือมาด้วย ผมจะเข้าครัวทำอาหารให้คุณทานเอง”

พอได้ยินดังนั้น หนานกงชิงอวี่ก็เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ “จริงเหรอ? คุณทำอาหารอร่อยหรือเปล่าเนี่ย?”