บทที่ 82 คืนซ่งหนานซิงให้เขามานะ!

ถ้าตัวเองไม่ไปหา อีกฝ่ายก็คงไม่มีวันคิดถึงเขาเลยใช่ไหม

ก็เข้ากับคนอื่นได้ดีนี่

โดนจับแยกทีมแล้วก็ไม่เห็นเป็นอะไร

คนที่รู้สึกอึดอัด คนที่รู้สึกทรมาน เหมือนตั้งแต่ต้นจนจบจะมีแค่เขาคนเดียว

ขวดน้ำแร่เปล่าถูกขยำจนบี้แบนแล้วโยนลงถังขยะข้างตัว

ตั้งแต่ซ่งหนานซิงคอยยัดลูกอมแก้เจ็บคอให้เรื่อยๆ เขาก็สูบบุหรี่น้อยลงไปมาก ทว่าในเวลานี้ความอยากบุหรี่กลับพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างกะทันหัน

สวี่จิงอี้ล้วงมือข้างหนึ่งเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วหมุนตัวเดินจากไป

ภายในห้องซ้อม

ราวกับรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง ซ่งหนานซิงเอียงหน้าเล็กน้อย สายตาทอดมองไปยังหน้าประตู

ตรงนั้นว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลย

เห็นจู่ๆ เธอก็หยุดชะงัก เพื่อนร่วมทีมต่างแปลกใจ “หนานซิง เป็นอะไรเหรอ”

ซ่งหนานซิงดึงสายตากลับมาอย่างครุ่นคิด น้ำเสียงราบเรียบ “ไม่มีอะไรครับ”

เมื่อเห็นว่าใกล้จะเที่ยงและใกล้ถึงเวลาปิดไลฟ์แล้ว

เฮ่อเผิงดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น “หนานซิง ถึงเวลากินข้าวเที่ยงแล้ว พวกเราไปโรงอาหารด้วยกันไหม”

ช่วงนี้ซ่งหนานซิงเริ่มชินกับการกินข้าวกับสวี่จิงอี้ไปแล้ว

ตอนนี้เธอจึงลังเลไปครู่หนึ่ง

ควรจะไปหาเขาดีไหมนะ

ไม่รู้ว่าอารมณ์ของเขาดีขึ้นบ้างหรือยัง

พอปิดไลฟ์แล้ว ถ้าจะอยู่ในเฟรมเดียวกันก็คงไม่เป็นไรมั้ง

ดูเหมือนจะมองออกว่าเธอกำลังลังเล

เฮ่อเผิงจึงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “หนานซิง เพื่อให้ประสานงานบนเวทีเข้าขากันมากขึ้น อยู่ทำความคุ้นเคยกับเพื่อนร่วมทีมไว้จะดีกว่านะ”

ซ่งหนานซิงเหลือบตาขึ้น แววตาแฝงความครุ่นคิด “อย่างนั้นเหรอครับ”

เฮ่อเผิงอธิบายต่อ “เดิมทีเวลาซ้อมก็สั้นอยู่แล้ว มีแค่สิบวัน นายยังไม่สนิทกับทุกคนเลย ถึงเวลาขึ้นเวทีถ้าไม่เข้าขากัน การแสดงก็คงออกมาไม่ดี”

คำพูดนี้มีเหตุผลทีเดียว

นิสัยของซ่งหนานซิงเดิมทีก็เย็นชา เข้าถึงยากอยู่แล้ว

ปกติแทบไม่ได้คุยกับเพื่อนร่วมทีมคนอื่นเลย

ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป คาดว่าจนจบการแข่งขันก็คงยังไม่สนิทกัน

ทว่า…

หลังจากเดินออกจากห้องซ้อม

ซ่งหนานซิงก็ยังคงแวะไปมองที่ห้องซ้อมของสวี่จิงอี้ก่อน

ข้างในว่างเปล่า พวกเขาปิดไลฟ์ไปแล้ว

คงไปกินข้าวกันแล้วสินะ

มองดูแบบนี้ พวกเขาก็คงเข้ากันได้ดีอยู่

เมื่อคิดได้ดังนั้น แพขนตาของซ่งหนานซิงจึงไหวระริกแผ่วเบา เธอเงยหน้ามองเพื่อนร่วมทีมที่ยืนรออยู่ข้างๆ “ไปกันเถอะครับ”

คนกลุ่มหนึ่งจึงมุ่งหน้าตรงไปยังโรงอาหาร

พอมาถึงโรงอาหาร ซ่งหนานซิงก็เงยหน้าขึ้น มองหาร่างที่โดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางผู้คนตามสัญชาตญาณ

กวาดสายตามองรอบหนึ่งแล้วก็ไม่พบ

เฮ่อเผิงยื่นถาดอาหารให้เธอ “หนานซิง ดูสิว่านายอยากกินอะไร”

ซ่งหนานซิงดึงสายตากลับมาอย่างเรียบนิ่ง คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

สเตจประลองกระชั้นชิดเข้ามาทุกที

เวลาบีบคั้นมาก ช่วงบ่ายยังคงต้องซ้อมกันต่อ

ห้องซ้อมข้างๆ

นับตั้งแต่สวี่จิงอี้ชักสีหน้าเดินออกไปเมื่อช่วงเช้า เด็กฝึกคนอื่นๆ ก็เริ่มสำรวมขึ้นมาก

ตอนซ้อมเต้นช่วงบ่ายก็ตั้งใจกันขึ้นไม่น้อย

เพียงแต่ทุกคนต่างรู้สึกว่ารัศมีรอบตัวของคนคนนั้นดูจะดุดันขึ้น ความกดดันแผ่คลุมไปทั่วห้องซ้อม

เขาเดินออกไปข้างนอกเป็นพักๆ พอกลับเข้ามาก็มีกลิ่นบุหรี่ลอยคลุ้งเต็มตัว

มองปราดเดียวก็รู้ว่ากำลังอารมณ์บูด

แรงกดดันจากยอดฝีมือตัวจริงเสียงจริง

ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว!

ความสามารถโดยรวมของทีมซ่งหนานซิงค่อนข้างอ่อน

เรื่องเต้นไม่มีทางลัด มีแต่ต้องทุ่มเทเวลาฝึกซ้อมและเรียนรู้เท่านั้น

แม้ซ่งหนานซิงจะไม่ค่อยพูดจา แต่เวลาใครมาชวนคุย เธอก็ตอบกลับไปประโยคสองประโยค

ไม่ได้เย็นชาถึงขั้นไม่แยแสใครขนาดนั้น

กว่าจะซ้อมเสร็จในแต่ละวัน เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด

ตอนที่ซ่งหนานซิงกลับมาถึงห้องพัก ด้านในมืดสนิท มีเพียงโคมไฟติดผนังดวงเดียวที่ส่องแสงสลัว

ท่ามกลางความสลัวรางนั้น ท็อปสตาร์คนดังคงผล็อยหลับไปแล้ว

ที่แปลกก็คือ วันนี้เขาไม่ได้มายึดเตียงของเธอ

ซ่งหนานซิงยังอยากถามอยู่เลยว่าวันนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง

แต่ในเมื่อหลับไปแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องปลุก

ภายในห้องยังคงมีกลิ่นบุหรี่จางๆ หลงเหลืออยู่

ซ่งหนานซิงมองเตียงฝั่งตรงข้ามครู่หนึ่ง แววตาไหววูบ เธอหยิบยาอมแก้เจ็บคอขึ้นมาเม็ดหนึ่ง แล้ววางลงบนโต๊ะข้างเตียงของเขาเบาๆ

เธอจงใจขยับตัวให้เงียบกริบ พอหยิบเสื้อผ้าสะอาดได้ก็เดินเลี่ยงเข้าห้องน้ำไป

ซ่งหนานซิงเป็นคนเงียบๆ มาตลอด ทำอะไรก็ไร้สุ้มเสียง กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จก็เกือบจะตีหนึ่งแล้ว

ปริมาณการออกกำลังกายในวันนี้หนักเกินเกณฑ์ไปหน่อย หลังจากอาบน้ำเสร็จเธอก็ตรงขึ้นเตียงนอนทันที

ห้องพักกลับสู่ความเงียบสงบ

มืดมิดและไร้สุ้มเสียง

คนที่นอนอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้ามลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า

สวี่จิงอี้พาดหลังมือข้างหนึ่งไว้บนหน้าผาก นัยน์ตาดอกท้อหม่นลง ราวกับมีม่านหมอกหนาทึบที่ไม่อาจปัดเป่าให้จางหาย

เขาพลิกตัวไปด้านข้าง สายตาจับจ้องไปที่เตียงฝั่งตรงข้าม มัวแต่มองอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน

เสียง ‘ชิ’ ดังขึ้นแผ่วเบา

รูมเมตตัวน้อยของเขานี่ช่างไร้หัวใจสิ้นดี ก้อนน้ำแข็งก้อนนั้นไม่ว่าจะกกกอดอย่างไรก็ไม่ยอมละลายสักที

เช้าวันต่อมา

ตอนซ่งหนานซิงตื่นนอน ในห้องพักก็ไม่มีร่างของสวี่จิงอี้อยู่แล้ว

เขามีวินัยในตัวเองเสมอ

เพียงแต่ ยาอมแก้เจ็บคอเม็ดนั้นบนโต๊ะข้างเตียงยังคงวางอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน

ท็อปสตาร์คนนั้นไม่ได้หยิบมันไป

กลับเป็นบนโต๊ะข้างเตียงของซ่งหนานซิงที่มีอาหารเช้าเพิ่มขึ้นมาชุดหนึ่ง

แซนด์วิชที่หยิบชิ้นมะเขือเทศออกไปแล้ว กับนมสดรสจืดยี่ห้อที่เธอชอบดื่มเป็นประจำ

วันที่สอง…

วันที่สาม…

วันที่สี่…

ยังคงเป็นเช่นนี้อยู่เหมือนเดิม ทั้งสองคนไม่เพียงแต่ไม่มีโอกาสได้อยู่ในเฟรมเดียวกันหน้ากล้อง แม้แต่เวลาจะพูดคุยกันเป็นการส่วนตัวก็ยังไม่มี

เมื่อไม่มีโมเมนต์ร่วมกัน กระแสของ ‘ซิงอี้’ จึงซาลงไปมาก

แฟนคู่จิ้นไม่ได้ฟินกันจนแทบคลั่งเหมือนก่อน

การถ่ายทอดสดในห้องซ้อม เมื่อไม่มีเรื่องให้ลุ้นหรือประเด็นขัดแย้ง ความน่าสนใจก็ลดฮวบลงไปทันตา

ยิ่งไปกว่านั้น แฟนคลับจำนวนมากล้วนเข้ามาเพื่อดูสวี่จิงอี้

ทว่าช่วงนี้สภาพของเขากลับดูผิดปกติเกินไปจริงๆ

อาจเป็นเพราะลูกทีมชุดใหม่ด้วย

ผ่านมาตั้งสามวันเต็มแล้ว แต่ละคนยังจำท่าเต้นกันแทบไม่ได้

แม้ปกติสวี่จิงอี้จะไม่ค่อยสุงสิงกับใคร แต่เวลาคนอื่นเข้ามาขอคำแนะนำ เขาก็ยังยอมสอนให้อยู่ดี

อีกทั้งรู้ว่าพื้นฐานของทุกคนเป็นอย่างไร จึงช่วยแกะท่าทีละจังหวะพร้อมทำให้ดูด้วยตัวเอง

ทว่าเด็กฝึกคลาส F ไม่กี่คนนั้นกลับดูเหมือนจะไม่เข้าใจเอาเสียเลย

กระทั่งแฟนคลับยังสัมผัสได้ถึงความจนใจและความอดทนอดกลั้นของเขา

【ช่วยด้วยเถอะ เห็นความต่างชัดเจนมากจริงๆ!】

【ระดับท็อปยังมีตอนที่เอาไม่อยู่เลย…】

【ฝีมือห่างชั้นเกินไป พื้นฐานเป็นศูนย์เลยมั้งเนี่ย】

【สวี่จิงอี้ต้องมาลำบากอะไรขนาดนี้เนี่ย!!】

【ค่ายเฮงซวยนี่ ให้เขามาแบกเด็กใหม่ชัดๆ โมโหชะมัด!】

【ค่ายไม่คิดจะทำอะไรเลย เมื่อไหร่จะได้ยกเลิกสัญญาเนี่ย?】

【พอนึกดูดีๆ ตอนนั้นถึงซ่งหนานซิงจะเริ่มจากศูนย์ แต่เขาก็พยายามมาก แถมสอนรอบเดียวก็จำได้เลย พอเทียบกันแบบนี้แล้ว…】

【เห็นชัดเลยว่าต่างกันลิบลับ】

【พวกเธอไม่สังเกตเหรอ พอไม่ได้อยู่ทีมเดียวกับซ่งหนานซิง เขาดูไม่มีกะจิตกะใจเลยอะ】

【จริงด้วย ทำอะไรก็ดูซึมกะทือไปหมด】

【คิดมากไปปะ ฉันไม่เห็นจะดูออกเลย ปกติเขาก็หน้านิ่งแบบนี้อยู่แล้วนะ】

【แฟนคู่จิ้นมโนเกินไปแล้วมั้ง เห็นอะไรก็โยงไปฟินได้หมด!】

【พี่อี้แค่หงุดหงิดเพื่อนร่วมทีมไม่ได้เรื่องพวกนี้ต่างหาก สอนไปตั้งกี่รอบก็ยังทำไม่ได้สักที!】

ในเวลาสั้นๆ เพียงสี่วัน

เห็นได้ชัดด้วยตาเปล่าเลยว่าทัศนคติของแฟนคลับค่อยๆ เปลี่ยนไป

แฟนเดี่ยวบางคนถึงกับทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว

เพราะมันเห็นชัดเกินไปจริงๆ

จากเดิมที่เคยเกลียดชังและคอยแอนตี้ซ่งหนานซิง

ผลปรากฏว่าพอไม่มีซ่งหนานซิง เพื่อนร่วมทีมคนอื่นกลับดูน่ารำคาญยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

สู้ให้มีซ่งหนานซิงอยู่ด้วยยังดีกว่า!

【ช่างเถอะ ฉันยอมแล้ว คืนซ่งหนานซิงให้เขาไปเถอะนะ!!!】

【ให้ตายสิ ทนดูไม่ไหวแล้ว สวี่จิงอี้น่าสงสารจริงๆ ด้วย!!!】

【แงแงแงแง ทนเห็นพี่ต้องมารับกรรมแบบนี้ไม่ได้แล้ว โมโหสุดๆ!!】

【ฉันแอบไปส่องไลฟ์ห้องข้างๆ มา ซ่งหนานซิงเข้ากับเพื่อนร่วมทีมได้ดีมากเลยนะ】

【ไม่ยุติธรรมเลย!! ทำไมต้องปล่อยให้พี่ฉันมาทนทุกข์อยู่คนเดียวด้วย!!】

【จริงๆ ก็ไม่เชิงหรอกนะ พื้นฐานฝั่งนู้นหนักกว่าฝั่งนี้อีก แต่ซ่งหนานซิงใจเย็นมาก สอนมาจนป่านนี้ยังไม่หงุดหงิดสักนิดเลย】

【ซ่งหนานซิงไม่มีมโนธรรมบ้างเลยเหรอ สวี่จิงอี้ดีกับนายขนาดนั้น พอมีทีมใหม่ก็ลืมลีดเดอร์ไปเลยเหรอ?? ไม่คิดจะแวะมาดูบ้างเลยเหรอ?? นี่มันกี่วันเข้าไปแล้ว??!!!】

【สรุปคือเกาะกระแสจนพอใจแล้วก็ชิ่งงี้เหรอ?】

【ไม่คุ้มแทนพี่ของพวกเราจริงๆ เลย!!!】

คนผ่านทางพูดจาให้ความเป็นธรรม: 【ก็ไม่ใช่เพราะแฟนคลับสายมโนเป็นเมียโวยวายกันหนักหรอกเหรอ ซ่งหนานซิงคงไม่กล้าเดินมาแล้วมั้ง…】

【พอเข้าเฟรมเดียวกันก็โดนด่า โดนเลิกซัพพอร์ต ใครจะไปรับไหวล่ะ?】

【ค่ายถึงขั้นลงมาจัดการเอง ทั้งสองคนยังจะเข้าเฟรมเดียวกันได้อีกเหรอ ตลกชะมัด พูดน่ะมันง่ายสิ…】

【เพิ่งสังเกตจริงๆ นะว่าซ่งหนานซิงอารมณ์นิ่งมาก มิน่าล่ะสวี่จิงอี้ถึงยอมเป็นเพื่อนด้วย】

【งั้นถ้าอยากให้สวี่จิงอี้อารมณ์ดี ก็ต้องการแค่ซ่งหนานซิงคนเดียวเองเหรอ!?】

【ฮือๆ… ช่างเถอะ ฉันไม่ด่าแล้ว คืนซ่งหนานซิงให้พี่ไปเถอะ ทนเห็นพี่ทรมานแบบนี้ไม่ไหวแล้ว!】

【คืนซ่งหนานซิงให้เขาไปเถอะ!!!】

【คืนให้เขา!! เดี๋ยวนี้!! เลยนะ!!!!】