บทที่ 84 อยู่เป็นเพื่อนฉันสักพัก

!!!

【มาแล้วๆ เขามาจริงๆ ด้วย!!】

【กรี๊ดดดด ในที่สุดก็ได้เห็นสองคนนี้อยู่ในเฟรมเดียวกันสักที ตื่นเต้นมาก ดีใจสุดๆ!】

【จริงดิ!? ซ่งหนานซิงเดินมาจริงๆ เหรอ】

【จังหวะแบบนี้ เขายังกล้าฝ่าดงกระแสมาหา ใจเด็ดไม่เบาเลยนะ!】

แฟนเดี่ยวบางคนยังคงลังเลใจ

【ทำไงดี สับสนไปหมด อยากด่าก็อยาก แต่ก็รู้สึกว่าซ่งหนานซิงดีกว่าคนพวกนั้นตั้งเยอะ】

【งั้นวันนี้ฉันละเว้นไม่ด่าสักวันละกัน?】

【ยังไงช่วงนี้พี่อี้ก็บรรยากาศมาคุสุดๆ ช่างเถอะ ขอแค่ให้เขาอารมณ์ดีขึ้นก็พอแล้ว!】

แฟนคลับที่ดูไลฟ์ต่างชะเง้อคอยาว เฝ้ารอร่างตรงหน้าประตูให้ปรากฏขึ้น

ทว่าในวินาทีต่อมา

คนที่ผลักประตูเข้ามากลับเป็นทีมงานคนหนึ่ง

【…】

【อะไรเนี่ย นึกว่าซ่งหนานซิงจริงๆ ซะอีก】

【ทำเอาตื่นเต้นตั้งนาน!】

【ดูท่าซ่งหนานซิงแค่ออกไปข้างนอกพอดี ไม่ได้เห็นคอมเมนต์ลอยหรอกมั้ง】

【สรุปคือแค่โปรโมตคู่จิ้นสินะ คู่ชิปฉันล่มแล้วจริงๆ สินะ… เสียใจจัง】

【ฉันบอกแล้วไง คนแบบเขาจะไปกล้าได้ยังไง โผล่หน้ามาตอนนี้ไม่กลัวโดนด่าเละเหรอ】

【เพื่อนบ้าเพื่อนบออะไร พอจะเลี่ยงดราม่าก็ตัดหางปล่อยวัดกันทั้งนั้นแหละ】

【ในวงการนี้ ท่ามกลางสภาพแวดล้อมแบบนี้ จะมีเพื่อนแท้ที่ไหน มีแต่มิตรภาพจอมปลอมทั้งนั้น!!】

【ให้ตายสิ อดใจไม่ไหวต้องกลับไปด่าคนแล้ว】

เพิ่งจะพิมพ์ถึงตรงนี้

ประตูห้องซ้อมก็ถูกใครบางคนผลักเปิดจากด้านนอกอีกครั้ง

เด็กหนุ่มผู้สุขุมเย็นชาและสุภาพอยู่เสมอเวลานี้ถึงกับลืมเคาะประตู ร่างเพรียวบางทว่าสูงโปร่งก้าวเดินเข้ามาจากหน้าประตู

ซ่งหนานซิงผลักประตูเข้ามา สายตาพุ่งตรงไปยังร่างที่นั่งพิงอยู่อย่างหมดแรงทางด้านหลังห้องทันที

สวี่จิงอี้ชันเรียวขายาวขึ้นข้างหนึ่ง นั่งพิงอยู่ด้านหลังห้องซ้อมเต้น แขนพาดไว้บนหัวเข่า ก้มหน้าลงเล็กน้อยจนมองไม่ออกว่ามีสีหน้าอย่างไร เห็นเพียงคางขาวนั่น

ดูท่าจะหมดอาลัยตายอยากจริงๆ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะข้อความในคอมเมนต์ลอยพวกนั้นทำให้เกิดอคติไปก่อนหรือเปล่า

ถึงทำให้รู้สึกว่าเขาน่าสงสารขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

หัวใจของซ่งหนานซิงกระตุกเบาๆ

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเกิดความรู้สึกนี้ แต่มันกลับถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง

หลังจากก้าวเข้ามาในห้อง สายตาของเธอก็ไม่มองคนอื่นเลยแม้แต่น้อย

เธอปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา โดยไม่สนใจสายตาประหลาดใจจากเด็กฝึกคนอื่นๆ ที่มองมาแม้แต่นิดเดียว แล้วเดินตรงดิ่งไปยังร่างนั้นทันที

【! ! ! !】

【เดี๋ยวนะ คนที่เพิ่งไปด่าเขาน่ะ! ! ! ! อย่าเพิ่งไป! ! กลับมาก่อน! !】

【นี่ฉันเห็นอะไร ซ่งหนานซิงจริงๆ ด้วย!】

【ฉัน! บอก! แล้ว! ว่า! เขา! ต้อง! มา! ! !】

【เขามาแล้ว เขามาจริงๆ ด้วย! คุณพระ ฉันตื่นเต้นจนจะเป็นลมแล้ว!】

【กรี๊ดดด เขามองสวี่จิงอี้ตาไม่กะพริบเลย ไม่แลคนอื่นแม้แต่นิดเดียว!】

【ฉันพูดอะไรไว้ล่ะ?! ฉันบอกแล้วใช่ไหมล่ะ? ! ! ! !】

【เขาเนี่ยนะ! ฉันจะร้องไห้ตายแล้ว! เขาเห็นคอมเมนต์ลอยจริงๆ ด้วย!】

【พวกเราไม่ได้ตาฝาดจริงๆ พอเห็นคอมเมนต์นั้นปุ๊บ เขาก็ดูกระวนกระวายขึ้นมาทันทีเลย!】

【เป็นห่วงลีดเดอร์มากจริงๆ สินะ!】

【ของแท้แน่นอน! ไม่ใช่มิตรภาพจอมปลอมหรอก! ไม่ได้มาเกาะกระแสด้วย! เป็นห่วงจริงๆ ต่างหาก!】

คอมเมนต์ยังคงวิ่งผ่านหน้าจอไม่ขาดสาย

สวี่จิงอี้นั่งหลุบตาลง ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง ไม่สนใจสิ่งใดรอบตัวแม้แต่น้อย

อดคิดไม่ได้ว่า รูมเมตตัวน้อยบางคนนอกจากจะไร้หัวใจแล้ว

ยังไร้ความรู้สึกอีกต่างหาก

สี่วันเต็มๆ แล้ว ไม่แม้แต่จะโผล่หน้ามามองเขาสักแวบเดียวจริงๆ

น่าเบื่อชะมัด…

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าทุกอย่างล้วนจืดชืดไร้รสชาติ การแข่งขันก็น่าเบื่อ วันเวลาในแต่ละวันก็น่าเบื่อสิ้นดี

กระทั่งไม่ได้สังเกตเลยว่า เด็กฝึกไม่กี่คนที่กำลังคุยกันอยู่เมื่อครู่ จู่ๆ ก็เงียบเสียงลงพร้อมเพรียงกัน

วินาทีถัดมา สัมผัสเย็นเยียบจางๆ ก็แตะลงบนข้างแก้มของเขาอย่างกะทันหัน

ร่างของสวี่จิงอี้ชะงักไปเล็กน้อย เขาปรือเปลือกตาขึ้นครึ่งหนึ่ง ความคิดพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ

สายตาถูกปีกหมวกแก๊ปบดบังไปเกินครึ่ง

เขามองเห็นเพียงร่างของอีกฝ่ายที่โน้มต่ำลงมา ร่างนั้นดูโปร่งเพรียว ทว่าผิวขาวผ่องตรงท่อนแขนกลับสะดุดตาเป็นพิเศษ

หลังจากวัดอุณหภูมิเสร็จ นิ้วเรียวขาวผ่องก็เลื่อนต่ำลงมา ฝ่ามือกดแนบลงตรงกระเพาะอาหารของเขาพลางนวดคลึงเบาๆ

สุ้มเสียงเย็นชาแผ่วเบาดังขึ้นข้างหูอย่างนุ่มนวล “ลีดเดอร์ นายไม่สบายมากเลยเหรอ”

ประสาทรับรู้ที่เพิ่งสูญหายไปเมื่อครู่ถึงค่อยๆ คืนกลับมาในเวลานี้

กลิ่นหอมของดอกไม้และผลไม้ที่เจือไอเย็นราวกับหิมะลอยวนอยู่ใกล้แค่เอื้อม เย็นชื่นใจและชวนให้ผ่อนคลาย อบอวลอยู่ที่ปลายจมูก ยิ่งดึงรั้งความคิดที่สับสนวุ่นวายของเขาให้พันกันแน่นขึ้นไปอีก

สวี่จิงอี้ยังคงดึงสติกลับมาได้ไม่เต็มร้อย

ถึงขั้นมีเสี้ยววินาทีหนึ่งที่สงสัยว่า ช่วงนี้ตัวเองไม่ได้กินข้าวดีๆ จนหิวจนเห็นภาพหลอนไปแล้วหรือเปล่า

ปีกหมวกแก๊ปบดบังใบหน้าของเขาไว้ ทำให้ไม่มีใครมองเห็นอารมณ์ความรู้สึกได้ชัดเจน

สัมผัสนั้นอยู่ใกล้แค่คืบ ลมหายใจของอีกฝ่ายก็อยู่ใกล้มาก ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังบอกเขาว่า คนคนนี้มีตัวตนอยู่ตรงหน้าจริงๆ

ลูกกระเดือกของเขากลิ้งขึ้นลงช้าๆ

เมื่อเห็นว่าเนิ่นนานแล้วเขาก็ยังไม่ตอบอะไรกลับมา

ซ่งหนานซิงจึงคิดว่าอีกฝ่ายคงทรมานมากจริงๆ เธอหยิบนมร้อนแก้วหนึ่งที่เพิ่งซื้อมายัดใส่มือของเขา “ปวดกระเพาะมากเหรอ ดื่มนมร้อนสักแก้วรองท้องก่อน แล้วเราไปโรงพยาบาลกันดีไหม”

“…”

สวี่จิงอี้ปรือเปลือกตาขึ้นครึ่งหนึ่ง ดวงตาดอกท้อทอประกายลึกล้ำเป็นพิเศษ สายตาจับจ้องคนตรงหน้าอย่างแน่วแน่ ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายวับไปในวินาทีถัดไป น้ำเสียงของเขาทั้งต่ำทั้งแหบแห้ง “นายมาได้ยังไง”

แปลกประหลาดจริงๆ

ในโลกที่เคยเป็นสีขาวดำ จังหวะที่คนคนนี้ปรากฏตัวขึ้น บรรยากาศรอบข้างก็คล้ายกับจะมีสีสันแต่งแต้มขึ้นมาตามไปด้วย

ซ่งหนานซิงจ้องเขาอยู่นานครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าเขาไม่ได้เจ็บป่วยทางกายจริงๆ จึงโล่งอกขึ้นมาเล็กน้อย “พวกเขาบอกว่านายอาการแย่มาก ผมเลยมาดู”

สวี่จิงอี้เลิกคิ้วข้างหนึ่ง “ใคร”

พอตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น มุมปากเขาก็ยกยิ้มบางๆ

“อ้อ…” สวี่จิงอี้เลียริมฝีปาก ขยับตัวนั่งหลังตรงขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงแฝงความเรื่อยเปื่อยเกียจคร้านเหมือนเคย “ตอนเที่ยงไม่ได้กินข้าว ปวดท้องนิดหน่อยน่ะ”

เขาตัดบทไปอย่างไม่ใส่ใจเพียงแค่นั้น

หัวคิ้วของซ่งหนานซิงกลับยิ่งขมวดแน่น

ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงพูดเรื่องนี้ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉยขนาดนั้น

สวี่จิงอี้เหลือบตาขึ้น ยกมือแตะหัวไหล่เธอเบาๆ “มีอะไรกินไหม หิวแล้ว”

ปกติซ่งหนานซิงติดนิสัยพกขนมขบเคี้ยวติดตัวอยู่แล้ว เพราะการซ้อมเต้นผลาญพลังงานไปมากจริงๆ

เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบขนมปังก้อนเล็กๆ ออกมาซองหนึ่ง แล้วแบมือยื่นไปตรงหน้าเขา “มีแค่อันนี้”

สวี่จิงอี้หลุบตาลง สายตากวาดผ่านปลายนิ้วขาวผ่องของเธอ ก่อนจะหยิบขนมปังก้อนเล็กนั้นมาถือไว้ตามสบาย “แค่นี้ก็พอแล้ว”

ตัวขนมปังไม่ได้ชิ้นใหญ่อะไรแต่แรก อย่างมากที่สุดก็ถือเป็นแค่ของกินเล่น

ซ่งหนานซิงจ้องมองเขาอยู่สองวินาที น้ำเสียงอ่อนลง “อยากกินอะไร ผมไปซื้อให้”

“แซนด์วิชได้ไหม”

พูดจบ ซ่งหนานซิงก็ตั้งใจจะลงมือทำจริงๆ จึงขยับตัวลุกขึ้นเล็กน้อย

สวี่จิงอี้ยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ ดึงคนกลับมานั่งข้างกายอีกครั้ง

เขาเอียงหน้า สายตาดอกท้อจ้องมองซ่งหนานซิงตาไม่กะพริบ พลางยกมือขึ้นใช้ฟันกัดฉีกซองขนมปังออก “ช่างเถอะ ไม่อยากกินอย่างอื่นเท่าไหร่แล้ว”

“นายนั่งอยู่ตรงนี้แหละ อยู่เป็นเพื่อนฉันสักพักก็พอ”