บทที่ 85 นึกว่าจะจูบกันแล้วเสียอีก

ซ่งหนานซิงเหลือบตาขึ้น ร่างชะงักไปเล็กน้อย จำต้องล้มเลิกความคิดที่จะไปซื้อของ แล้วนั่งลงข้างเขาแต่โดยดี

เพียงแค่การกระทำไปมาสั้นๆ คอมเมนต์ลอยก็ไหลผ่านไปเป็นพันข้อความแล้ว

นี่มันสวรรค์ของแฟนคู่จิ้นชัดๆ!

แค่ทั้งสองคนนั่งอยู่ด้วยกันเงียบๆ ก็มีบรรยากาศเฉพาะตัวชวนให้ฟินจนห้ามใจไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการมีปฏิสัมพันธ์โต้ตอบกันแบบนี้เลย

เหล่าแฟนคลับยังสังเกตเห็นนมร้อนแก้วนั้นที่ซ่งหนานซิงเพิ่งถือมาได้อย่างเฉียบไว

【กรี๊ดดด มิน่าล่ะเขาถึงมาช้า ที่แท้ก็แวะไปซื้อนมนี่เอง!】

【ฮือๆ เกือบเข้าใจหนานซิงผิดไปแล้ว!】

【เด็กดีขนาดนี้ เมื่อก่อนทำไมถึงโดนด่าขนาดนั้นได้นะ】

【เมื่อก่อนฉันเสียงดังไปเอง ขอโทษนะ!!】

【เรียลมาก เรียลไม่ไหว! บอกว่าพวกเขาไม่ได้คิดอะไรกันฉันไม่เชื่อเด็ดขาด ถ้าไม่คิดอะไรจะใส่ใจกันขนาดนี้เหรอ?!】

【ฮือๆ แค่แป๊บเดียวนี้ สวี่จิงอี้ยิ้มบ่อยกว่าช่วงหลายวันที่ผ่านมารวมกันซะอีก!!】

【จริง พอเจอซ่งหนานซิง สายตาสวี่จิงอี้ไม่เคยละไปจากเขาเลย!】

【สองคนนี้อยู่ด้วยกันแล้วตัวติดหนึบกันสุดๆ】

【บรรยากาศพาฟินไม่ไหว นึกฟีลออกใช่ไหมทุกคน?】

【แล้วดูดิ ซ่งหนานซิงพกขนมปังติดตัวมาให้ด้วยอ่ะ!】

【ปกติสวี่จิงอี้ไม่เคยแตะของพวกนี้เลยนะ!】

【ซ้อมเต้นมาตั้งนานคงหิวแย่ หนานซิงใส่ใจมากเลยอ่ะ!】

【พูดก็พูดเถอะ สองคนนี้เหมือนมีกำแพงล่องหนกั้นตัดขาดจากโลกภายนอก คนอื่นแทรกเข้าไปไม่ได้เลยสักนิด!】

【ช่วงสั้นๆ แค่นี้ สวี่จิงอี้พูดเยอะกว่าที่พูดมาตลอดสี่วันรวมกันแล้วมั้งเนี่ย!】

【ซ่งหนานซิงคือสวิตช์เปิดปิดอารมณ์ของเขาชัดๆ!】

【นี่มัน… เจ้าตัวกดหัวให้ชิปขนาดนี้ พวกเรายังต้องด่าอยู่อีกเหรอ】

【เจ้าตัวเปิดทางให้ขนาดนี้ ถือว่าให้เกียรติแล้วกัน ขอแอบชิปเบาๆ ละกันนะ…】

【พวกมัมหมีสายแฟนคงอยู่ไม่สุขกันอีกแล้วสิท่า…】

【แฟนเกิร์ลสายภรรยาตัวจริงอยู่นี่จ้า เห็นฉากนี้แล้วบอกเลยว่านิ่งมาก แถมกำลังฟินอยู่ด้วย】

【…】

【จริงดิ ขนาดแฟนเกิร์ลสายภรรยายังยอมถอยเลยเหรอ】

【ตั้งแต่เห็นสภาพเขาช่วงหลายวันนี้แล้ว จะให้ฉันแอบชิปสักนิดก็ไม่เสียหายอะไรหรอก】

“…”

สวี่จิงอี้ถือขนมปังไว้ในมือ พอเงยหน้าขึ้นก็สังเกตเห็นเศษสีขาวเล็กๆ ชิ้นหนึ่งบนผมหน้าม้าของซ่งหนานซิง

เขาขยับเข้าไปใกล้อีกนิด พอเห็นชัดว่าคืออะไรก็ยกมือขึ้น นิ้วเรียวยาวได้รูปคีบเศษสีขาวเล็กๆ ชิ้นนั้นเอาไว้อย่างแผ่วเบาแล้วหยิบลงมา

“อะไรเนี่ย”

มันคือเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ

ซ่งหนานซิงไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร ใบหน้านั้นดูดีเกินไป เธอเพียงแค่นั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรต่อการกระทำของเขา

ยอมปล่อยให้เขาทำตามใจอย่างว่าง่ายเป็นพิเศษ

ไม่คิดระแวงป้องกันตัวแม้แต่น้อย

เมื่อกี้บนผมก็มีเศษกระดาษชิ้นนี้อยู่แล้ว เดิมทีเธอตั้งใจจะหยิบออก

แต่พอเห็นคอมเมนต์ลอยเข้าก็เลยลืมไป

【!!!!!!!】

【พวกเธอยังจำได้ใช่ไหมว่าเมื่อกี้ในห้องไลฟ์ฝั่งนู้นเกิดอะไรขึ้น】

【เหอะๆ… สองมาตรฐานเกินไปแล้ว!】

【เศษกระดาษชิ้นนี้รู้ความมากนะ!】

【ติดมาจากฝั่งนู้นจนถึงตอนนี้ยังอยู่บนผมหนานซิงอยู่อีกเหรอ?】

มีคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว: 【…สรุปเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ?】

【เฮ่อเผิงจะช่วยหยิบเศษกระดาษบนหัวซ่งหนานซิงออก ซ่งหนานซิงรีบถอยหนีไปก้าวหนึ่งทันที!】

【ฉันแบบ… 55555555… สองคนนี้แพ้สัมผัสมนุษย์คนอื่นรึไงกันนะ?!】

【ตอนนั้นฉันอยากจะพิมพ์บอกเลยว่า… จังหวะก้าวถอยหลังนั่นทำจริงจังใช่ไหมเนี่ย??】

【ทีตอนนี้หนานซิงกลับไม่หลบเลยสักนิดเนี่ยนะ?】

【จริง ระยะเมื่อกี้ฉันยังตกใจเลย! นึกว่าจะจูบกันแล้วเสียอีก!?】

【ซ่งหนานซิงไม่คิดระวังตัวกับสวี่จิงอี้เลยสักนิดอ่ะ! จุดนี้โดนใจฉันเต็มๆ เลย!!!】

สวี่จิงอี้กินขนมปังชิ้นนั้นหมด แล้วขยำซองเปล่าในมือเล่นอย่างไม่ใส่ใจนัก

ซ่งหนานซิงสังเกตเห็นจึงแบมือไปตรงหน้าเขา “เอามาให้ผมสิ”

นิ้วมือของสวี่จิงอี้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอียงหน้ามามอง

สายตานิ่งเรียบของซ่งหนานซิงทอดมองไป เธอเอื้อมมือไปหยิบซองขนมมา พับให้เรียบร้อยแล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ “ขากลับผมจะได้ทิ้งให้ด้วยเลย”

นิ้วมือของสวี่จิงอี้ชะงักไปอีกนิด คิ้วขมวดเข้าหากันเบาๆ “จะไปแล้วเหรอ?”

ซ่งหนานซิงหันกลับมาสบสายตากับเขา น้ำเสียงราบเรียบ “ผมแค่แวะมาดูนายเฉยๆ เดี๋ยวต้องกลับไปซ้อมต่อแล้ว”

“ซ้อมน่ะไม่รีบร้อนขนาดนั้นหรอก” สวี่จิงอี้เอียงตัว เอาศีรษะพิงลงบนไหล่ของเธอ ทิ้งน้ำหนักเกือบทั้งหมดลงบนตัวเธอ “อยู่พักเป็นเพื่อนฉันสักแป๊บสิ”

ซ่งหนานซิงยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วชะงัก “ตรงนี้เนี่ยนะ?”

“อยู่นิ่งๆ สิ ขอฉันพิงหน่อย”

สวี่จิงอี้หลับตาลง กลิ่นหอมหวานของดอกไม้และผลไม้อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของอีกฝ่ายลอยเข้าจมูก ชวนให้เผลอดำดิ่งลงไปโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงของเขาฟังดูเกียจคร้านและอ่อนเพลีย “นายไม่รู้หรอกว่าฉันเหนื่อยขนาดไหน”

ซ่งหนานซิงถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าในห้องซ้อมน่าจะยังมีเพื่อนร่วมทีมคนอื่นอยู่อีก

เธอช้อนตาขึ้นมอง บริเวณมุมห้องอีกฝั่งที่ไม่ไกลออกไป ทั้งสี่คนกำลังมองมาทางนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

พอสังเกตเห็นสายตาของเธอ ทั้งสี่คนก็พากันเบือนหน้าหนีทีละคน

【เชี่ย เชี่ย นี่มันภาพอะไรกันเนี่ย!】

【ไม่โผล่มาพร้อมกันก็แล้วไป แต่พอเข้าเฟรมเดียวกันทีไรก็จัดช็อตใหญ่ให้ตลอดเลย!!】

【ท่าทางตอนหนานซิงดึงถุงขนมออกจากมือเขามันจะดูเป็นธรรมชาติเกินไปแล้วนะ?】

【ตามใจเก่งมาก ซ่งหนานซิงตามใจสวี่จิงอี้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?】

【ฮือๆ เห็นภาพนี้แล้วอยู่ๆ ก็อยากจะร้องไห้ ปกติสวี่จิงอี้ไม่เคยพักผ่อนในห้องซ้อมเลยไม่ใช่เหรอ!】

【จริงด้วย ก่อนหน้านี้นอกจากทุ่มสุดตัวแล้วก็มีแต่ทุ่มสุดตัว เพิ่งเคยเห็นเขาผ่อนคลายขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลย!】

【เข้าใจละ ต่อไปก็ผูกซ่งหนานซิงติดกับตัวสวี่จิงอี้ไว้ซะเลยสิ!】

【เอาเชือกมาให้ฉันที!】

【กุญแจล่ะ! กุญแจฉันอยู่ไหน??!】

【เชี่ยเอ๊ย รู้สึกเหมือนคู่จิ้นฉันสลับโพยังไงก็ไม่รู้!!】

【ซบไหล่หลับเนี่ยนะ นี่เป็นเรื่องที่สวี่จิงอี้ทำได้จริงๆ เหรอ?!!!】

ซ่งหนานซิงนั่งพิงผนัง ไหล่ซ้ายหนักอึ้งขึ้นมาเล็กน้อย แม้จะเมื่อยอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่กล้าขยับส่งเดช

เขาดูเหนื่อยมากจริงๆ

ถ้าทำให้เขาได้พักสักหน่อยก็คงดี

ห้องซ้อมเงียบลงครู่หนึ่ง

เด็กฝึกคนอื่นอีกสองสามคนเริ่มอยู่ไม่สุข พากันเล่นซนขึ้นมาอีกรอบ

เสียงค่อนข้างดังทีเดียว

คนที่ซบอยู่บนไหล่ซ้ายขยับตัวเบาๆ

ซ่งหนานซิงสังเกตเห็น คิ้วจึงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตามองไป น้ำเสียงเย็นชา “เงียบหน่อย”

“…”

น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไม่ได้ดุดันจนเกินไป ทว่ากลับแผ่แรงกดดันออกมาอย่างน่าประหลาด

คนกลุ่มนั้นพลันเงียบกริบลงทันตา

นั่งนิ่งกันอย่างว่าง่ายตรงนั้น

ไม่กล้าเล่นแผลงๆ อีกต่อไป

【ว้ากกกกกกก… ตามใจเกินไปแล้ว ตามใจสุดๆ เลย!!!】

【หัวใจสาวน้อยของฉัน!!】

【ซ่งหนานซิงมีความเป็นแฟนหนุ่มพุ่งทะลุปรอทไปแล้ว!!!】

【ช่วยด้วยแม่จ๋า เขาตามใจเก่งมากจริงๆ นะ!!!】

【เพราะงี้ไงถึงได้รู้ว่าทำไมสองคนนี้ถึงสนิทกันขนาดนี้!?】

【โอเค… นี่มันความรู้สึกที่ใจตรงกันชัดๆ ไม่ผิดแน่!】

【กรี๊ดดดดด… คู่จิ้นของฉันหวานเกินไปแล้ว!!!】

บรรยากาศเงียบสงบเช่นนี้ดำเนินไปได้ 10 นาที

จนกระทั่งเสียงเตือนเบาๆ ดังขึ้นจากโทรศัพท์ในกระเป๋า

ซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดดู

เฮ่อเผิงส่งข้อความมาเตือน: 【หนานซิง นายไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม หายไปตั้ง 30 นาทีแล้วเนี่ย เมื่อกี้คนจากทีมผู้กำกับเพิ่งแวะมาถามหาด้วย】

【พวกเขายังเต้นไม่ได้อีกตั้งหลายท่าเลย ฉันเองก็สอนไม่เป็นเหมือนกัน】

แพขนตาของซ่งหนานซิงขยับไหว

ยังไม่ทันได้พิมพ์ตอบ

จู่ๆ คนข้างกายก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอขึ้นมา

“ชิ สมาชิกทีมของนายเนี่ย ถ้าไม่มีนายแล้วจะอยู่ไม่ได้เลยหรือไง”