บทที่ 86 ทำไมถึงกัดคนอื่นเขาล่ะ

สายตาของซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากระจ่างใสทว่าเย็นชาทอดมองไป “นายตื่นแล้วเหรอ”

“อืม”

เขาขานรับเสียงเบา

สวี่จิงอี้ค่อยๆ ยืดตัวขึ้นอย่างไม่รีบร้อน ศีรษะเอนไปด้านหลัง ดวงตาดอกท้อยังคงแฝงความอ่อนเพลียเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนอยู่บ้าง

เส้นโครงหน้าด้านข้างของเขาดูคมชัด สันจมูกโด่งเป็นสัน เผยให้เห็นกลิ่นอายสูงศักดิ์และเกียจคร้านอย่างเด่นชัด

ซ่งหนานซิงจ้องใบหน้าด้านข้างของเขา น้ำเสียงแผ่วเบา “ดีขึ้นบ้างไหม”

“ก็ไม่เลว” สวี่จิงอี้เอ่ยประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงยานคาง พลางเอียงหน้ามาเล็กน้อย ประกายมืดมิดไหวระริกในดวงตาดอกท้อ “คืนนี้ต่อไหม”

ปลายนิ้วของซ่งหนานซิงชะงักไปนิด “อะไร”

“ชินกับการกอดนายหลับแล้ว หลายวันนี้แทบไม่ได้นอนเลย คืนนี้ขอกอดอีกรอบได้ไหม”

ซ่งหนานซิง “…”

ซ่งหนานซิงถอนหายใจออกมาแผ่วเบา น้ำเสียงจนปัญญาเล็กน้อย “ผมไม่ใช่หมอนข้างของนาย”

ร่างข้างกายดูเหมือนจะชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นจึงค่อยๆ หันหน้ามา ดวงตาดอกท้อคู่นั้นจ้องมองเธอเขม็ง น้ำเสียงแหบพร่าลงเล็กน้อย “แล้วนายยังอยากเป็นหมอนข้างให้ใครอีกล่ะ”

“…”

หมวกแก๊ปสีดำที่กดต่ำลงมาครึ่งหนึ่งทอดเงาลงมา ดวงตาคู่นั้นซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ยิ่งขับให้ดูลึกล้ำและจดจ่อมากขึ้น

เปลือกตาของซ่งหนานซิงกระตุกเบาๆ

ประเด็นของเธอคือคำว่าหมอนข้าง

เธอไม่ใช่สิ่งของ

แต่อีกฝ่ายกลับจับประเด็นผิดไปคนละทาง

ซ่งหนานซิงถอนหายใจอย่างอ่อนใจ จากนั้นจึงค่อยๆ ถอนสายตากลับมา “ช่างเถอะ ไม่มีอะไร ผมกลับไปซ้อมก่อน”

“จะรีบไปไหน ยังคิดบัญชีไม่เสร็จเลย” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยานคางขึ้นมาดื้อๆ

“…”

เห็นได้ชัดว่าซ่งหนานซิงไม่เข้าใจความหมายของประโยคนี้ จึงมองไปที่เขา

ในห้องซ้อมเงียบกริบ

คอมเมนต์ลอยตรงมุมจอยังคงวิ่งไม่หยุด

สายตาของเด็กฝึกคนอื่นพากันจับจ้องมาทางนี้ด้วยสีหน้าราวกับกำลังดูซีรีส์รักโรแมนติก

สวี่จิงอี้ช้อนตาขึ้น ดวงตาดอกท้อคู่นั้นตวัดมองไป สายตาคมปลาบแฝงแรงกดดันมหาศาล

“…”

เด็กฝึกหลายคนรีบเบือนสายตาหนีทันที

รู้สึกเหมือนโดนหัวหน้าฝ่ายปกครองจับได้ว่ากำลังอู้ จึงรีบลุกขึ้น แกล้งทำเป็นซ้อมเต้นอย่างเอาจริงเอาจัง

สวี่จิงอี้ถึงได้ถอนสายตากลับมาอย่างพึงพอใจ ร่างเอนพิงผนัง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงแผ่วเบา เอ่ยเสียงต่ำ “เอามือมา”

ซ่งหนานซิงที่เตรียมจะลุกขึ้นจึงต้องชะงักอีกครั้ง สายตาเลื่อนลงมองปลายนิ้วของตัวเอง แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองเขา

“มือ?”

เธอไม่เข้าใจความหมาย แต่ก็ยื่นมือไปตรงหน้าเขา “มีอะไร”

มือข้างนั้นเรียวงามได้รูป ข้อนิ้วเรียวบาง ผิวเนียนละเอียดราวกับหยกขาว

สวี่จิงอี้ช้อนตาขึ้น สายตาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของซ่งหนานซิงสองวินาที จากนั้นจึงยื่นมือไปจับข้อมือของเธอไว้

ปลายนิ้วโป้งลูบไล้เบาๆ บนข้อมือของเธอ

ร่างของซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย

เด็กฝึกหลายคนยืนเรียงแถวตรงกลางห้องซ้อมเต้น เริ่มต่อท่าตามจังหวะเพลง

เดิมทีซ่งหนานซิงกับสวี่จิงอี้ก็นั่งอยู่ด้านหลังห้องซ้อมอยู่แล้ว

พอยืนบังแบบนี้

เหล่าแฟนคลับจึงทำได้เพียงมองหาเงาร่างของทั้งสองคนผ่านซอกหลืบเท่านั้น

【น่ารำคาญจริงโว้ย!!!! คนพวกนี้เวลาอื่นไม่ซ้อม ดันมาเริ่มซ้อมเอาตอนนี้เนี่ยนะ!!!】

【มองไม่เห็นแล้ว!! ใจร้ายชะมัด ยังอยากดูโมเมนต์เขาสองคนอยู่เลย!!】

【พวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่?? แอบจับมือกันอยู่ข้างหลังเหรอ? มองไม่เห็นเลย โมโหแล้วนะ!!?!】

【ระยะห่างขนาดนั้นไม่ได้ยินเลยว่าคุยอะไรกัน!】

【มาแกล้งขยันอะไรตอนนี้ ทีเมื่อกี้ไปทำอะไรอยู่!!】

【คนพวกนี้ไม่มีเซนส์เอาซะเลย!!】

【กรี๊ดดด โมโหมาก!!】

【กำลังจับมือกันอยู่ใช่ไหม??? ใช่หรือเปล่า?! อยากรู้จะตายอยู่แล้ว!!! อยากจะพุ่งทะลุจอไปโยนคนพวกนี้ออกไปให้พ้นๆ จริงๆ!】

ท่ามกลางสายตาที่ฉายแววไม่เข้าใจอย่างเห็นได้ชัดของซ่งหนานซิง

สวี่จิงอี้เกี่ยวมือรั้งข้อมือเธอให้ขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะเผยอริมฝีปากบางแล้วขบลงบนผิวตรงข้อมือของเธอเบาๆ

สายตาของเขาไม่เคยละไปจากคิ้วและตาของเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว เอาแต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นอย่างไม่วางตา

แฝงความจดจ่อและเอาแต่ใจอยู่อย่างชัดเจน

เขากัดเพียงแผ่วเบา ไม่ได้ทำให้รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ทว่าสายตาคู่นั้นกลับทำให้คนยากจะต้านทานไหว

แววตาของซ่งหนานซิงไหวระริกเล็กน้อย

สมองของเธอหยุดประมวลผลไปเต็มๆ สองวินาที กว่าจะได้สติกลับมาแล้วชักมือถอยหนี

“นายทำไม… กัดคนอื่นแบบนี้”

สวี่จิงอี้ยกยิ้มมุมปากบางเบา ดูเหมือนเด็กหนุ่มตัวร้ายที่แกล้งคนอื่นได้สำเร็จ “ฉันก็แค่กัดเบาๆ เอง”

เขาจะไปตัดใจกัดให้เจ็บได้ยังไง

สวี่จิงอี้หัวเราะในลำคอเบาๆ เคล้าเสียงลมหายใจแผ่วต่ำ “ทำสัญลักษณ์เอาไว้ จะได้ไม่ลืมฉันไปจนหมดใจอีก”

ซ่งหนานซิงรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง สายตาทอดมองไป น้ำเสียงยังคงราบเรียบ “ผมไปลืมอะไรนายตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ตลอดเวลาตั้งสี่วัน นายเคยแวะมาดูฉันสักแวบไหม” นัยน์ตาของสวี่จิงอี้ลึกล้ำ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำ “รูมเมตตัวน้อยบางคนกลับไปสนิทสนมกลมเกลียวกับคนอื่น อดีตลีดเดอร์อย่างฉันจะไปเทียบอะไรกับพวกเขาได้”

“…”

“ชิ ดูท่าคงเป็นฉันเองที่ทำหน้าที่ลีดเดอร์ได้ไม่ดีพอ”

ไม่รู้ทำไม ถึงได้ยินแววเย้ยหยันตัวเองจางๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็นจากน้ำเสียงของเขา

แต่ตอนนั้นเธอแค่กลัวว่าจะพลอยทำให้เขาโดนด่าไปด้วย

พอมาคิดดูตอนนี้ การต้องเสียเพื่อนที่ดีมากไปคนหนึ่งเพราะคนอื่น มันได้ไม่คุ้มเสียจริงๆ

ซ่งหนานซิงไม่รู้จะปลอบเขายังไง “ลีดเดอร์ นายทำดีมากแล้ว”

สวี่จิงอี้เอียงหน้า ตาดอกท้อทอดมองมาอย่างลึกซึ้ง จ้องเธออยู่อย่างนั้นไม่กะพริบตา

ซ่งหนานซิงหลุบตาลง ริมฝีปากสีอ่อนเม้มเข้าหากันเบาๆ “แล้วจะให้ผมชดเชยให้นายยังไง”

สวี่จิงอี้เอียงหน้ามองเธออย่างสบายอารมณ์ “นายว่าไงล่ะ”

แววตาของซ่งหนานซิงเรียบเฉย พลางค้นหาวิธีแก้ไขในหัว ก่อนจะเอ่ยช้าๆ “ผมว่างแล้วจะแวะมาหานาย?”

“แล้วมีอะไรอีก”

“…”

ยังมีอีกเหรอ

พอคิดถึงเรื่องที่เมื่อกี้เขาถึงกับไม่ยอมกินข้าว ปล่อยให้ตัวเองหิวจนปวดท้อง

ซ่งหนานซิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “วันหลังผมจะรอนายไปกินข้าวด้วยกัน”

สวี่จิงอี้กระตุกยิ้มมุมปากเบาๆ น้ำเสียงเกียจคร้าน “…ก็ได้”

ซ่งหนานซิงกะพริบตาปริบๆ

ในที่สุดก็รู้สึกได้ว่าอารมณ์ของอีกฝ่ายเปลี่ยนจากมืดมนเป็นแจ่มใสขึ้นมาแล้ว

เธอถอนหายใจโล่งอกในใจ

วันนี้เขาง้อค่อนข้างง่ายทีเดียว

โทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้นอีกครั้ง น่าจะเป็นเพื่อนร่วมทีมตามแล้ว

ซ่งหนานซิงไม่ได้หยิบโทรศัพท์ออกมาดู เอ่ยเรียบๆ “งั้นผมไปก่อนนะ”

“อืม”

ก่อนจะเดินออกไป ซ่งหนานซิงยังเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบอีกประโยค “อย่าลืมดื่มนมให้หมดด้วย”

“…”

ตรงมุมจอ คอมเมนต์ลอยไม่เคยหยุดนิ่งเลยสักวินาที

จนกระทั่งร่างโปร่งแสนเย็นชานั้นลุกขึ้นจากด้านหลังห้อง แล้วเดินออกจากห้องซ้อมไปอย่างไม่รีบร้อน

สวี่จิงอี้ยังคงนั่งพิงอยู่ตรงนั้นอย่างเกียจคร้าน คางเชิดขึ้นเล็กน้อย อยู่อย่างนั้นเนิ่นนานไม่ยอมลุกเสียที

แม้จะมองสีหน้าเขาไม่ชัดเจน

แต่ก็รับรู้ได้ว่าสายตาคู่นั้นยังคงจับจ้องไปยังทิศทางของประตูใหญ่

【นี่กลายร่างเป็นหินรอสามีไปแล้วเหรอเนี่ย】

【อาลัยอาวรณ์สุดๆ】

【ก็นะ รักทางไกล ทุกคนเข้าใจหน่อย】

【ช่วงโปรโมชั่นจ้า พวกเราเข้าใจดี ก็แค่รักทางไกลที่ห่างกันสิบเมตรเอง】