บทที่ 83 ใจตรงกันมุ่งเข้าหากัน

สี่ปีก่อน?

นั่นไม่ใช่ช่วงที่ฉินเยว่หลิงถอนตัวจากวงการบันเทิงหรอกเหรอ

ถ้าเธอพูดว่าเสียดายที่ตัดสินใจออกจากวงการตอนนั้น มันก็ดูเสียฟอร์มเกินไป

ฉินเยว่หลิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ถ้าสามารถย้อนเวลากลับไปเมื่อสี่ปีก่อนได้ ฉันจะทะนุถนอมทุกความรู้สึก และจะไม่ยอมเป็นคนขี้ขลาดหนีปัญหาอีกแล้วค่ะ”

สวี่เจาเจาช้อนตาขึ้นมองเธอ

เธอไม่ได้รู้เรื่องราวในอดีตของฉินเยว่หลิงมากนัก ทว่าในหัวกลับผุดคำไม่กี่คำที่เคยเห็นมาก่อนหน้านี้ขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้… ‘รักแรกในใจของกู้ชิงเหยียน’

หรือว่าระหว่างฉินเยว่หลิงกับกู้ชิงเหยียนจะมีอดีตลับๆ ที่บอกใครไม่ได้อยู่จริง

สิ่งที่สวี่เจาเจาคิดได้ ผู้ชมย่อมคิดได้เช่นกัน

【จะไม่ยอมเป็นคนขี้ขลาดหนีปัญหาอีกแล้ว… รู้สึกเหมือนคำพูดผู้หญิงคนนี้แฝงความนัยอยู่นะ!】

【ฮือๆ ฉันจำได้ว่าเมื่อสี่ปีก่อน ข่าวลือของหลิงหลิงกับราชาจอเงินกู้สะพัดไปทั่วเลย แต่พอบัญชีของราชาจอเงินกู้โพสต์ชี้แจง หลิงหลิงก็ถอนตัวจากวงการไปเลย…】

【ฟังแบบนี้แล้ว หลิงหลิงคงไม่ได้ถอนตัวจากวงการเพราะช้ำรักหรอกใช่ไหม?】

【ไม่ใช่ว่าเคยมีคนบอกว่าฉินเยว่หลิงคือรักแรกในใจของกู้ชิงเหยียนหรอกเหรอ? ข่าวในวงการบันเทิงไม่มีมูลฝอยหมาไม่ขี้หรอกนะ!!】

…

ดวงตาของสวี่เจาเจาเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น สายตามัวแต่วนเวียนมองสลับไปมาระหว่างกู้ชิงเหยียนกับฉินเยว่หลิง

กู้ชิงเหยียนเริ่มสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง

ยัยผู้หญิงคนนี้ทำไมถึงจ้องมองเขาอีกแล้ว

คำตอบที่คลุมเครือของฉินเยว่หลิงทำให้ผู้คนจินตนาการไปไกล ทว่าเกมตอบจริงถามได้แค่คำถามเดียว ปริศนาสารพัดจึงไม่อาจไขความกระจ่างได้

ฟู่เฉิงเจ๋อเลือกทำจริง

“เอาละครับ ขอบคุณคำตอบจากเทพธิดาฉิน คราวนี้เรามาเปิดเผยหัวข้อทำจริงกัน”

ผู้กำกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง กวาดตามองหน้าจอแวบหนึ่งแล้วเอ่ย “เป็นคอมเมนต์ยอดไลก์สูงสุดจากชาวเน็ตชื่อ ‘ปลาน้อยชอบกระสอบสีอะไร’ นะครับ นั่นคือ ‘โพสต์รูปชัดๆ ของกำแพงกระดาษโน้ตสมัยประถม แบบที่ห้ามแปะเซนเซอร์คุณโมเสกแม้แต่นิดเดียว’”

สิ้นเสียงนั้น รอยยิ้มตรงมุมปากของสวี่เจาเจาก็พลันแข็งค้าง

เรื่องกระดาษโน้ตที่ติดเทรนด์คราวก่อน ทุกคนต่างสงสัยข้อความบนกระดาษโน้ตของฟู่เฉิงเจ๋อที่แปะอยู่ข้างๆ สวี่เจาเจาเป็นอย่างมาก

อุตส่าห์มีโอกาสทั้งที คอมเมนต์นี้จึงกลายเป็นคอมเมนต์ยอดไลก์สูงสุดไปโดยปริยาย

“ได้ครับ”

ฟู่เฉิงเจ๋อตอบรับอย่างไม่ลังเล ก่อนจะหันไปบอกทีมงานข้างๆ “อยู่ในโทรศัพท์ครับ ช่วยส่งโทรศัพท์ให้ผมหน่อย”

ทีมงานส่งโทรศัพท์ให้เขา

เขาพลิกหาในอัลบั้มรูปอย่างตั้งใจ ภายในห้องโถงเงียบสงบลงชั่วขณะ สวี่เจาเจาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นเร็วขึ้นอย่างชัดเจน

ทั้งที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฟู่เฉิงเจ๋อเขียนอะไรไว้ แต่หัวใจกลับเร่งจังหวะเต้นระรัวโดยไม่อาจควบคุม

“ภาพเต็มๆ คือแบบนี้ครับ”

เสียงของฟู่เฉิงเจ๋อดังขึ้น เขาหันหน้าจอโทรศัพท์เข้าหากล้อง กล้องจึงซูมเข้าไปจับภาพหน้าจอโทรศัพท์ของเขาทันที

ยังคงเป็นภาพถ่ายความละเอียดระดับกล้องโทรศัพท์บ้าน กำแพงกระดาษโน้ตทั้งแผงที่ไร้การเซนเซอร์

มีชาวเน็ตคิดจะแคปหน้าจอไว้แล้วใช้แว่นขยายส่องดู

ทว่าวินาทีถัดมา นิ้วของฟู่เฉิงเจ๋อก็เลื่อนบนหน้าจอโทรศัพท์ ขยายภาพนั้นจนเห็นเพียงกระดาษโน้ตแผ่นเดียว

“นี่คือกระดาษโน้ตที่ผมเขียนตอนนั้นครับ”

มีเศษกระดาษด้านข้างโผล่ออกมาส่วนหนึ่ง ทุกคนจึงจำได้ทันทีว่านั่นคือกระดาษโน้ตของสวี่เจาเจา

กระดาษโน้ตของเขาแปะอยู่ข้างๆ สวี่เจาเจาจริงด้วย

ขณะพูด ฟู่เฉิงเจ๋อยังวางหน้าจอโทรศัพท์ลงบนโต๊ะน้ำชาตรงกลาง เพื่อให้แขกรับเชิญทุกคนตรงนั้นมองเห็นข้อความได้อย่างชัดเจน

กระดาษโน้ตรูปหัวใจพื้นหลังสีแดง มีลายมือโย้เย้ของเด็กประถมทิ้งไว้

【ถึง zz:

จันทร์กระจ่างเจาเจา…

สอบย่อยสู้ๆ นะ!】

สองประโยคที่ดูไม่เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด

ตัวอักษร “zz” ที่สะดุดตา รวมถึงจุดไข่ปลาหลังประโยคแรก

จันทร์กระจ่างเจาเจา คนในใจชื่อเจาเจา

คนในใจชื่อเจาเจา…

กลอนท่อนนี้ผุดขึ้นมาในหัวของทุกคนทันที

นี่มันไม่เท่ากับสารภาพรักกับสวี่เจาเจาทางอ้อมหรอกเหรอ!

【เชี่ยเอ๊ย! ฉันนึกว่าสวี่เจาเจาวิ่งตามตื๊อข้างเดียวมาตลอด นี่นายจะบอกว่าใจตรงกันเหรอเนี่ย??】

【สมัยประถมฮิตใช้ตัวย่อกันหรือไง ชื่อก็ไม่ยอมเขียน มิน่าล่ะถึงจบแบบไม่สมหวัง [ร้องไห้]】

【ฉันมโนนิยายเพื่อนสมัยเด็กแอบชอบกันทั้งสองฝ่าย แต่เพราะฝ่ายชายเล่นตัวเกินไปจนต้องจบลงด้วยความเสียดายได้เป็นเล่มแล้วเนี่ย!】

【เอิ่ม ฟินไม่ลงว่ะ ฟู่เฉิงเจ๋อเป็นคนผลักสวี่เจาเจาเข้าสู่กระแสดราม่าด้วยมือตัวเองแท้ๆ ต่อให้เคยแอบชอบจริง พออินเร็วก็หมดอารมณ์เร็วกว่าเดิมอีก】

…

ไม่ใช่แค่ผู้ชมที่งง สวี่เจาเจาเองก็งงเต๊กเหมือนกัน

เจ้าฟู่หมาโง่นี่เคยชอบร่างเดิมด้วยเหรอ

อย่ามาน้ำเน่าหน่อยเลย…

สวี่เจาเจาสัมผัสได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจากด้านข้างกำลังมองเธออยู่อย่างเนิบช้า

สร้อยประคำที่เคยสวมอยู่บนข้อมือขวา ไม่รู้ว่าถูกชายหนุ่มถอดออกมาตั้งแต่เมื่อไร นิ้วมือของเขากำลังหมุนนับเม็ดประคำอย่างช้าๆ

หลังจากโชว์อยู่ครู่หนึ่ง ฟู่เฉิงเจ๋อก็ปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วส่งคืนให้ทีมงาน

“พอนึกถึงช่วงวัยเด็ก มันเป็นช่วงเวลาที่งดงามมากจริงๆ ครับ”

ฟู่เฉิงเจ๋อยังแสร้งถอนหายใจรำลึกความหลังอีกประโยค

【ใจตรงกันกับคนที่ชอบ มันจะไม่สวยงามได้ยังไงล่ะ!!】

【แล้วสรุปทำไมถึงไม่ได้คู่กันเนี่ย กรี๊ด ฉันจะไม่เชื่อในความรักอีกต่อไปแล้ว!】

【ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกแก แค่เรื่องสมัยประถมยังแยกแยะความรู้สึกไม่ออกเลย ยังไงฉันก็จิ้นไม่ลง…แค่คำพูดเล่นๆ ของเด็กประถมสองคนเอง】

【ไม่สนละ ถ้าสวี่เจาเจาไปคู่กับคุณโมเสก ก็คงไม่มีปลาน้อยที่หล่อขนาดนี้ ฉันไม่สนับสนุนเด็ดขาด!!】

…

สวี่เจาเจาไม่รู้เรื่องคอมเมนต์พวกนี้ เธอรู้สึกแค่ว่ามีสายตาอีกคู่หนึ่งจับจ้องมาที่ตัวเอง…มาจากฟู่เฉิงเจ๋อ

“ฮะๆ”

สวี่เจาเจาฝืนเค้นยิ้ม “คนไม่รู้คงนึกว่าคุณกำลังสารภาพรักกับฉันอยู่นะเนี่ย คำพูดล้อเล่นสมัยเด็กจะเอามาคิดจริงจังได้ยังไงกันคะ”

ตอนนี้ฟู่เฉิงเจ๋อมีหน้าที่การงานมั่นคง แถมพ่วงข่าวฉาวอีกเพียบ สวี่เจาเจาเองก็มี “ป๋า” ของเธอแล้ว

คำพูดที่หลงเหลือจากวัยเด็กพวกนี้ ช่างดูเป็นเรื่องตลกสิ้นดี

ทว่าฟู่เฉิงเจ๋อกลับพูดสวนขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ผมไม่เคยล้อเล่นครับ”

【??? สรุปว่าที่เขาชอบสวี่เจาเจานี่เรื่องจริงเหรอเนี่ย~】

【ชิบหายแล้ว ป๋าของสวี่เจาเจาต้องของขึ้นแน่ ฉันจะอดเห็นปลาน้อยแล้วเหรอ】

【ทำไมไอ้คุณโมเสกนี่แอร์ไทม์เยอะจังวะ! นายเป็นคนผลักไสสวี่เจาเจาไปเองแท้ๆ ตอนนี้มาทำทรงเป็นรักฝังใจอะไร อ้วกจะแตก】

【พี่กู้ตอนนับเม็ดประคำหล่อสุดๆ สายตาบอกชัดมากว่า ‘เรื่องที่พวกมนุษย์คุยกันนี่น่าเบื่อชะมัด’ 5555】

…

สวี่เจาเจาถึงกับพูดไม่ออกกับคำตอบของเขา

แม้เธอจะไม่มีความทรงจำของร่างเดิม แต่ก็ยังจำได้ว่าเหตุผลที่ร่างนี้ยอมเซ็นสัญญาแต่งงาน ก็เพราะถูกฟู่เฉิงเจ๋อหักอกจนใจพังยับเยิน

ตอนนี้กลับมาพูดว่า “ไม่เคยล้อเล่น”…

ตลกละ ฉันว่านายนั่นแหละตัวตลก

สวี่เจาเจาไม่สนใจเขา ได้จังหวะก็เหลือบมองกู้ชิงเหยียนที่นั่งข้างๆ

เขายังคงก้มหน้าก้มตาหมุนลูกประคำในมืออย่างตั้งอกตั้งใจ ใบหน้าไร้ระลอกอารมณ์ใดๆ

เขาคง…ไม่ได้โกรธหรอกนะ

บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงอีกครั้ง

ผู้กำกับรีบดึงคิวรายการกลับมาทันที “ขอบคุณเรื่องเล่าจากประธานฟู่ครับ ถ้าอย่างนั้นช่วงบทลงโทษก็จบลงเท่านี้”

“เอาละครับ เรามาเริ่มช่วงที่สามอย่างเป็นทางการกันเลยดีกว่า นั่นก็คือ ปาร์ตี้ชุดนอน!”