บทที่ 84 คนอื่นเขารักกัน ส่วนฉันเน้นกิน

พวกเด็กๆ ยังไม่ประสีประสาเรื่องความสัมพันธ์ซับซ้อนของผู้ใหญ่ ตาใสแป๋วหลายคู่กะพริบปริบๆ ความคิดลอยเตลิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

แน่นอนว่า ยกเว้นปลาน้อย

เขากำลังคิดว่า…ถ้าสวี่เจาเจาคิดจะเปลี่ยนไปหาฟู่เฉิงเจ๋อจริงๆ ละก็…ยอมเก็บไอ้หมาตัวนี้อย่างกู้ชิงเหยียนไว้ยังจะดีกว่า

เมื่อก่อน เวลาที่สวี่เจาเจาทุบตีเขา เธอมักจะละเมอเอ่ยชื่อฟู่เฉิงเจ๋อออกมาเป็นพักๆ

กู้อวี้หลินเกลียดชื่อนี้เข้าไส้

ตั้งแต่ตอนแรก ผู้กำกับก็ชี้แจงกฎกติกาไปแล้ว

ปาร์ตี้ชุดนอนมีไว้เพื่อให้ทุกคนได้ผ่อนคลาย แลกเปลี่ยนความรู้สึกเกี่ยวกับการมาร่วมรายการหาคู่ตอนแรกกัน ไม่มีกิจกรรมโลดโผนตื่นเต้นอะไร

สิ้นเสียงของผู้กำกับ ทีมงานก็นำขนมและของว่างจานเล็กขึ้นมาเสิร์ฟ บรรยากาศเหมือนงานน้ำชาสังสรรค์ไม่มีผิด หากตัดเรื่องที่ทุกคนสวมชุดนอนอยู่ออกไป

“เย้! มีลูกอมด้วย!”

เด็กทั้งสามคนพุ่งเข้าไปล้อมโต๊ะทันที ของพวกนี้ดึงดูดใจเด็กๆ ที่สุด

เพียงแต่กู้อวี้หลินถูกน้องข่ายลากเข้าไปด้วยก็เท่านั้น

น้องข่ายมองลูกอมหลากรสชาติในจาน ดวงตาเป็นประกายวาววับ

“เอ๊ะ?”

สายตาอันเฉียบไวเหลือบไปเห็นลูกอมห่อสีชมพูเข้า สีชมพูแต้มนี้โดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ คล้ายกับมีใครทำปนเข้ามาโดยบังเอิญ

พอน้องข่ายคิดจะยื่นมือไปหยิบ กลับถูกมือหนึ่งที่โผล่มาฉับพลันคว้าตัดหน้าไปเสียก่อน

เพียงพริบตาเดียว ลูกอมรสสตรอว์เบอร์รีเม็ดนั้นก็นอนนิ่งอยู่ในฝ่ามือของกู้อวี้หลินเรียบร้อย

น้องข่ายเกาหัวแกรกๆ ในใจไม่ได้คิดว่ากู้อวี้หลินแย่งลูกอมของตน แต่กำลังครุ่นคิดว่าทำไมพี่ปลาน้อยถึงออกฝ่ามือได้รวดเร็วปานนั้น

เหมือนวิชาสิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกรที่เคยดูในทีวีไม่มีผิด

เรื่องเล็กน้อยนี้ถูกน้องข่ายสะบัดทิ้งไปจากหัวอย่างรวดเร็ว เขากลับไปหยิบลูกอมรสอื่นอย่างกระตือรือร้นแล้วโยนเข้าปาก

กู้อวี้หลินหันตัวกลับมา ยื่นลูกอมในมือให้สวี่เจาเจา “แม่ กินลูกอม”

สายตาของสวี่เจาเจาจดจ่ออยู่ที่ตัวกู้ชิงเหยียน พอเห็นลูกอมในมือของลูกชายก็ชะงักไปเล็กน้อย

“รสสตรอว์เบอร์รี แม่ชอบ”

ฟอด!

สวี่เจาเจารับลูกอมมา ก่อนจะกดจูบลงบนแก้มของกู้อวี้หลินเต็มฟอดโดยไม่คิดจะหลบเลี่ยง “รักลูกรักที่สุดเลย”

กู้อวี้หลินไม่ได้ตอบเธอ สีหน้าไม่แม้แต่จะแดงขึ้นมาด้วยซ้ำ คล้ายว่าเริ่มชินชาเสียแล้ว

หากไม่ใช่เพราะว่าตอนเดินกลับไปหากลุ่มเพื่อนตัวน้อย เขาเผลอเดินแขนขาข้างเดียวกันละก็นะ

【ใครเข้าใจฟีลนี้บ้าง ปลาน้อยยกลูกอมรสสตรอว์เบอร์รีเม็ดเดียวในจานให้สวี่เจาเจา เพราะเขารู้ว่าแม่ชอบกิน!!】

【ขอหอมแก้มที ขอหอมแก้มที ขอหอมแก้มที!! สวี่เจาเจาแบ่งบุญให้พวกเราบ้างเถอะ T_T】

【จูบราชาจอเงินกู้ผู้ไม่ข้องแวะเรื่องทางโลกไม่ได้ ฉันขอฟัดปลาน้อยแทนได้ไหม (ไม่พูดละ ตอนนี้ฉันจะรีบไปตลาดซื้อปลามาตัวนึงเดี๋ยวนี้เลย!)】

【ชั้นบนที่บอกจะไปซื้อปลามาขำตาย 555 ฉันนี่ไม่เหมือนกันนะ ฉันหลงรักปลาน้อยจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว [หน้าแดง]】

…

เด็กๆ รู้จักแบ่งปันกันดีมาก จากเดิมที่ขนมกองอยู่แค่บนผ้าห่มผืนเล็ก ไม่นานข้างกายของแขกรับเชิญแต่ละคนก็มีขนมเพิ่มขึ้นมา

“ถ้าอย่างนั้นระหว่างที่แขกรับเชิญทานขนมไปด้วย ก็ช่วยกันสรุปความรู้สึกของรายการในวันนี้ไปด้วยเลยนะครับ”

ผู้กำกับกล่าวต่อ “เรามาเริ่มจากทางขวามือของผมก่อนเลย”

ทางขวามือของเขาคือฉินเยว่หลิงกับฟู่เฉิงเจ๋อ ตรงกลางคือเซี่ยไหวกับซ่งจิ่นสือ ส่วนซ้ายสุดคือสวี่เจาเจาและกู้ชิงเหยียน

มีกล้องหลักจับภาพอยู่แค่ตัวเดียว และโคลสอัปไปที่ฉินเยว่หลิงกับฟู่เฉิงเจ๋อ

ฟู่เฉิงเจ๋อเป็นฝ่ายพูดก่อน แค่เกริ่นก็นำไปแล้วสามนาที

ดูจากท่าทางของทั้งสองคนแล้ว หากไม่ได้ร่ายเรียงความยาวเหยียดออกมาคงไม่ยอมหยุดง่ายๆ แน่

สวี่เจาเจาเหลือบมองไปรอบๆ พบว่าไม่มีใครสนใจพวกตน และกล้องก็ส่องมาไม่ถึง

เธอค่อยๆ ยื่นมือออกไป ยัดลูกอมสตรอว์เบอร์รีที่ปลาน้อยส่งมาให้ใส่มือขวาของกู้ชิงเหยียน

ลูกอมรสสตรอว์เบอร์รีสีชมพูเม็ดหนึ่งคั่นอยู่ระหว่างฝ่ามือกับสายประคำไม้จันทน์ ทำให้เขาจำต้องหยุดมือลง

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาดอกท้อคู่นั้นทอดมองสวี่เจาเจา

สวี่เจาเจาขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงไม่กี่คำ เธอรู้ว่ากู้ชิงเหยียนอ่านปากออก

‘ให้คุณ ห้ามโกรธนะ’

“ฮึ”

กู้ชิงเหยียนหลุดหัวเราะเบาๆ ออกมา แทบจะในพริบตานั้น สายตาทุกคู่ก็พุ่งตรงมาที่เขา แม้แต่กล้องก็หันขวับตามมาด้วย

เขากำหมัดขวาแน่น ซ่อนประกายสีชมพูนั้นไว้ในกำมือ ก่อนจะสวมประคำกลับเข้าข้อมือขวาตามปกติอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ขอโทษที พอดีเสมหะติดคอ”

เขาพูดกับความว่างเปล่า ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังขอโทษใคร

จังหวะนั้นฟู่เฉิงเจ๋อเพิ่งพูดจบพอดี เสียงหลุดหัวเราะเบาๆ ของเขาจึงเหมือนกำลังเยาะเย้ยฟู่เฉิงเจ๋ออยู่กลายๆ สีหน้าของอีกฝ่ายจึงมืดมนลงทันที

【พรืด 5555 ไม่รู้ทำไม กู้ชิงเหยียนที่เล่นมุกหน้าตายแบบนี้มันช่างจี้จุดขำฉันเหลือเกิน…】

【ไม่รู้จริงถามหน่อย เสมหะติดคอมันต้อง ‘แค่ก’ ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเป็น ‘ฮึ’ ล่ะ】

【ขอเตือนว่าอย่าถาม ระดับราชาจอเงินสามรางวัลแม้แต่เสมหะติดคอก็ไม่เหมือนชาวบ้านตาดำๆ อย่างพวกเราหรอกย่ะ~】

【คุณโมเสกเพิ่งขอบคุณหลิงหลิงบ้านเราเสร็จ ราชาจอเงินกู้ก็เหน็บเขาทันที! เขาหึงแล้ว เขาหึงแล้ว!!】

【อย่าจิ้นมั่วสิคะ พี่เขาแค่รำคาญที่คุณโมเสกพล่ามมากเกินไปต่างหาก พูดไปเกือบ 20 นาที ฉันจะหลับอยู่แล้วเนี่ย zzz】

…

เมื่ออยู่ในรายการ ทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่อยากฉีกหน้ากันจนเกินไป

“ถ้าอย่างนั้น ต่อไปขอเชิญเทพธิดาฉินช่วยแบ่งปันความรู้สึกหน่อยครับ”

พอผู้กำกับพูดขึ้น กล้องก็เบนออกไปอีกครั้ง

ฉินเยว่หลิงพูดไปราวสิบนาที ก็เวียนมาถึงคู่ถัดไป

ซ่งจิ่นสือเอียงศีรษะเล็กน้อย เขาสวมชุดนอนสไตล์กราฟฟิตี้พลางเอ่ยขึ้นอย่างหมดเรี่ยวแรง “ความรู้สึกก็คือ การมีชีวิตอยู่มันดีจริงๆ ครับ”

เซี่ยไหวข้างๆ ที่สวมชุดนอนกระต่ายน้อยเหลือบมองเขาตาขวาง “เจ้าเด็กนี่เล่นสนุกดี”

ซ่งจิ่นสือที่นอนแผ่หมดสภาพอยู่บนโซฟาพอได้ยินเข้าก็ดีดตัวลุกขึ้นมาถลึงตาใส่เธออย่างดุเดือด

ความรู้สึกของสองคนนี้ระเบิดอารมณ์ใส่กันสุดๆ

【อุ๊ยๆ สนุกด้านไหนเหรอ ทำไมถึงเล่นเอาน้องชายคนนี้สภาพร่อแร่เจียนตายได้ล่ะเนี่ย [ยิ้มเจ้าเล่ห์]】

【ชุดนอนกระต่ายน้อยของพี่ไหวมีความคอนทราสต์จัดมาก หลงรักผู้หญิงคนนี้สุดๆ สวี่เจาเจา เธออย่าทำให้พี่เขาผิดหวังนะ! [ขอร้องละ]】

【รีบตัดกล้องไปที่กู้ชิงเหยียนเร็วเข้า!! ฉันอยากรู้ความรู้สึกของพี่กู้จะแย่แล้ว ตอนนี้เขาต้องเกลียดสวี่เจาเจาเข้าไส้แน่ๆ!】

…

ไม่นานกล้องก็แพนมาทางกู้ชิงเหยียน เขามองกล้องอย่างเสียไม่ได้ ริมฝีปากบางขยับเอ่ย “อร่อยดีครับ”

พูดแค่สี่คำนี้แล้วก็ไม่มีประโยคต่อมาอีกเลย

ทุกคนต่างคิดว่ากู้ชิงเหยียนกำลังชมว่าอาหารในโรงน้ำชาวันนี้อร่อย

【นี่สิถึงจะเป็นสไตล์ของพี่กู้! พี่กู้ไม่มีทางหวั่นไหวกับใครทั้งนั้น! ฉันรู้อยู่แล้ว!】

【คนอื่นจีบกัน ส่วนฉันสวาปามข้าว แฮะๆ!】

【อันนี้คาดไม่ถึงจริงๆ บางทีนี่อาจเป็นความมั่นหน้าของราชาจอเงินล่ะมั้ง มาออกรายการหาคู่เพื่อตั้งหน้าตั้งตากินเนี่ยนะ ฮือๆ】

【มีแค่ฉันคนเดียวเหรอที่คิดไปไกล…】

…

กล้องแพนมาจับที่สวี่เจาเจา เธอเงียบอยู่นานสองนานโดยไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองสักนิด

ไอ้บ้านี่ไม่ได้หมายถึงโรงน้ำชาเลยสักนิด! แต่เป็นห้องน้ำต่างหาก…

แค่สวี่เจาเจานึกย้อนไปถึงภาพนั้น ใบหน้าก็เห่อร้อนขึ้นมาทันที ตอนนี้เธอต้องการน้ำอัดลมสักกระป๋องมาช่วยดับร้อนด่วนจี๋!

“คุณเจาเจา?”

คราวนี้ไม่ใช่ผู้กำกับที่เอ่ยปากเตือน แต่เสียงเตือนของกู้ชิงเหยียนมีอานุภาพทำลายล้างรุนแรงยิ่งกว่าผู้กำกับเสียอีก

สวี่เจาเจาจึงโพล่งออกไป “อร่อยดีจริงๆ ค่ะ!”

กู้ชิงเหยียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่มองเธอลึกล้ำขึ้นมาทันใด…