บทที่ 85 ได้ยินครั้งหนึ่ง กัดครั้งหนึ่ง

ทำไมลิ้นถึงไม่ยอมฟังคำสั่งตัวเองเอาซะเลยล่ะเนี่ย

หรือว่าจะโดนเจ้าผู้ชายบ้าคนนี้จูบมากเกินไปจริงๆ?

สวี่เจาเจายังคงพยายามรักษาความเยือกเย็นบนใบหน้า พลางกระแอมไอเบาๆ “โคล่าค่ะโคล่า ฉันหมายถึงโคล่า”

หลังจากแก้ตัวแบบมีพิรุธไปแล้ว สวี่เจาเจาก็เสริมขึ้นมาอีกประโยค “ข้อคิดเหรอคะ… อย่าเข้าใกล้ผู้ชาย จะโชคร้ายเอาได้ค่ะ”

ไม่มีเจตนาอื่นใดเลย ประโยคนี้สวี่เจาเจาตั้งใจพูดให้หมาบางตัวฟังล้วนๆ

พอคำนี้หลุดออกไป ทั้งห้องโถงก็ตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าประหลาด

【พี่เจาเอ๊ยพี่เจา เธอนี่กล้าจริงจริ๊ง! มาพูดในรายการหาคู่ว่าอย่าเข้าใกล้ผู้ชาย ไม่ต่างอะไรกับไปพูดในรายการเลี้ยงลูกว่าฉันไม่เอาเด็กหรอกนะ 555】

【อ๋อออ โคล่าอร่อยเหรอ ให้มันจริงเถอะ!】

【ถึงจะไม่ค่อยชอบสวี่เจาเจา แต่รอบนี้ขอโผล่มากดไลก์ให้เลย อย่าเข้าใกล้ผู้ชายเด็ดขาด!!】

【ส่วนใหญ่ไม่ได้แปลว่าทั้งหมดนะจ๊ะ ถ้าเป็นปลาน้อยล่ะก็ ให้ฉันเปย์ให้หมดยังได้เลย! ยอมจ้า ยอม!! [ตื่นเต้น]】

…

“เอาละ ถ้าอย่างนั้นช่วงแชร์ข้อคิดของเราก็จบลงแค่นี้ ปาร์ตี้ชุดนอนสิ้นสุดลงแล้วครับ!”

ในที่สุดผู้กำกับก็เอ่ยปาก ทำลายบรรยากาศอันน่ากระอักกระอ่วนนี้ลง

เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา “ได้เวลาพอดีเลยครับ แขกรับเชิญแต่ละบ้านกลับห้องไปเตรียมตัวพักผ่อนได้เลย”

ตอนนี้สองทุ่มครึ่งแล้ว เหลือเวลาอีกแค่ครึ่งชั่วโมงก็จะปิดไลฟ์สด

วุ่นวายกันมาทั้งวัน ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ต่างก็เหนื่อยล้ากันหมด

สวี่เจาเจาแกล้งทำเป็นไม่สนใจกู้ชิงเหยียนที่อยู่ข้างหลัง จูงมือปลาน้อยเดินกลับห้องไปก่อน

เธอทิ้งตัวลงบนเตียงใหญ่นุ่มฟูอย่างแรง หรี่ตาลงอย่างสบายอารมณ์ พลางพึมพำ “ฮ้า ได้พักผ่อนเสียที”

สีหน้าเคลิบเคลิ้มยังอยู่ไม่ทันถึงสามวินาที ดวงตาของสวี่เจาเจาก็เบิกกว้าง

เดี๋ยวนะ มีเตียงแค่เตียงเดียวเองนี่นา!

เหล่าผู้ชมไหวตัวทันเรื่องนี้เร็วกว่าสวี่เจาเจาเสียอีก

【ทุกคน ลองนับดูซิ ห้องของสวี่เจาเจามีเตียงแค่เตียงเดียวใช่ไหม? [ขยี้ตา]】

【จริงด้วย! สองห้องข้างๆ ล้วนมีสองเตียง ฉันเลยนึกไปเองว่าฝั่งสวี่เจาเจาจะมีเหมือนกัน…】

【เชี่ยเอ๊ย! มีเตียงเดียว อย่างนี้สวี่เจาเจากับกู้ชิงเหยียนก็… เอ๊ะ อิอิ [ยิ้มชั่วร้าย]】

【อย่าเห็นเราเป็นคนนอกเลยนะ ขอร้องแบบจริงจังให้เปิดไลฟ์สด 24 ชั่วโมงเถอะ ฉันไม่ต้องนอนก็ได้!! (แล้วพวกเขาก็ไม่ต้องนอนใช่ไหมล่ะ?)】

…

กู้ชิงเหยียนเดินตามเข้ามาในห้องช้ากว่าพวกเธอไม่กี่นาที สวี่เจาเจารีบเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที

“มีแค่เตียงเดียวเอง…”

เธอยืนอยู่ตรงหน้ากู้ชิงเหยียน หลับตาปี๋ราวกับทหารกล้าที่พร้อมยอมสละชีพ “หรือว่าคุณจะปูพื้นนอนดีไหม”

ถ้าเป็นเวลาปกติ สวี่เจาเจาไม่มีทางกล้าเรียกร้องอะไรแบบนี้แน่นอน ทว่าตอนนี้พวกเธอไม่ได้สนิทกันสักหน่อย!

ไม่สนิทกันก็ต้องเว้นระยะห่างเข้าไว้สิ!

【สวี่เจาเจา ฉันจะพูดยังไงกับเธอดีเนี่ย ไม่ช้าก็เร็วคงตายเพราะปากตัวเองแน่ๆ [หัวเราะทั้งน้ำตา]】

【555 กู้ชิงเหยียนโตมาป่านนี้ คงเพิ่งเคยได้ยินคำขอสุดพิลึกอย่างการให้ปูพื้นนอนเป็นครั้งแรกมั้ง】

【เขาเลิกคิ้วแล้ว! เขาเลิกคิ้วแล้ว! แม่สาวน้อย เธอเรียกร้องความสนใจจากฉันสำเร็จแล้วสินะ [ตาหวาน][ตาหวาน]】

【พูดไม่ออกเลย ทำไมถึงมีผู้หญิงมั่นหน้าขนาดนี้นะ เธอรู้ตัวไหมว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือใคร ให้เขาปูพื้นนอนเนี่ยนะ ไสหัวออกไปเองเดี๋ยวนี้เลยไป!】

…

เป็นไปตามที่ผู้ชมเห็น เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของสวี่เจาเจา กู้ชิงเหยียนไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ เพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

สวี่เจาเจาหลับตาแน่นด้วยความประหม่า ไม่กล้ามองเขา

“หึ…”

ตอนที่สวี่เจาเจาใกล้จะทนไม่ไหว เสียงหัวเราะในลำคอทุ้มต่ำเย็นชาของชายหนุ่มก็ดังขึ้นข้างหู สัมผัสเย็นเยียบที่คุ้นเคยทาบลงบนเอวของเธออีกครั้ง

ในเวลาเดียวกันนั้น ติ๊ดๆ

เสียงแผ่วเบาดังขึ้นสองสามครั้ง พอถึงสามทุ่มตรง กล้องในห้องและไมโครโฟนตรงคอเสื้อของทั้งคู่ก็ปิดตัวลงโดยอัตโนมัติ

เหล่าผู้ชมที่เห็นข้อความ “การไลฟ์สดสิ้นสุดลงแล้ว” บนหน้าจอมือถือต่างพากันโอดครวญอย่างร้อนใจ

【ทำไมมาตัดไลฟ์ตอนเข้าด้ายเข้าเข็มแบบนี้เนี่ย?? กรี๊ดดด ความแค้นฉันตอนนี้หนักหนากว่าผีอีกนะ!】

【วินาทีสุดท้ายฉันเห็นกู้ชิงเหยียนยื่นมือออกไปด้วย เขาคงไม่ได้จะลงไม้ลงมือกับผู้หญิงหรอกนะ เปิดไลฟ์เดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันจะดู ฉันจะดู!】

【บทลงโทษของผู้ใหญ่ ไม่ต้องพูดทุกคนก็น่าจะรู้กันใช่ไหม [หัวเราะตาหยี] ออกอากาศไม่ได้ พวกเราก็มโนกันเอาเองแล้วกันนะ อิอิ】

…

มือที่วางอยู่บนเอวออกแรงดึงเล็กน้อย สวี่เจาเจาพลันเซเข้าไปชิดร่างเขา ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดอยู่ข้างใบหู

“สามทุ่มแล้ว เราสนิทกันได้แล้วนะ”

ช่วยด้วยยย!

สวี่เจาเจาตกใจจนลืมตาขึ้น แต่กลับพบว่าสายตาของกู้ชิงเหยียนไม่ได้มองมาที่เธอ หากแต่มองเลยไปด้านข้าง

เธอมองตามไป จึงสบเข้ากับดวงตาของปลาน้อยที่กำลังจ้องกู้ชิงเหยียนเขม็ง

สายตาสองคู่ประสานกันกลางอากาศ ก่อประกายไฟที่มองไม่เห็นขึ้นอีกระลอก

สวี่เจาเจาดันกู้ชิงเหยียนเบาๆ แล้วกระซิบเสียงแผ่ว “เด็กยังอยู่นะ ทำแบบนี้ไม่ดี รีบปล่อยฉันเถอะค่ะ”

ทำแบบนี้ไม่ดีงั้นเหรอ

กู้ชิงเหยียนหลุบตาลง หลบสายตาของปลาน้อย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แรงที่แขนจึงคลายออกเล็กน้อย

ตอนที่สวี่เจาเจาคิดจะอาศัยจังหวะที่เขาไม่ทันระวังตัวแอบเผ่นหนี เขากลับออกแรงดึงรั้งขึ้นมาอีกครั้งอย่างกะทันหัน แรงส่งทำให้เธอถลาเข้าไปในอ้อมอกของเขา แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง

“งั้นเรากลับบ้านกันดีไหม”

ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดข้างหูของเธอ กลิ่นหอมเย็นแบบเนื้อไม้โอบล้อมสวี่เจาเจาไว้รอบด้าน ชวนให้สมองของเธอหยุดชะงักไปชั่วขณะ

พอกลับบ้านไป ตัวเองก็ไม่ต่างจากลูกแกะรอโดนเชือดน่ะสิ

คนโง่เท่านั้นแหละถึงจะยอมกลับ!

สวี่เจาเจาเผยอริมฝีปากแดงระเรื่อ ยังไม่ทันได้เอ่ยสักคำ ชายหนุ่มก็ราวกับมองทะลุความคิดของเธอจนปรุโปร่ง

เขายื่นมือออกไปลูบติ่งหูที่เริ่มแดงก่ำของเธอเบาๆ คล้ายปลอบประโลมแต่ก็แฝงแววคุกคาม

“กลับบ้าน! กลับเดี๋ยวนี้เลย!”

สวี่เจาเจาเปลี่ยนคำพูดทันควัน แววตามุ่งมั่น “ที่นี่ฉันไม่อยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียวแล้ว!”

“ดี”

กู้ชิงเหยียนถึงยอมปล่อยเธออย่างพึงพอใจ

เมื่อเห็นกู้ชิงเหยียนปล่อยสวี่เจาเจาแล้ว แววตาเป็นปฏิปักษ์ของปลาน้อยถึงค่อยจางหายไป

จะกลับบ้านทั้งชุดนอนย่อมเป็นไปไม่ได้ สวี่เจาเจาและกู้อวี้หลินรู้ล่วงหน้าว่าจะต้องค้างคืนจึงเตรียมเสื้อผ้ามาเปลี่ยนทั้งคู่

ทว่ากู้ชิงเหยียนกลับไม่ได้สั่งให้ใครเตรียมเสื้อผ้ามาให้เขาเลยสักชุด

ปลาน้อยหยิบเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยน สวี่เจาเจาก็มองกู้ชิงเหยียนพลางแสร้งถอนหายใจอย่างเสียดาย “ลำบากแย่เลยนะพ่อราชาจอเงิน ใส่ชุดนอนกลับบ้านไปแล้วกันนะคะ”

ยังไม่ทันที่สวี่เจาเจาจะได้สะใจเต็มที่ ริมฝีปากล่างก็พลันเจ็บแปลบจนชาหนึบ รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า

ไอ้ผู้ชายสารเลวคนนี้ ทำไมยังชอบกัดคนอยู่อีกเนี่ย!

กู้ชิงเหยียนมองรอยฟันจางๆ บนริมฝีปากของเธอ “ผมไม่ชอบคำเรียกนี้”

ความหมายโดยนัยก็คือ ถ้าไม่ชอบ ได้ยินครั้งไหนก็จะกัดครั้งนั้น

สวี่เจาเจาเช็ดริมฝีปากอย่างขุ่นเคือง จ้องเขาตาเขียว “ชาติที่แล้วคุณต้องเกิดปีจอแน่ๆ!”

ก๊อกๆ

ยังไม่ทันได้ยินคำตอบจากกู้ชิงเหยียน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน

ดึกป่านนี้แล้ว ใครมาเคาะกันนะ

กู้ชิงเหยียนเดินไปเปิดประตู หัวของพี่โก่วยื่นเข้ามา ในมือถือถุงใบหนึ่งส่งให้เขา

“เจ้านาย เสื้อผ้าที่สั่งไว้ผมเอามาให้แล้วครับ”

พอยื่นให้กู้ชิงเหยียนแล้ว เขาก็ไม่ได้เดินจากไปในทันที สายตาลอบมองสวี่เจาเจาอยู่เรื่อยๆ

ท่าทางดูอึกอักเลิ่กลั่ก มือก็ถูไปมา “เจ้านาย ต้องไปขอยาจากหมอฉือหน่อยไหมครับ ยาของเขาส่งผลกระทบต่อร่างกายน้อยกว่านะ”

สองคนนี้เล่นกันดุเดือดจริงๆ เสื้อผ้าถึงไม่เหลือดีสักชิ้นเนี่ย…