บทที่ 86 จูบรสโคล่า

เสียงของพี่โก่วไม่ได้เบาเลย ในห้องเล็กแค่นี้จึงได้ยินกันหมด

ยาอะไร

ยาอะไรกันนะ

ยังไม่ทันที่กู้ชิงเหยียนจะได้เอ่ยปาก มุมปากของสวี่เจาเจาก็กระตุกยิ้ม “เอาสิคะ ต้องเอาอยู่แล้ว”

วินาทีถัดมา สายตาชื่นชมของพี่โก่วก็มองตรงมาที่สวี่เจาเจา

ก็นั่นน่ะสิ ผู้หญิงน่ะรู้จักรักถนอมร่างกายตัวเองมากกว่า ผู้ชายนี่มันเท้าหมูจอมทื่อกันทั้งนั้น!

“รบกวนให้หมอฉือช่วยวิจัยยาสำหรับผู้ชายหน่อยนะคะ เอาที่ทำร้ายร่างกายน้อยๆ จำเป็นมากค่ะ!”

พอฟังประโยคนี้ของสวี่เจาเจาจบ พี่โก่วก็ยืนอึ้งไปทันที

นี่…ดูเหมือนจะไม่ได้พูดเล่นใช่ไหมเนี่ย

ฉือหลี่: ฉันที่เป็นจิตแพทย์เนี่ย ต้องแบกรับอะไรมากเกินไปแล้วนะ

พี่โก่วยังอยากจะอ้าปากพูดอะไรต่อ แต่เจ้านายของเขากลับยื่นมือออกมา ปิดประตูห้องลงอย่างไร้ความปรานี ขังเขาไว้ข้างนอก

เขาลูบจมูกตัวเองที่โดนกระแทกจนเจ็บ แล้วก็เดินคอตกจากไป

…

คนสองคนที่อยู่ในห้องต่างรู้ใจกันดี ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องเมื่อครู่อีก

สวี่เจาเจาเลือกเสื้อผ้าในกระเป๋าเดินทางใบเล็กของตัวเองอย่างพิถีพิถัน กำลังตัดสินใจว่าจะใส่ชุดไหนดี เธอไม่เคยพกเสื้อผ้าออกมาแค่ชุดเดียวอยู่แล้ว

เสื้อผ้าถูกหยิบออกมาวางเรียงบนเตียงใหญ่ทีละตัว

หลังจากที่ปลาน้อยเปลี่ยนชุดเสร็จ ในที่สุดสวี่เจาเจาก็เลือกชุดเดรสสีดำที่ดีไซน์เรียบง่ายที่สุดออกมาได้ตัวหนึ่ง

เนื่องจากมีห้องน้ำสองห้อง สวี่เจาเจากับกู้ชิงเหยียนจึงแยกกันเข้าไปเปลี่ยนชุดคนละห้อง

เพราะชุดเดรสสีดำตัวนี้มีดีไซน์สายไขว้ด้านหลังอยู่นิดหน่อย สวี่เจาเจาจึงมัวแต่งุ่มง่ามอยู่นานกว่าจะเดินออกจากห้องน้ำมาได้

แต่เธอกลับพบว่าประตูห้องน้ำของกู้ชิงเหยียนยังคงปิดสนิท ช่างโอ้เอ้ยิ่งกว่าเธอเสียอีก

ปลาน้อยกำลังพับเก็บเสื้อผ้าตัวเล็กๆ ของตัวเอง สวี่เจาเจาเดินเข้าไปลูบหัวลูกชายแสนเชื่อฟัง “ปลาน้อย แม่ไปเอาโทรศัพท์จากผู้กำกับก่อนนะ”

เขาพยักหน้า

สวี่เจาเจาเดินออกไปเอาโทรศัพท์ของตัวเองคืนมาจากผู้กำกับ แถบแจ้งเตือนฟ้องว่ามีข้อความค้างอยู่หมื่นกว่าข้อความ

ส่วนใหญ่มาจากเวยป๋อ

สวี่เจาเจาไม่ได้แตะโทรศัพท์มาทั้งวัน ตอนนี้อะไรๆ ก็น่าดึงดูดใจไปหมด นิ้วเรียวกดเปิดดูการแจ้งเตือนเหล่านั้นทันที

【@สวี่เจาเจา โผล่มาสิ! รีบโผล่มาเลย! ไลฟ์สดจบแล้ว ทีมงานต้องคืนโทรศัพท์ให้พวกเธอแล้วแน่ๆ】

【พวกแกนี่ดุกันจังเลย ไม่เหมือนฉันที่ทำได้แค่อ้อนวอน พี่ @สวี่เจาเจา ขา บอกน้องๆ ทีสิคะว่าเกิดอะไรขึ้นบนเตียงเดี่ยวหลังนั้นบ้าง! ขอร้องล่ะพี่สาว [พนมมือ]】

【ผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว @สวี่เจาเจา คงไม่โดนซ้อมหรอกนะ? ช็อก! ราชาจอเงินสามรางวัลผู้เจิดจรัสกลั่นแกล้งคุณแม่ลูกหนึ่งสุดสวยวัย 21 ปี เหตุเพราะคำพูดเพียงคำเดียวของเธอ】

…

สวี่เจาเจามองโพสต์ที่แท็กหาเธอพวกนี้แล้วก็เหงื่อตกทันที

อะไรเป็นอะไรกันเนี่ย ยิ่งเดาก็ยิ่งออกทะเลไปกันใหญ่

เธอกดออกแล้วเปิดดูแถบเทรนด์ แน่นอนว่าเรื่องของเธอกับกู้ชิงเหยียนครองอันดับหนึ่งไปเรียบร้อย

#สวี่เจาเจากู้ชิงเหยียนเตียงเดียวกัน[เดือด]#

นี่มันพาดหัวข่าวประเภทที่ใครเห็นก็ต้องซูฮกให้จริงๆ

【แหม ยังมีเด็กอยู่ข้างๆ ด้วยนะเนี่ย วิลล่าชานเมืองตะวันตกเก็บเสียงดีแค่ไหนกันเชียว พี่ชายพี่สะใภ้ทำแบบนี้จะไม่ค่อยดีมั้งคะ [เขิน][เขิน]】

【ไม่เป็นไรนะ ฉันยินดีช่วยดูแลปลาน้อยให้ชั่วคราวเอง จะได้มีเวลาให้พวกคุณเหลือเฟือ (ระดับราชาจอเงินกู้แล้ว ทั้งคืนก็ไม่เกินไปใช่ไหมล่ะ?)】

【พวกแกลองทายดูสิว่าทำไมห้องของสวี่เจาเจาถึงมีเตียงเดียว! ก็เพราะเดิมทีเตรียมไว้ให้สวี่เจาเจากับพี่ไหวสองคนไงล่ะ! พอปิดไลฟ์สดก็แค่สลับตัวกลับไปก็สิ้นเรื่อง!!】

【เพื่อนสาวข้างบนสุดยอดมาก! พอเปลี่ยนมุมมอง โลกของฉันก็สว่างวาบเลย [หน้าเหลือง]】

…

จินตนาการของชาวเน็ตยุคนี้เหลือล้ำจริงๆ

เธอกดออกจากหน้าคอมเมนต์ นิ้วเรียวเคาะลงบนหน้าจอ ไม่นานหน้าหลักของเธอก็มีความเคลื่อนไหวเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งโพสต์

สวี่เจาเจา V: ไม่ได้นอนด้วยกัน ไม่ได้โดนซ้อม เคลียร์กันอย่างสันติ กำลังจะกลับบ้านอย่างสวยๆ 【รูปภาพ】

แถมยังแนบรูปเซลฟีสวยฉ่ำของตัวเองไปด้วย

ข้อความสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียว แต่อัดแน่นไปด้วยข้อมูลมหาศาล

【เคลียร์กันยังไงน่ะ!! [น่าสงสาร] พี่เจาช่วยเล่าขยายความหน่อยสิคะ!】

【ฉันรู้อยู่แล้วว่ากู้ชิงเหยียนไม่ใช่คนแบบนั้น แต่ว่า…ทำไมถึงไม่ได้นอนด้วยกันล่ะ!!! ฉันอนุญาตให้กู้ชิงเหยียนเผด็จศึกได้เลยนะ!! [คลุ้มคลั่ง]】

【รูปเซลฟีของพี่สาวคนนี้ ฉันหาที่ติไม่ได้จริงๆ กู้ชิงเหยียนจะปฏิเสธลงได้ยังไงกัน ฉันแทบจะโดนตกจนเปลี่ยนรสนิยมแล้วเนี่ย ฮือๆ】

…

หลังจากโพสต์เสร็จ สวี่เจาเจาจึงเก็บโทรศัพท์แล้วเดินกลับเข้าห้อง

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป สวี่เจาเจาถึงกับชะงักงัน

กู้ชิงเหยียนกับกู้อวี้หลิน คนหนึ่งตัวสูงคนหนึ่งตัวเตี้ย กู้อวี้หลินสวมถุงเท้ายืนอยู่บนเตียง ทำให้เตี้ยกว่ากู้ชิงเหยียนเพียงเล็กน้อย ทั้งคู่กำลังจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

ทว่าคราวนี้ต่างออกไปเล็กน้อย มือของทั้งสองกำลังดึงถุงเท้ายาวคู่หนึ่งของสวี่เจาเจาอยู่ ปลาน้อยจับไว้ข้างหนึ่ง กู้ชิงเหยียนก็จับไว้ข้างหนึ่ง

ไม่มีใครยอมปล่อยมือ

เดี๋ยวนะ…นี่กำลังทำอะไรกันอยู่เนี่ย?

“ปล่อยมือ”

กู้ชิงเหยียนเอ่ยเสียงเรียบ “นายเป็นเด็ก”

“ผมไม่ปล่อย!” กู้อวี้หลินไม่ยอมอ่อนข้อให้ “ผมโตแล้ว ผมช่วยแม่เก็บเสื้อผ้าได้!”

จากนั้น บรรยากาศก็กลับเข้าสู่ความเงียบงันอันพิลึกพิลั่นอีกครั้ง

ไม่ใช่สิ แค่เก็บเสื้อผ้ายังจะแย่งกันอีกเหรอ?

สวี่เจาเจาเพิ่งก้าวเข้าไปหมายจะ ‘ห้ามศึก’ แต่สายตาของกู้ชิงเหยียนกลับเบนมาที่เธอเสียก่อน จากนั้น…เขาก็ค่อยๆ ผ่อนแรงที่ดึงถุงเท้ายาวคู่ไว้

กู้อวี้หลินจึงแย่งถุงเท้ายาวกลับไปครองได้สำเร็จ

“ฉันจัดการ…”

สวี่เจาเจาอยากจะเก็บเอง ทว่าเดินไปได้ครึ่งทาง ข้อมือก็ถูกกู้ชิงเหยียนคว้าแล้วลากตัวไปเสียแล้ว

“เก็บเสร็จแล้วค่อยตามไปหาพวกเราที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน”

“ฮึ! ผมเก็บได้ดีกว่าคุณแน่นอน!”

ก่อนจะถูกกู้ชิงเหยียนลากตัวออกไป สวี่เจาเจายังได้ยินเสียงของปลาน้อยแว่วตามหลังมา

ปวดหัวชะมัด

สองพ่อลูกคู่นี้มีความมุ่งมั่นจะเอาชนะอะไรกันแปลกๆ เนี่ย

ลานจอดรถอยู่ชั้นใต้ดิน ลงลิฟต์แค่สองนาทีก็ถึง ไม่นานทั้งคู่ก็เดินมาหยุดที่หน้ารถของกู้ชิงเหยียน

“ลากฉันออกมาทำไมเนี่ย”

สวี่เจาเจายื่นปากถามอย่างข้องใจ

“หิว อยากกินอะไรสักหน่อย”

กู้ชิงเหยียนหยุดฝีเท้า สายตาจับจ้องเธอเขม็ง ตอบไม่ตรงคำถามเลยสักนิด

“ใครใช้ให้กินข้าวน้อยล่ะ สมน้ำหน้า”

สวี่เจาเจาไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้ง

ตัวสูงตั้งเกือบ 190 เซนติเมตรแท้ๆ แต่กินข้าวน้อยกว่าผู้หญิงอย่างเธอเสียอีก ใช้ได้ที่ไหนกัน

ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังหวังดีเสนอขึ้นมา “ไม่ใช่ว่าให้ลูกอมสตรอว์เบอร์รีไปเม็ดหนึ่งแล้วเหรอ คุณก็กินรองท้องไปก่อนสิ”

สวี่เจาเจาแหงนหน้ามองเขา แสงไฟสลัวในลานจอดรถชั้นใต้ดินทำให้เห็นลูกกระเดือกของกู้ชิงเหยียนขยับขึ้นลงอย่างชัดเจน

“หิวน้ำ”

เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

สวี่เจาเจาสับสนไปหมด ผู้ชายคนนี้เดี๋ยวก็หิวข้าวเดี๋ยวก็กระหายน้ำ จะเอายังไงกันแน่

เธอหยิบโค้กที่ยังกินไม่หมดออกมาจากกระเป๋าสะพายใบเล็ก แล้วเขย่าไปมาตรงหน้ากู้ชิงเหยียน “โค้ก คุณจะดื่มไหม”

หยุดชะงักไปสามวินาที กู้ชิงเหยียนถึงตอบว่า “ไม่ชอบ”

มีคนไม่ชอบน้ำหวานซ่าแสนสุขใจแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย

“คุณไม่ดื่ม ฉันดื่มเอง”

สวี่เจาเจาบิดเปิดฝาขวด ยกขึ้นดื่มไปอึกหนึ่ง ทว่ายังไม่ทันได้กลืนลงคอ ริมฝีปากบางก็ประกบทาบลงมา พร้อมกับแทรกผ่านแนวฟันของเธอเข้ามาด้านใน

ให้ตายสิ คิดไว้แล้วเชียวว่าต้องเป็นแบบนี้!

เขาช่วงชิง เธอปกป้อง

รสชาติของโค้กที่ไร้ความซ่าอบอวลไปด้วยความหวานเชื่อมอยู่ระหว่างคนทั้งสอง

ผลลัพธ์สุดท้ายย่อมเป็นสวี่เจาเจาที่ไม่สามารถรักษาไว้ได้แม้แต่หยดเดียว โดนกู้ชิงเหยียนกลืนกินไปจนหมดสิ้น

เส้นผมของสวี่เจาเจายุ่งเหยิงเล็กน้อย ใบหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเขินหรือโมโหกันแน่ เธอหยิกเข้าที่เอวของกู้ชิงเหยียนทีหนึ่ง พลางกัดฟันพูด “ไหนบอกว่าไม่ชอบไง!”

เขาดึงเธอเข้ามากอดไว้แนบแผ่นอก บดบังสายตาของเธอ กลิ่นอายไม้หอมเย็นเยียบปะทะเข้าเต็มอ้อมแขน น้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์ดังขึ้นเหนือศีรษะ

“ก็หวานดีนี่”

ทว่าสายตาของกู้ชิงเหยียนไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ตัวเธอ หากแต่มองตรงไปยังมุมมืดมุมหนึ่งในลานจอดรถชั้นใต้ดิน…