บทที่ 87 ทำไมต้องมากอดแม่ของผมด้วย?

หวานก็หวานไปสิ แล้วจะมากดหัวเธอไว้ทำไมกัน

สวี่เจาเจาคิดจะผลักเขาออก แต่สองมือกลับไร้เรี่ยวแรง กลายเป็นเหมือนกำลังลูบไล้เขาอยู่เสียอย่างนั้น…

กู้ชิงเหยียนจ้องไปยังมุมมืดตรงนั้น ไม่นานนัก เงาร่างที่เต็มไปด้วยโทสะก็พุ่งพรวดออกมา

คนผู้นั้นสวมชุดนอนลายกราฟิตี้ ใบหน้าฉายแววเดือดดาล เส้นผมสองสามปอยชี้โด่เด่เพราะความโกรธจัด

เท้าสวมรองเท้าแตะ ย่ำเดินกระแทกส้นราวกับจะกระทืบพื้นลานจอดรถใต้ดินนี้ให้แหลกคาท้าว

“พี่!”

ซ่งจิ่นสือตะโกนเรียกสวี่เจาเจาที่หดคอเป็นนกกระจอกเทศอยู่ในอ้อมอกของกู้ชิงเหยียน

“ทำไมพี่ถึงไปจะ…จะจะจะจูบกับเขาล่ะ?!”

ขณะเอ่ยปากซักถาม ใบหน้าของซ่งจิ่นสือก็ยิ่งแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความโมโห

สวี่เจาเจาได้ยินเสียงที่คาดไม่ถึงนี้เข้า ตกใจจนหยิกเอวกู้ชิงเหยียนไปอีกหมับ

เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่ใช่คนอันตราย กู้ชิงเหยียนจึงยอมคลายท่อนแขนที่กักตัวสวี่เจาเจาไว้ เธอเงยหน้าขึ้นจากอกของเขาได้อย่างง่ายดาย

“เขาก็เป็นสามีฉันนี่ จูบกันแล้วมันผิดตรงไหนล่ะ”

สวี่เจาเจาตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ

“อะไรนะ?!”

เสียงของซ่งจิ่นสือแหลมสูงขึ้นมาสามระดับ อ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง

“พี่ พี่ พี่…แต่งงานแล้วเหรอ?!”

คงไม่ใช่หรอกนะ…เรื่องที่ทั้งสองคนแต่งงานกัน ไม่ได้บอกคนในครอบครัวเลยงั้นเหรอ

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ในใจของสวี่เจาเจาถึงได้เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาดื้อๆ

เธอแตะจมูกตัวเองเบาๆ “แต่งมาสี่ปีแล้วจ้ะ”

ดูเหมือนจะช็อกจนด้านชาไปหมดแล้ว พอซ่งจิ่นสือได้ยินเช่นนั้นกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบสนองอีก

ใครจะไปคิดล่ะว่า แค่ลงมาเอาหมอนอิงใบเล็กที่ลานจอดรถใต้ดิน จะต้องมาเจอกับเรื่องระทึกขวัญสั่นประสาทขนาดนี้

แม้ว่ากู้ชิงเหยียนจะผ่อนแรงลงแล้ว แต่มือขวาของเขายังคงวางทาบไว้หลวมๆ ที่เอวของสวี่เจาเจา ราวกับกำลังประกาศความเป็นเจ้าของ

เงียบกันไปเนิ่นนาน ซ่งจิ่นสือถึงได้หยิบบุหรี่หนึ่งซองออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นให้กู้ชิงเหยียนดูพลางเอ่ยถาม “สูบไหม”

เห็นได้ชัดว่า ซ่งจิ่นสือต้องการจะแยกไปคุยกับกู้ชิงเหยียนตามลำพัง

กู้ชิงเหยียนไม่ได้ตอบเขาทันที แต่กลับเปิดประตูรถแล้วจับสวี่เจาเจาเข้าไปนั่งตรงเบาะหลัง “รอผมนะ”

สวี่เจาเจาคิดในใจ: มีเรื่องอะไรที่ฉันฟังไม่ได้กันเชียว

ทว่าเธอยึดมั่นในคติที่ว่า ‘ยิ่งรู้น้อยยิ่งตายช้า’ จึงตัดสินใจเก็บงำความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองไว้

เธอโบกมือไหวๆ “ไปเถอะๆ”

กู้ชิงเหยียนปิดประตูรถ แล้วเดินเคียงข้างซ่งจิ่นสือออกจากลานจอดรถใต้ดิน ไปยังลานโล่งหน้าทางเข้า

เวลานี้ดึกสงัดแล้ว บนผืนฟ้าราตรีประดับประดาด้วยดวงดาวระยิบระยับ

ซ่งจิ่นสือเอนพิงกำแพง ดึงบุหรี่ออกมาหนึ่งมวนจากซอง จุดไฟด้วยไฟแช็ก จากนั้นจึงส่งต่อให้กู้ชิงเหยียน

“มีอะไรก็พูดตรงๆ เถอะ”

เขาไม่รับ “เจาเจาไม่ชอบกลิ่นบุหรี่”

“หึ”

ซ่งจิ่นสือคล้ายจะกลั้นไม่อยู่ ลมหายใจเค้นออกมาจากอกจนกลายเป็นเสียงหัวเราะเยาะ พ่นควันสีขาวออกมาเป็นกลุ่มก้อน

เส้นผมสีน้ำตาลที่ค่อนข้างยาวปรกใบหน้า บดบังแววตาและสีหน้าของเขาเอาไว้

จู่ๆ เขาก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นที่ถอดแบบมาจากสวี่เจาเจาไม่ผิดเพี้ยนมองกู้ชิงเหยียนด้วยรอยยิ้ม…ที่แฝงแววเย้ยหยัน

“ฉันว่านะพ่อราชาจอเงิน นายจะเก๊กไปทำไมกัน”

สิ้นเสียงลง บรรยากาศรอบด้านพลันเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที

ซ่งจิ่นสือไม่ใส่ใจสักนิด เขาคีบบุหรี่ออกจากมุมปาก “พูดมาเถอะ นายคิดจะเอาอะไรจากตัวพี่สาวฉันกันแน่”

กู้ชิงเหยียนไม่ตอบ ซ่งจิ่นสือจึงพูดต่อเอง “นายอย่ามาพูดคำหวานเลี่ยนอย่างอยากได้หัวใจของเธอนะ ผู้ชายด้วยกันทั้งนั้น นายรักหรือไม่รัก ตัวนายย่อมรู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ”

ตอนที่รายการหาคู่เริ่มออกอากาศ ชาวเน็ตต่างพูดกันว่า ‘เรื่องจีบสาวต้องยกให้เสี่ยวสือ’ นั่นไม่ใช่คำพูดลอยๆ ซ่งจิ่นสือมีข่าวซุบซิบเยอะเกินไป วันเว้นวันก็ขึ้นเทรนด์คู่กับสาวสวย

ในความเป็นจริง ซ่งจิ่นสือก็ไม่ใช่เด็กดีอะไรจริงๆ นั่นแหละ เพียงแต่วิ่งวนอยู่ในดงดอกไม้มาหลายปี ทว่าไม่เคยมีกลีบดอกไม้ติดตัวเลยสักนิดเดียว

คลุกคลีมามากเข้า จริงใจหรือเสแสร้ง เขาก็มองออกอย่างง่ายดาย

“ผมอยากได้ตัวเธอ”

มุมปากของกู้ชิงเหยียนค่อยๆ ยกยิ้มบางเบา “ไม่สิ ผมได้มาแล้วต่างหาก”

ซ่งจิ่นสืออวดดี กู้ชิงเหยียนยิ่งอวดดียิ่งกว่า

ทั้งสองคนจดทะเบียนสมรสกันแล้ว นี่เป็นความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

ซ่งจิ่นสือโมโหคำพูดของเขาจนแทบหายใจไม่ทัน “พี่สาวฉันไม่ได้ชอบนายเลยสักนิด นายเองก็ไม่ได้รักเธอ แล้วจะทำไปเพื่ออะไรกัน”

น่าสับสนสิ้นดี

กู้ชิงเหยียนหลุบตาลงเล็กน้อย ยกมือขึ้นจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย พลางมองประคำที่สะท้อนแสงจันทร์รำไร แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “เธอเป็นของผมก็พอแล้ว”

ฉือหลี่เคยบอกว่า เขาน่าจะไม่มีวันรักใครได้เลย

โดยเนื้อแท้แล้วเขาเป็นคนเย็นชา ไม่มีความผูกพันกับโลกใบนี้ ไม่มีสิ่งใดที่อยากครอบครอง…

สวี่เจาเจา เธอเป็นคนบุกรุกเข้ามาในโลกของผมเองนะ

พูดถึงตรงนี้ กู้ชิงเหยียนก็ไม่อยากจะคุยกับซ่งจิ่นสือให้มากความอีก จึงหันหลังเตรียมเดินจากไป

ซ่งจิ่นสือตะโกนไล่หลังเขา “ถ้านายกล้าทำร้ายเธอ ฉันจะทุ่มกำลังทั้งตระกูลมาเอาชีวิตนายแน่!”

เมื่อมาถึงระดับพวกเขา คำว่าเอาชีวิตไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยสักนิด

กู้ชิงเหยียนได้ยินดังนั้นก็ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย เขาหัวเราะเยาะในลำคอ ไม่ได้เอ่ยอะไร แล้วเดินตรงกลับเข้าไปในลานจอดรถใต้ดินทันที

ถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่น้องชายแท้ๆ ของสวี่เจาเจา ตอนนี้คงกลายเป็นศพนอนอยู่บนพื้นไปแล้ว

กู้ชิงเหยียนกลับมาที่รถ พบว่ากู้อวี้หลินเก็บของเรียบร้อยแล้ว และนั่งอยู่ที่เบาะหลังกับสวี่เจาเจา

ทั้งสองคนถือจอยเกมกันคนละอัน กำลังเล่นเกมกันอยู่

“ปลาน้อยลูกเดินช้าๆ หน่อย แม่ตามไม่ทันแล้ว”

“อุ๊ย ปลาน้อยรีบตีมันเร็ว ทำไมตัวแม่กระโดดไม่หยุดเลยเนี่ย! ตกใจหมด”

สวี่เจาเจามีสีหน้าตื่นเต้น เล่นจนอินจัด กู้อวี้หลินเองก็มีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า ตั้งอกตั้งใจแบกสวี่เจาเจานอนชนะแบบสบายๆ

คำว่า ‘ชัยชนะ’ เพิ่งจะปรากฏขึ้นบนจอ สวี่เจาเจายังไม่ทันได้เฮกับปลาน้อย ก็ถูกกู้ชิงเหยียนรวบกอดเข้าจากด้านหลัง

เสียงดีใจเลยติดค้างอยู่ในคอไปแบบนั้น

แต่ละวันๆ หัวใจแทบจะวายเพราะตกใจอยู่เรื่อย

พวกเขาสามคนเบียดกันอยู่ที่เบาะหลัง แม้เบาะหลังของโรลส์-รอยซ์จะกว้างขวางมากแค่ไหน แต่พอนั่งอัดกันก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะดูแน่นขนัดไปสักหน่อย

พอกู้อวี้หลินเห็นว่ากู้ชิงเหยียนยิ่งกอดสวี่เจาเจาแน่นขึ้น ก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์

“คุณไม่มีแม่ของตัวเองเหรอ ทำไมต้องมากอดแม่ของผมด้วย”

โอ้โห ปลาน้อยลูกรัก พูดอะไรออกมาเนี่ย!

สามีภรรยากอดกันมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก…แต่สวี่เจาเจาก็ไม่รู้จะอธิบายให้กู้อวี้หลินฟังยังไงดี หน้าเลยเห่อร้อนขึ้นมาทันที

เธอพยายามดันตัวกู้ชิงเหยียนออกเพื่อให้เขาปล่อย ทำแบบนี้ต่อหน้าเด็กมันไม่ดีเลยสักนิด!

ใครจะไปคิดว่ากู้ชิงเหยียนนอกจากจะไม่ยอมปล่อยแล้ว ยังยิ่งกอดสวี่เจาเจาแน่นขึ้นไปอีก

ดวงตาดอกท้อคู่นั้นมองตรงไปยังกู้อวี้หลิน ก่อนเอ่ยขึ้นช้าๆ “ฉันไม่มีแม่”

ไม่ทันให้ใครได้ตั้งตัว เขาก็พูดต่อ “แม่ของฉันตายไปตั้งแต่ตอนที่ฉันอายุเท่านายแล้ว”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบยิ่ง แววตาไร้ระลอกคลื่นใดๆ ราวกับกำลังเล่าเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองสักนิด

กู้อวี้หลินชะงักไป

ที่แท้ผู้ชายคนนี้ก็น่าสงสารขนาดนี้เลยเหรอ มิน่าล่ะถึงชอบมากอดแม่ของเขาอยู่เรื่อย

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กู้อวี้หลินก็ยอมเอ่ยปากอย่างเสียไม่ได้ “ก็ได้ ให้คุณกอดก็ได้ ให้ยืมแม่ของผมชั่วคราวแป๊บหนึ่งนะ”

?

ลูกชายสุดที่รักขายเธอทิ้งกันดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอเนี่ย?

“ตกลง”

เสียงของกู้ชิงเหยียนกระซิบแผ่วอยู่ข้างหูสวี่เจาเจา

สวี่เจาเจากลับรู้สึกว่าเขา…ดูจะได้ใจอยู่หน่อยๆ หรือเปล่านะ?