บทที่ 88 พี่เลี้ยงประจำตัว ย่อมไม่เหมือนคนทั่วไป

สวี่เจาเจาอดสะท้านเยือกไม่ได้

ทำไมหลังจากเล่าเรื่องน่าเศร้าอย่างการที่แม่แท้ๆ จากไปตั้งแต่ตัวเองอายุแค่สามขวบกว่า เขายังรู้สึกกระหยิ่มใจได้อีกล่ะ

นี่ไม่ใช่อารมณ์ที่คนปกติควรจะมีไม่ใช่เหรอ

ยังไม่ทันที่สวี่เจาเจาจะคิดตกผลึก กู้ชิงเหยียนก็หยิบผ้าห่มผืนบางออกมาจากช่องเก็บของในรถแล้วคลุมให้เธอ

“ในรถหนาวขนาดนั้นเลยเหรอ ผมกอดอยู่แท้ๆ คุณยังสั่นเลย”

สวี่เจาเจาคิดในใจ: ฉันตกใจกลัวคุณต่างหากล่ะ!

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็กระชับผ้าห่มผืนบางไว้แน่น อย่างน้อยกู้ชิงเหยียนก็ยอมปล่อยตัวเธอแล้ว

เขาผละออกจากเบาะหลังไปนั่งประจำฝั่งคนขับ กู้อวี้หลินจึงค่อยๆ ขยับเข้าหาและนั่งเบียดแนบชิดติดกับเธอ

วิลล่าชานเมืองตะวันตกอยู่ห่างจากบ้านไม่ไกล ถนนยามค่ำคืนมีรถราวิ่งอยู่น้อยคัน เพียงไม่นานก็มาถึง

สวี่เจาเจาหาวหวอด จูงมือกู้อวี้หลินลงมาจากเบาะหลัง ก่อนจะโบกมือให้ทางที่นั่งคนขับ “ลำบากหน่อยนะคะ”

พูดจบถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า คนที่ขับรถคือ กู้ชิงเหยียน ไม่ใช่คนขับรถนี่นา…

แถมดูเหมือนว่า…เธอจะตกลงยอมอยู่ร่วมบ้านกับเขาแล้วด้วย…

หลังจากกู้ชิงเหยียนขนเสื้อผ้าเข้ามา เขาก็ไม่ได้กลับบ้านมาเกือบสัปดาห์ จนสวี่เจาเจาเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปสนิท

ระหว่างที่เธอกำลังเหม่อ ฝ่ามือใหญ่ก็กุมมืออีกข้างของเธอไว้ แล้วจูงเดินเข้าไปด้านใน

กู้อวี้หลินเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

หลังผ่านศึกมาตลอดทั้งวัน คนรักสะอาดทั้งสามคนจึงตัดสินใจอาบน้ำใหม่อีกรอบ

ชุดนอนครอบครัวพ่อแม่ลูกชุดนั้นคงไม่มีทางได้หยิบมาใส่อีกเป็นหนที่สอง ทั้งที่ทั้งสามคนไม่ได้มีชุดนอนแค่ชุดเดียวแท้ๆ แต่กลับใส่ตรงกันเป๊ะราวกับนัดกันไว้

“คุณออกไปอาบข้างนอกเลยนะ!”

ห้องนอนใหญ่มีห้องน้ำแค่ห้องเดียว จึงถูกสวี่เจาเจายึดครองไป กู้ชิงเหยียนเลยโดน “ไล่ตะเพิด” ลงไปข้างล่าง

เธอหอบเสื้อผ้าของตัวเองวิ่งปราดเข้าไปในห้องน้ำราวกับหนีตาย

แม้จะปรับอุณหภูมิน้ำให้ลดลงไปสามองศาแล้ว แต่สวี่เจาเจาก็ยังรู้สึกว่าเนื้อตัวร้อนผ่าวไปหมด

ทำไมวันนี้กู้ชิงเหยียนถึงไม่มีงานอีกล่ะเนี่ย

งั้นคืนนี้ก็ไม่เท่ากับว่า…

ภาพบางอย่างที่ไม่ควรเอ่ยถึงผุดขึ้นมาในหัว สวี่เจาเจารีบยกมือตบหน้าตัวเองแปะๆ เพื่อปัดเป่ามันออกไป

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอสวมชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวตัวยาว นั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อทาครีมบำรุงผิว

จู่ๆ ก็รู้สึกคอแห้งขึ้นมา จึงเดินไปรินน้ำในครัวสักแก้ว

เพล้ง—

แก้วพลาสติกหล่นกระทบพื้น ส่งเสียงดังกังวานใส

กลิ่นอายไม้หอมปนกลิ่นดอกฟรีเซียลอยเข้ามาใกล้สวี่เจาเจาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับไอน้ำชื้นๆ ของคนที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำ

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

เสียงของกู้ชิงเหยียนดังขึ้น

สวี่เจาเจาก้มหน้า เอามือปิดหน้าตัวเองไว้แน่น เสียงอู้อี้เล็ดลอดออกมาตามซอกนิ้ว

“คุณๆ…ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนค่อยออกมาเล่า!”

พวงแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว สวี่เจาเจารู้สึกราวกับตัวเองกำลังจะสุกงอม

เธอกำลังดื่มน้ำอยู่แท้ๆ จังหวะนั้นกู้ชิงเหยียนก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำตรงห้องนั่งเล่นพอดี ท่อนล่างพันไว้เพียงผ้าขนหนูผืนเดียว สวี่เจาเจามองเห็นหยดน้ำที่ไหลรินลงมาตามผิวได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

คราวนี้ดีเลย น้ำหกหมดเกลี้ยง แถมที่เพิ่งกลืนลงคอไปเมื่อครู่ก็แทบไร้ความหมาย ตอนนี้รู้สึกคอแห้งผากยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

เสียงหัวเราะเบาๆ ของชายหนุ่มดังมาจากเหนือศีรษะ “ยังไม่ชินอีกเหรอ”

?

เขาพูดจาหน้าไม่อายขนาดนี้ออกมาหน้าตาเฉยได้ยังไงกัน

ขอบพระคุณที่ถาม แต่ฉันไม่อยากชินย่ะ

“ลืมหยิบชุดนอน รอผมก่อนนะ”

เมื่อเห็นสวี่เจาเจาเขินจนแทบจะมุดหัวเป็นนกกระจอกเทศ ในที่สุดกู้ชิงเหยียนก็ยอมเมตตาปล่อยเธอไป

พอได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาค่อยๆ ห่างออกไป สวี่เจาเจาจึงค่อยๆ เอามือที่ปิดหน้าออก ริ้วแดงบนใบหน้ายังคงเห็นชัดเจนแจ่มแจ้ง

คิดจะก้มลงไปเก็บแก้วน้ำของตัวเอง ทว่ากลับพบว่ามันถูกวางไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

ยังดีที่เป็นพลาสติก ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องเสียแก้วไปอีกใบเพราะไอ้ผู้ชายบ้าคนนี้แน่!

สวี่เจาเจาแอบด่าในใจ

เธอเอาแก้วไปล้างจนสะอาด แล้วกดน้ำอุณหภูมิห้องมาใหม่อีกนิด หลังจากยกดื่มอึกใหญ่ไปหลายอึก สวี่เจาเจาถึงรู้สึกว่าความร้อนผ่าวบนใบหน้าเริ่มซาลงบ้าง

ก้าวเท้าเดินขึ้นไปชั้นบน ก็พบว่ากู้ชิงเหยียนที่เปลี่ยนเป็นชุดนอนเรียบร้อยแล้ว กำลังเปิดศึกปะทะสายตากับกู้อวี้หลินกลางอากาศอีกรอบ

“ทำไมคุณถึงมายืนอยู่หน้าห้องของแม่ผม” กู้อวี้หลินเอ่ยถาม

กู้ชิงเหยียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่”

ในห้องของสวี่เจาเจามีเตียงแค่หลังเดียว เรื่องนี้กู้อวี้หลินรู้ดี ใบหน้าเล็กที่เคยสงบนิ่งพลันเก็บทรงไม่อยู่ทันที

“ทำไมคุณถึงนอนเตียงของแม่ผมได้”

ในหัวของกู้อวี้หลินมโนภาพวิธีที่ผู้ชายคนนี้จะรังแกสวี่เจาเจาไปแล้วนับร้อยแบบ ในที่สุดก็คัดเลือกแบบที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดออกมา “คุณคิดจะให้แม่ผมนอนบนพื้นใช่ไหม?!”

การคาดเดานี้ทำเอาสวี่เจาเจาที่กำลังเดินเข้ามาหาทั้งคู่แทบสะดุดขาตัวเองล้ม

ลูกชายสุดที่รัก จินตนาการล้ำเลิศเกินไปแล้วลูก

กู้อวี้หลินสังเกตเห็นสวี่เจาเจาก่อนกู้ชิงเหยียน เขาเดินเข้าไปคว้าชายเสื้อของเธอไว้

“แม่ครับ แม่ไปนอนกับผมนะ อย่าให้เขาแกล้งเอาได้”

สวี่เจาเจารีบนั่งยองๆ ลง กระซิบบอกกู้อวี้หลินเสียงเบา “ปลาน้อย ลูกโตแล้วนะ ต้องนอนคนเดียวสิครับ”

นี่เป็นคำที่สวี่เจาเจาพูดกับกู้อวี้หลินอยู่บ่อยๆ ปกติเขาก็ว่าง่ายเชื่อฟังมาตลอด ทว่าวันนี้ไม่รู้เป็นอะไร พอกู้อวี้หลินได้ยินก็ขมวดคิ้วมุ่น

เขากวาดสายตามองกู้ชิงเหยียน “เขาแก่กว่าแม่อีก ทำไมเขาถึงไม่นอนคนเดียวล่ะครับ”

สวี่เจาเจาชะงักไป กู้อวี้หลินก็ถามขึ้นมาอีก “อีกอย่าง แม่บอกไม่ใช่เหรอว่าเขาเป็นพี่เลี้ยงน่ะ มีพี่เลี้ยงที่ไหนมานอนห้องนอนใหญ่กัน”

ยอมให้ผู้ชายคนนี้กอดแม่ไปทีหนึ่งแล้วยังไม่พอใจ ยังคิดจะมาฮุบเตียงของแม่อีก!

เสียงของกู้อวี้หลินไม่ได้เบาเลย ทั้งสามคนยืนอยู่ใกล้กันแค่นี้ ย่อมได้ยินครบถ้วนทุกคำ

สวี่เจาเจาเบิกตากว้าง ยังไม่ทันได้กู้สถานการณ์ ร่างของเธอก็โดนชายหนุ่มหิ้วลอยขึ้นจากพื้นเหมือนหิ้วลูกเจี๊ยบ

“พี่เลี้ยงคนสนิท ย่อมไม่เหมือนพี่เลี้ยงทั่วไปอยู่แล้ว”

แววตาของกู้อวี้หลินฉายแววสงสัย เด็กน้อยย่อมไม่เข้าใจเรื่องพรรค์นี้

“วางใจเถอะ ฉันไม่แย่งเตียงแม่นายหรอก”

เขาก้มมองกู้อวี้หลิน “กลับกัน ฉันจะดูแลเธออย่างดีเลยล่ะ”

ไอเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่มชวนให้เสียวสันหลัง สวี่เจาเจาถูกเขาหิ้วตัวเข้าไปในห้อง และเพราะคำพูดประโยคนั้นของเขา กู้อวี้หลินจึงไม่ได้เข้ามาขวาง

สวี่เจาเจาถูกเขากดตัวลงตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง บรรดาเครื่องสำอางที่เดิมทีก็วางไม่เป็นระเบียบอยู่แล้วล้มระเนระนาด

ในห้องไม่ได้เปิดไฟ กลิ่นอายบนร่างของเขาทาบทับลงมา สมองของสวี่เจาเจาถึงกับเออเรอร์ “คุณ คุณ คุณ…”

เขาจะทำอะไรเนี่ย

ทันใดนั้น กระดาษโน้ตโพสต์อิทรูปหัวใจปึกหนึ่งก็ถูกยัดใส่มือเธอ “คุณเขียนโพสต์อิทสารภาพรักให้เขา ตอนนี้คุณก็ต้องเขียนให้ผมเหมือนกัน”

สวี่เจาเจากำกระดาษกับปากกาไว้ในมือ รู้สึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

จะให้เขียนโพสต์อิทก็บอกสิ จำเป็นต้องใช้ท่าทางที่…น่าอายขนาดนี้ด้วยหรือไง

แกร๊ก

สวี่เจาเจากดเปิดปากกา ทำท่าจะลงมือเขียน

กู้ชิงเหยียนจ้องมองเธอ จู่ๆ เธอก็เงยหน้าขึ้นมา “เรื่องของคุณกับเทพธิดาฉินยังไม่ได้เคลียร์ให้ฉันเข้าใจเลยนะ ฉันไม่เขียนหรอก”

?

ในดวงตาของกู้ชิงเหยียนเผยความสงสัยระคนประหลาดใจออกมาจางๆ