บทที่ 89 เป็นสามีภรรยากัน รุกตรงๆ เลยดีกว่า

เขากับฉินเยว่หลิงเนี่ยนะ จะไปมีเรื่องอะไรกันได้

“ชาวเน็ตเขาบอกว่าคุณกับเธอเคยมีข่าวลือด้วยกันเมื่อสี่ปีที่แล้วน่ะสิ”

สวี่เจาเจาพูดพลางกะพริบตาปริบๆ ดูเหมือนกำลังหึงหวง แต่ในแววตากลับไม่มีความหึงเลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม มันกลับเปล่งประกายความอยากรู้อยากเห็นอย่างออกนอกหน้า

กู้ชิงเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ท่าทางเหมือนกำลังนึกย้อนอย่างจริงจัง ก่อนจะเอ่ยช้าๆ “ผมก็ชี้แจงไปแล้วไม่ใช่เหรอ”

คนที่อยากสร้างข่าวลือกับเขามีเยอะแยะไปหมด

“พอคุณชี้แจงเสร็จ แม่เทพธิดาฉินเขาก็ออกจากวงการไปเลยนี่นา”

สวี่เจาเจาพูดจาเหน็บแนม “ไม่ใช่ว่าคุณไปหักอกเธอหรอกนะ ออกจากวงการตอนหน้าที่การงานกำลังรุ่งเนี่ยนะ จึ๊ๆ…”

“หลังจากร่วมงานภาพยนตร์เรื่องนั้นจบ ผมก็ไม่เคยติดต่อกับเธออีกเลย”

กู้ชิงเหยียนไม่ได้โมโห เขาก้าวประชิดเข้ามาอีกหนึ่งก้าว ร่างของทั้งสองจึงแนบชิดกันยิ่งขึ้น ริมฝีปากของเขาคลอเคลียอยู่ข้างใบหูเธอ “คุณมาใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง คุณเจาเจา”

ความรู้สึกซาบซ่านแล่นปราดไปทั่วร่างราวกับโดนกระแสไฟช็อต ทว่าสายเผือกอย่างเธอไม่มีทางยอมล่าถอยง่ายๆ หรอก

“คุณไม่เคยคบกับเธอจริงเหรอ หรือว่าแค่คุยๆ คลุมเครือกันอยู่”

พอถามออกไป สวี่เจาเจาก็สะดุ้งเจ็บแปลบที่ติ่งหู เจ้าบ้ากู้ชิงเหยียนกัดหูเธอเข้าให้แล้ว

เสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์ดังขึ้นข้างหู “ผมอยากคุยคลุมเครือกับคุณมากกว่า”

ใบหน้าของสวี่เจาเจาเห่อร้อนแดงก่ำขึ้นมาทันที ตามสัญชาตญาณเธอกะจะผลักเขาออก แต่กลับถูกลำแขนที่โอบรอบเอวรั้งไว้แน่น

ชุดนอนผ้าโปร่งสีขาวบนร่างของเธอค่อนข้างบาง เธอจึงสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือใหญ่ และความเย็นเยียบของสายประคำเส้นนั้นได้อย่างชัดเจน

เดี๋ยวนะ แม้แต่ช่วงคุยคลุมเครือก็ยังไม่มี…แล้วทำไมฉินเยว่หลิงถึงทำท่าทางเหมือนเคยคบกับกู้ชิงเหยียนขนาดนั้นล่ะ

ยัยนั่นสติดีหรือเปล่าเนี่ย

ทั้งที่ในห้องเปิดแอร์อยู่ แต่สวี่เจาเจาเริ่มรู้สึกว่าอุณหภูมิรอบตัวกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมฟุ้งของดอกฟรีเซียจากร่างของทั้งสองคนอบอวลไปทั่วทั้งห้อง

ความมืดมิดยิ่งขับให้ประสาทสัมผัสอื่นๆ ชัดเจนขึ้น จูบระรัวพร่างพรูลงมาบนพวงแก้มของสวี่เจาเจา เรี่ยวแรงอันน้อยนิดราวกับมดของเธอไม่อาจหยุดยั้งเขาได้เลย

“หยุดนะ”

ตอนที่ริมฝีปากบางคู่นั้นอยู่ห่างจากริมฝีปากแดงระเรื่อของสวี่เจาเจาเพียงแค่สามเซนติเมตร เธอก็รีบยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเขาไว้ บังคับให้เขาต้องชะงักลง

ดวงตาที่เดิมทีหลับพริ้มค่อยๆ ลืมขึ้น นัยน์ตาราวกับลูกแก้วคู่นั้นเปล่งประกายวาววับในความมืด จ้องมองสวี่เจาเจา

แฝงไปด้วยความขัดใจอยู่นิดๆ

“อะแฮ่ม”

สวี่เจาเจาแสร้งกระแอมอย่างสุขุมแล้วขยับถอยหลังไปเล็กน้อย “คุณทำแบบนี้มันเรียกว่าคุยคลุมเครือที่ไหนกันเล่า”

“หืม”

กู้ชิงเหยียนดูเหมือนจะเริ่มสนใจขึ้นมา เขาไม่รีบร้อนที่จะจูบเธอต่อ ยอมถอยห่างออกไปนิดหน่อย แต่สายตายังคงจับจ้องสวี่เจาเจาไม่วางตา

“งั้นคุณครูเจาเจา ช่วยสอนผมหน่อยสิ”

คำพูดนั้นทำเอาสวี่เจาเจาขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ให้ตายสิ ผู้ชายคนนี้ แม้แต่น้ำเสียงยังยั่วยวนขนาดนี้ได้อีก

“คุยกั๊กๆ ก็คือ…”

สวี่เจาเจาก้มหน้าทำทีเป็นครุ่นคิด แต่ในใจกลับลนลานจนแทบบ้า

คนโสดมาตลอดชีวิตอย่างเธอจะไปรู้ได้ยังไงว่าการคุยกั๊กๆ มันเป็นยังไง

“ตอนที่ควรจูบก็ไม่จูบ ตอนที่ควรสารภาพรักก็ไม่อ้าปาก ตอนที่…อื้อๆ”

คำพูดที่เหลือสวี่เจาเจาไม่มีโอกาสได้เอ่ยออกมาอีก ทั้งหมดถูกชายหนุ่มกลืนกินลงไปจนสิ้น

จูบนี้แฝงความรุกรานเอาไว้เต็มเปี่ยม สวี่เจาเจาขยำเสื้อเขาแน่น ราวกับว่าเขาต้องการชดเชยช่วงเวลาตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมาให้หมด

มือขวาของเขาค่อยๆ เลื่อนขึ้น ประคองลำคอของสวี่เจาเจาไว้อย่างแผ่วเบา บังคับให้เธอต้องแหงนหน้าขึ้น

เป็นอีกครั้งที่จูบจบลงตอนสวี่เจาเจาแทบจะขาดใจ

มือของเขายังไม่ละไปจากลำคอของเธอ พู่สีแดงเส้นยาวปัดผ่านไหปลาร้าจนรู้สึกคันยิบๆ

ปลายนิ้วลูบไล้อย่างแผ่วเบา ริมฝีปากบางขยับเอ่ย “คุยกั๊กๆ มันยุ่งยากเกินไป เป็นสามีภรรยากัน รุกตรงๆ เลยดีกว่า”

ความแดงซ่านลามตั้งแต่ติ่งหูไปจนถึงลำคอ ทั่วทั้งตัวเธอร้อนผ่าวจนกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ

กับคำพูดหน้าไม่อายของหมอนี่ เธอไม่มีแรงจะเถียงเลยสักนิด

วินาทีต่อมา ร่างกายก็ลอยเคว้ง สวี่เจาเจาถูกกู้ชิงเหยียนอุ้มไปวางลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

มือข้างหนึ่งประคองเธอไว้หลวมๆ กันไม่ให้ร่วงลงไป ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนโพสต์อิทกับปากกาที่สวี่เจาเจาเพิ่งโยนทิ้งไว้กลับมาตรงหน้า

“ทีนี้จะเขียนโพสต์อิทให้ผมได้หรือยัง”

ไอ้ปีศาจตัวป่วน ถ้าวันนี้ไม่ยอมเขียนโพสต์อิทให้เขา คืนนี้คงไม่ได้นอนอย่างสงบสุขแน่

สวี่เจาเจารับปากกามา พลางขบคิดว่าจะเขียนอะไร "บอกรัก" หมอนี่ดี

ไม่นานเธอก็จรดปากกาเขียนลงไปบนโพสต์อิทรูปหัวใจใบนั้น

เธอยิ้มกริ่ม วางปากกาลงแล้วยื่นโพสต์อิทที่เขียนเสร็จส่งไปตรงหน้ากู้ชิงเหยียน

【วันนี้เข้าห้องน้ำไปตั้งหลายรอบ

เพราะคิดถึงเธอทุกรอบที่เบ่งอึ】

สวี่เจาเจาพยายามกลั้นขำจนมือสั่นระริก พลอยทำให้โพสต์อิทที่ถืออยู่สั่นตามไปด้วย

การได้เขียนมุกเสี่ยวๆ ให้ราชาจอเงินนี่มันสะใจชะมัด!

“คุณยังขาดอะไรไปนะ”

สีหน้าจริงจังของกู้ชิงเหยียนทำเอาสวี่เจาเจาหลุดขำก๊ากออกมาอย่างอดไม่ได้

“ฉัน 555… ฉัน ฉันเติมให้เดี๋ยวนี้แหละ”

เธอหัวเราะพลางเอื้อมไปคว้าปากกา

เมื่อกี้โดนจูบจนมือไม้อ่อน ลายมือก็เลยโย้เย้ไปหมด ตอนนี้ยังขำจนหมดแรง ลายมือยิ่งดูไม่จืดเข้าไปใหญ่

เธอเติมข้อความ 【To: gqy】 ไว้ข้างหน้ามุกเสี่ยวประโยคนั้น

แค่อยากได้ชื่อผู้รับแบบเด็กประถม มันจะไปยากอะไร

พอยื่นให้กู้ชิงเหยียน โพสต์อิทใบนั้นก็ถูกดึงออกจากมือสวี่เจาเจาทันที

กู้ชิงเหยียนหยิบไปแล้วซ่อนหายไปราวกับเล่นกล แต่ดูจากสีหน้าแล้วคงพอใจไม่น้อย

“ดึกแล้ว นอนเถอะ”

สิ้นเสียงของเขา สวี่เจาเจาก็ลอยละลิ่วเป็นเส้นโค้งตกลงไปบนเตียงหลังใหญ่ของตัวเองเต็มแรง

ฟ้ากว้างแผ่นดินใหญ่ ไม่มียิ่งใหญ่ไปกว่าการครองเตียง!

เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนเตียงมีผ้าห่มเพิ่มมาอีกผืนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

กู้ชิงเหยียนเดินเอื่อยๆ จากโต๊ะเครื่องแป้งมาที่ข้างเตียง เขาเปิดผ้าห่มขึ้นแล้วล้มตัวลงนอนเช่นกัน

ครั้งสุดท้ายที่นอนเตียงเดียวกัน ก็คือครั้งก่อนโน้น

ถึงเตียงจะถูกแย่งไปครึ่งหนึ่ง แต่อย่างน้อยผ้าห่มก็ยังเป็นของเธอ ห่มคนละผืนยังไงก็ปลอดภัยกว่า

สวี่เจาเจาดึงผ้าห่มมาห่อตัวเองแน่นขึ้นแล้วเอ่ยเสียงเบา “ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”

“อืม” กู้ชิงเหยียนตอบรับแผ่วเบา

วันนี้ทั้งถ่ายรายการเลี้ยงลูก พอกลับมาถึงบ้านยังต้องมารับมือกับกู้ชิงเหยียนอีกตั้งนาน สวี่เจาเจาเหนื่อยล้าจนแทบไม่ไหวแล้ว

แม้การมีคนมานอนข้างๆ กะทันหันจะทำให้รู้สึกไม่ค่อยชินอยู่บ้าง แต่ไม่นานเธอก็ผล็อยหลับไป เสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังแผ่วออกมา

กู้ชิงเหยียนก็หลับตาลงเช่นกัน

ในค่ำคืนอันเงียบสงัด จวบจนกระทั่งฟ้าสลัวใกล้รุ่ง เวยป๋อกลับร้อนระอุเป็นไฟ

เพียงแค่ครึ่งชั่วโมง ชื่อของกู้ชิงเหยียนก็ยึดพื้นที่บนเทรนด์จนเกลี้ยง

#โพสต์อิทรูปหัวใจของกู้ชิงเหยียน# [เดือด]

#มุกเสี่ยวโคตรเชยบอกรักกู้ชิงเหยียน# [เดือด]

#เธอมาเพื่ออึเหรอ#

หัวข้อเทรนด์แต่ละอันเริ่มจะพิลึกขึ้นเรื่อยๆ ชนวนเหตุมาจากเมื่อตอนตีห้า ยี่สิบนาที กู้ชิงเหยียนโพสต์ข้อความหนึ่ง

กู้ชิงเหยียน V: เธอบอก【รูปภาพ】

รูปภาพที่แนบมาคือโพสต์อิทรูปหัวใจสีแดงสดที่สวี่เจาเจาเขียนให้เขา ซึ่งถูกใส่ไว้ในกรอบรูปหรูหราวิบวับอย่างดี

มีลำแสงส่องลงมาจากด้านบน ขับให้ตัวอักษรสีดำบนนั้นดูเหมือนกำลังเปล่งประกาย

To: gqy

วันนี้อึไปตั้งหลายรอบ เพราะคิดถึงเธอทุกรอบที่ไปอึ

ในช่องคอมเมนต์ สัญลักษณ์ที่โผล่มาเยอะที่สุดก็คือ “…” ซึ่งกินพื้นที่ไปกว่าครึ่งหนึ่งของหลายแสนคอมเมนต์