บทที่ 90 เหลือแค่ประกาศเท่านั้น

【ตื่นมาอีกทีโลกก็เปลี่ยนไปแล้วเหรอ นี่มันอะไรกันเนี่ย พี่ชายโดนแฮ็กบัญชีหรือเปล่า】

【นี่เป็นจดหมายที่สาวคนไหนเขียนให้พี่ชายกันนะ เพราะเชยจัดพี่ชายเลยเอามาใส่กรอบโชว์ซะเลยเนี่ยนะ!! ที่แท้พี่ชายชอบมุกเสี่ยว ฉันเก็ตละ!】

【เอ่อ โพสต์อิทสารภาพรักอันนี้นี่พูดยากแฮะ… กลิ่นค่อนข้างแรงไปนิดนะ】

【นี่พี่สะใภ้เขียนให้พี่ชายหรือเปล่าเนี่ย [ลุ้น] โทษทีนะ แต่ไอ้พฤติกรรมเขียนโพสต์อิทเนี่ย แวบแรกในหัวฉันดันนึกถึงสวี่เจาเจาซะงั้น…】

【ชั้นบนเธอเป็นอะไรมากไหม ลายมือสวี่เจาเจาไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกน่า (ไปดูตอนเขียนคำอวยพรในรายการเลี้ยงลูกอีพีแรกได้เลย) ฉันกลับรู้สึกว่าลายมือโย้เย้ดูไม่เป็นทรงนี่เหมือนของฉินxx มากกว่า [เหยียดหยาม]】

…

คนคนหนึ่งที่เดาทางไม่ได้เลยสักนิด ดันโพสต์เวยป๋อที่ชวนให้งงหนักเข้าไปอีก นับเป็นการคอมโบความคาดเดาไม่ได้ทับซ้อนกันเข้าไปเต็มๆ

โซเชียลมีเดียของกู้ชิงเหยียน เขาเป็นคนจัดการเองทั้งหมด อยากโพสต์อะไรก็โพสต์ ไม่มีใครมาห้ามเขาได้อยู่แล้ว

ในขณะที่ชาวเน็ตกำลังแตกตื่นกันอยู่นั้น สองตัวการกลับกำลังหลับสบาย

ตอนที่สวี่เจาเจาสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมา ก็พบว่ากู้ชิงเหยียนที่อยู่ข้างๆ กำลังเท้าแขนมองเธออยู่ ทำเอาความง่วงปลิวหายไปกว่าครึ่ง

พอสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ สวี่เจาเจาก็พบว่าบนตัวกู้ชิงเหยียนไม่มีผ้าห่มคลุมอยู่เลย

?

กำลังจะอ้าปากถาม แต่พอรู้สึกว่าสัมผัสในมือตัวเองแปลกไป การเคลื่อนไหวก็พลันชะงัก

เชี่ย! ผ้าห่มของกู้ชิงเหยียนมาอยู่บนตัวเธอได้ยังไงเนี่ย?!

สวี่เจาเจาดีดตัวลุกขึ้นนั่งพรวด จ้องกู้ชิงเหยียนตาค้าง “คุณ คุณ คุณ… ฉัน ฉัน ฉัน…”

“คุณแย่งผ้าห่มผมไป ผมก็นอนไม่หลับสิ”

ยังไม่ทันที่สวี่เจาเจาจะพูดจบประโยค กู้ชิงเหยียนก็ดักตอบสิ่งที่เธออยากถามออกมาเรียบร้อย

ทั้งที่น้ำเสียงดูราบเรียบ แต่สวี่เจาเจาดันแอบรู้สึกได้ถึงความ… น้อยใจอยู่นิดๆ?

“ฉันแย่งผ้าห่มคุณเนี่ยนะ?!”

สวี่เจาเจาทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อ พลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

ตอนที่นอนกับปลาน้อยเมื่อก่อนก็ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้นี่นา!

กู้ชิงเหยียนไม่ตอบ เพียงแค่จ้องมองเธอด้วยสายตานิ่งสนิท

สวี่เจาเจาราวกับมีลางสังหรณ์บางอย่าง เธอหันไปมองที่พื้น ผ้าห่มของตัวเองกำลังนอนกองหมดสภาพอยู่ตรงนั้น

“ถ้าไม่เชื่อ จะติดกล้องวงจรปิดดูก็ได้นะ”

กู้ชิงเหยียนเสนอแนะอย่าง “มีน้ำใจ”

คนปกติที่ไหนเขาติดกล้องวงจรปิดในห้องนอนตัวเองกันยะ?

สวี่เจาเจาถลึงตาใส่กู้ชิงเหยียน ก่อนจะสะบัดผ้าห่มในมือโยนใส่ตัวเขาเต็มแรง “อยากนอนก็นอน ไม่อยากนอนก็ช่าง!”

เหมือนลูกแมวน้อยที่กำลังพองขนไม่มีผิด

ตอนนี้ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว สวี่เจาเจาสวมรองเท้าแตะข้างเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน

พอจัดการตัวเองเสร็จแล้วเดินออกมา ก็ไม่เห็นเงาของกู้ชิงเหยียนแล้ว

สวี่เจาเจาหยิบโทรศัพท์มือถือข้างเตียงขึ้นมาดู พบว่าตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้า…

ตั้งแต่ทะลุนิยายมา วันที่สวี่เจาเจาตื่นเช้าขนาดนี้นับนิ้วได้เลย

ไอ้บ้ากู้ชิงเหยียน!

ขณะที่กำลังก่นด่าในใจ ข้อความวีแชตก็เด้งขึ้นมา สวี่เจาเจาจึงกดเข้าไปดูทันที

พี่เยี่ยน: พี่เจา เสียมารยาทที่ถามนะ แต่โพสต์อิทนั่นเธอเป็นคนเขียนหรือเปล่า

สวี่เจาเจาเห็นข้อความนี้แล้วใจหายวาบ เธอรีบกวาดตามองรอบห้องทันที

ในห้องนี้คงไม่มีกล้องวงจรปิดอยู่จริงๆ หรอกนะ? พี่เยี่ยนรู้เรื่องส่วนตัวขนาดนี้ได้ยังไงกันเนี่ย?

ซวีซวี: โพสต์อิทอะไรอะ

พี่เยี่ยน: …

พี่เยี่ยน: เธอไปดูเวยป๋อเอาเองเถอะ

เมื่อเห็นข้อความของพี่เยี่ยน สวี่เจาเจาจึงสลับหน้าจอจากวีแชตไปยังเวยป๋อ แล้วก็เจอการแจ้งเตือนที่แท็ก @ ตัวเธอเต็มไปหมด

หลังจากเจอมรสุมข้อความถล่มคราวก่อน สวี่เจาเจาปิดการแจ้งเตือนของเวยป๋อทิ้งไว้ เลยไม่ได้เห็นข้อความที่แท็กหาทันที

【@สวี่เจาเจา พี่เจาเจารีบดูเทรนด์เร็วเข้า! มีคนเขียนโพสต์อิทได้เสี่ยวกว่าที่พี่เขียนอีกแน่ะ! [ตาหวาน][ตาหวาน]】

【555555555555 @สวี่เจาเจา ยุคทองหวนคืนชัดๆ มีโพสต์อิทอีกแผ่นขึ้นเทรนด์แล้วจ้า โพสต์อิทแผ่นนี้คือตัวตึงแห่งวงการสารภาพรักสุดๆ】

【แหม ได้ยินมาว่าโพสต์อิทแผ่นนี้เทพธิดาฉินเขียนให้พี่ชายพวกเรานะจ๊ะ~ เขาถึงขั้นโพสต์รูปเองเลย เหลือแค่ประกาศอย่างเป็นทางการเท่านั้นแหละ @สวี่เจาเจา เธอเลิกหวังไปได้เลย】

…

สวี่เจาเจาไปค้นหาเทรนด์โพสต์อิทนั่นจริงๆ แล้วก็เจอโพสต์ของกู้ชิงเหยียน

โพสต์อิทที่แสนคุ้นตานั่น… มันไม่ใช่ที่เธอเขียนหรอกเหรอ?!

โชคดีที่ตอนนี้ในห้องไม่มีคนอื่น จึงไม่มีใครเห็นสีหน้าของสวี่เจาเจาที่เบิกตากว้างเหมือนเห็นผี

ทำไมถึงเอาไปใส่กรอบรูปไว้ด้วยล่ะ? แล้วกู้ชิงเหยียนจะเอาไปโพสต์ทำไมกันเนี่ย?

สวี่เจาเจายกมือกุมขมับอย่างจนปัญญา ตั้งใจว่าจะแกล้งตายไปซะ

ยังถือว่าหมอนี่ยังพอมีมโนธรรมอยู่บ้าง ที่ไม่ได้แท็กชื่อเธอลงไปด้วย

สวี่เจาเจาสลับหน้าจอกลับไปยังวีแชตด้วยสีหน้าสิ้นหวัง นิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์ตอบข้อความพี่เยี่ยน

ซวีซวี: ฉันเองแหละ [สิ้นหวัง.jpg]

อีกฝ่ายตอบกลับแทบจะทันที

พี่เยี่ยน: กะไว้แล้วเชียว

พี่เยี่ยน: แกล้งตายไปนั่นแหละดีแล้ว พวกเขาโยงมาไม่ถึงตัวเธอหรอก

สวี่เจาเจาไม่อยากขึ้นหัวข้อเทรนด์อันดับหนึ่งอีกแล้ว

หากมีคนจับได้ว่าเป็นเธอ ความผูกพันกับกู้ชิงเหยียนก็จะยิ่งพันกันยุ่ง ถึงเวลาจะหย่าก็ยิ่งลำบากเข้าไปใหญ่ไม่ใช่เหรอ?

เหลือเวลาอีกไม่ถึงปี สัญญาแต่งงานนี้ก็จะหมดอายุลงแล้ว แยกย้ายกันด้วยดีน่ะดีที่สุด

เสียงท้องร้องโครกครากดังขัดจังหวะ สวี่เจาเจาจึงดึงสติกลับมา เตรียมตัวลงไปข้างล่างหาอะไรกิน

พอเดินมาถึงห้องครัว ก็พบว่ากู้ชิงเหยียนกำลังยกหม้อซุปนกพิราบขาวออกมาพอดี

บนโต๊ะอาหารมีทั้งไข่ตุ๋น ขนมจีบ ซาลาเปา…

น้ำลายของสวี่เจาเจาแทบจะหยดลงพื้น

ปกติแล้วป้าแม่บ้านมักจะทำอาหารฝรั่งเป็นส่วนใหญ่ แต่ที่สวี่เจาเจาชอบกินจริงๆ คืออาหารจีนต่างหาก

ในจังหวะนั้นเอง กู้อวี้หลินก็เดินออกมาจากห้องครัว ยื่นชามและตะเกียบให้สวี่เจาเจา “แม่ครับ กับข้าวขึ้นโต๊ะครบแล้วนะ ทานมื้อเช้าได้แล้วครับ”

วันนี้สองคนนี้เดินออกมาจากห้องครัวเดียวกันอย่างสงบสุขได้ยังไงเนี่ย?

ดูท่าแล้วมื้อเช้าวันนี้น่าจะเป็นผลงานร่วมมือกันของทั้งสองคน

สวี่เจาเจาไม่เกรงใจอีกต่อไป ก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนสองพ่อลูกก็นั่งกินอยู่ข้างๆ สวี่เจาเจาเงียบๆ

ไม่นานนัก อาหารบนโต๊ะก็เกลี้ยงชาม สวี่เจาเจาลูบท้องตัวเองด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ

กู้ชิงเหยียนหยิบทิชชูขึ้นมา ซับคราบน้ำที่มุมปากของสวี่เจาเจาให้อย่างเบามือ

“เดี๋ยวผมจะออกไปข้างนอกสักหน่อย”

สวี่เจาเจาพยักหน้ารับอย่างเอ๋อๆ “อ๋อ ได้สิ”

ใจจริงอยากจะบอกว่าเขาไม่จำเป็นต้องมารายงานเธอก็ได้ แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ริมฝีปากจนต้องกลืนกลับลงไป

หลังจากกู้ชิงเหยียนออกไปได้ไม่นาน สวี่เจาเจาได้รับข้อความสั้น จึงหันไปบอกกู้อวี้หลิน “ปลาน้อย วันนี้ลูกถึงคิวต้องไปฉีดวัคซีนแล้วนะ”

“ครับ”

กู้อวี้หลินหยิบจอยเกมออกมา ตั้งใจจะให้สวี่เจาเจาเล่นเกมเป็นเพื่อน พอได้ยินประโยคนี้จึงเก็บจอยเกมกลับเข้าไป

เขาเดินขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนชั้นสอง ก่อนจะลงมาจับมือสวี่เจาเจาไว้ “ไปกันเถอะครับแม่”

สวี่เจาเจานึกถึงเวลาที่เด็กๆ ไปฉีดวัคซีนแล้วมักจะร้องไห้โวยวายกันลั่น

เธอจึงพยายามมองหาความหวาดกลัวบนใบหน้าของกู้อวี้หลิน และแน่นอน ล้มเหลวไม่เป็นท่า

คนขับรถพาคนทั้งสองมาถึงโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

โรงพยาบาลประชาชนเมืองหลวงมีขนาดใหญ่มาก สวี่เจาเจาไม่มีประสบการณ์พาลูกไปฉีดวัคซีนเลย ชั่วขณะนั้นจึงไม่รู้ว่าจะต้องเดินไปทางไหน

คุณหมอในชุดกาวน์สีขาวคนหนึ่งบังเอิญเห็นสวี่เจาเจาเข้าพอดี จึงเดินเข้ามาใกล้และเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย “คุณเจาเจา มาตรวจตามนัดเหรอครับ”

?

ฉันต้องตรวจอะไรกัน?