บทที่ 91 ฉันป่วยเป็นอะไรกันแน่?

สวี่เจาเจามองไปที่ป้ายชื่อบนอกของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

หัวหน้าแผนกจิตเวช

?

อย่าเวอร์ไปหน่อยเลยน่า!

สวี่เจาเจาตกใจสะดุ้งสุดตัว

ไม่รอให้สวี่เจาเจาตอบ หัวหน้าแผนกคนนั้นก็พูดต่อไป “เดือนที่แล้วคุณไม่ได้มาตรวจตามนัด ผมกะว่าถ้าเดือนนี้คุณยังไม่มาอีกจะโทรหาอยู่แล้ว”

ขำตาย เดือนที่แล้วสวี่เจาเจาเพิ่งทะลุมิติมา จะไปรู้ได้ยังไงว่าร่างเดิมมีประวัติทิ้งไว้ที่แผนกจิตเวชด้วย…

“ขอโทษด้วยนะคะ…”

สวี่เจาเจามองหัวหน้าแผนกตรงหน้าแล้วเอ่ยถามอย่างเกรงใจ “ขอถามหน่อยค่ะว่าฉันป่วยเป็นอะไรเหรอคะ”

เป็นไปตามคาด พอเธอถามคำถามนี้ออกไป สีหน้าของหัวหน้าแผนกก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

“อาการป่วยของคุณเจาเจารุนแรงถึงขั้นความจำเสื่อมแล้วหรือครับ”

“เอ่อ…อาจจะใช่ค่ะ” สวี่เจาเจาแตะจมูกตัวเองแก้เก้อ

การไม่ได้ความทรงจำของร่างเดิมมา จะไม่นับว่าความจำเสื่อมได้ยังไงล่ะ

“คุณเจาเจาตามผมมาตรวจอย่างละเอียดก่อนค่อยว่ากันดีกว่าครับ” สีหน้าของหัวหน้าแผนกเต็มไปด้วยความกังวล

“แต่ว่า ฉันยังต้องพาลูกชายไปฉีดวัคซีนอยู่นะคะ” สวี่เจาเจาจูงมือกู้อวี้หลินเอาไว้ เริ่มลังเล

ทันใดนั้น มือเล็กๆ ของกู้อวี้หลินก็เลื่อนหลุดออกจากมือของสวี่เจาเจาคล้ายปลาไหลตัวน้อยอันคล่องแคล่ว มิหนำซ้ำยังฉวยเอาสมุดบันทึกการฉีดวัคซีนในมือเธอไปด้วย

เขาออกแรงดันตัวสวี่เจาเจาเบาๆ “แม่ครับ ผมไปฉีดคนเดียวได้ แม่รีบไปตรวจกับคุณหมอเถอะ”

แววตาของเขาซ่อนความกังวลเอาไว้ไม่มิด

สวี่เจาเจารู้ดีว่าห้ามเขาไม่ได้ และรู้ซึ้งว่ากู้อวี้หลินไม่ได้แกล้งทำเป็นเก่ง แต่เขาไปคนเดียวได้จริงๆ

“งั้นลูกก็ระวังตัวด้วยนะ ฉีดเสร็จแล้วส่งข้อความหาแม่นะ”

สายรัดข้อมืออัจฉริยะของกู้อวี้หลินสามารถส่งข้อความได้

พอกู้อวี้หลินพยักหน้า สวี่เจาเจาถึงวางใจเดินตามหมอไป

ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาของสวี่เจาเจาหรือเปล่า สายตาสุดท้ายของหมอคนนั้นเหมือนจะหยุดอยู่ที่ตัวปลาน้อยอยู่นานหลายวินาที

สวี่เจาเจาทำตามขั้นตอนด้วยการลงทะเบียนก่อน แล้วเดินตามหัวหน้าแผนกมายังห้องตรวจแห่งหนึ่ง

เดินเลี้ยวลดคดเคี้ยว ไม่นานก็ห่างไกลจากกลุ่มคน

ไม่ต้องให้หัวหน้าแผนกอธิบาย สวี่เจาเจาก็รู้ว่านี่คือห้องตรวจแผนกจิตเวช

อุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เป็นโลหะด้านในส่องประกายสีเงิน ดูเย็นเยียบไร้ชีวิตชีวา

หัวหน้าแผนกให้สวี่เจาเจานั่งลงบนเก้าอี้เพื่อพักผ่อนก่อน เขารินน้ำแก้วหนึ่งส่งมาให้ “คุณเจาเจาไม่ต้องเกร็งนะครับ นี่เป็นขั้นตอนการให้คำปรึกษาทางจิตวิทยาเบื้องต้นที่เราทำกันทุกครั้งเวลามาตรวจซ้ำ”

สวี่เจาเจาพยักหน้า แต่ไม่ได้แตะต้องน้ำแก้วนั้น ช่วยไม่ได้ นิยายประธานจอมเผด็จการอ่านมาเยอะ ใครยื่นน้ำมาให้ก็ไม่กล้าดื่มทั้งนั้นแหละ

หัวหน้าแผนกนั่งลงตรงข้ามกับสวี่เจาเจา เปิดไฟดวงหนึ่งบนเพดาน แล้วเปิดสมุดบันทึกประวัติการรักษา

“ช่วงนี้คุณรู้สึกอย่างไรบ้างครับ”

“ช่วงนี้ก็สบายดีค่ะ”

สวี่เจาเจาลองคิดดู พบว่าช่วงนี้ชีวิตตัวเองค่อนข้างสุขสบายดีจริงๆ

“มีเรื่องอะไรที่ทำให้คุณรู้สึกโกรธมากจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ต้องระเบิดอารมณ์ออกมาบ้างไหมครับ”

สวี่เจาเจาคิดทบทวนอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้า “ไม่มีค่ะ”

หมอมองเธออย่างมีความหมายลึกซึ้ง แล้วถามอีกหนึ่งคำถาม “ช่วงนี้มีความคิดอยากทำร้ายคนรอบข้างเกิดขึ้นบ่อยไหมครับ”

ทำร้ายคนรอบข้างเหรอ

สวี่เจาเจานึกถึงพฤติกรรมใช้ความรุนแรงของร่างเดิมที่บรรยายไว้ในนิยายต้นฉบับขึ้นมาทันที

“หมอคะ ฉันคงไม่ได้เป็นโรคอารมณ์แปรปรวนคลุ้มคลั่งใช่ไหมคะ” สวี่เจาเจาถามอย่างระมัดระวัง

เดิมทีคิดว่าหมอจะพูดจาถนอมน้ำใจ ไม่นึกเลยว่าหัวหน้าแผนกจะให้คำตอบยืนยันกับเธออย่างรวดเร็ว

เขามีสีหน้าเคร่งเครียด “ตอนนี้มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะพัฒนาเข้าสู่ระยะรุนแรงแล้วครับ”

ถ้ามองแบบนี้ หรือว่าร่างเดิมจะทำร้ายปลาน้อยเพราะควบคุมอาการป่วยของตัวเองไม่ได้งั้นเหรอ

แต่มันก็ไม่น่าจะลงเอยด้วยจุดจบแบบนั้นนี่นา…

ในหัวของสวี่เจาเจาสับสนวุ่นวาย เธอเดินตามหัวหน้าแผนกมาหยุดอยู่หน้ากลุ่มเครื่องมือที่ไม่เคยเห็นมาก่อน จากนั้นแผ่นขั้วไฟฟ้าก็ถูกแปะลงบนศีรษะของเธอ

ไม่นานเครื่องก็พิมพ์ใบรายงานผลออกมา

หัวหน้าแผนกอุทานอย่างประหลาดใจ “เอ๊ะ ทำไมผลตรวจถึงปกติดีล่ะ”

สวี่เจาเจาคิดในใจ: ขอบคุณนะ ฉันไม่ได้บ้า

เขาถามสวี่เจาเจาด้วยความสงสัย “คุณไม่มีความคิดอยากทำร้ายคนอื่นจริงๆ หรือครับ”

สวี่เจาเจาส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ไม่มีค่ะ!”

“แล้วเรื่องความจำเสื่อมของคุณล่ะ…” เขายังคงมีข้อสงสัย

“ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเหมือนกันค่ะ แต่ฉันสูญเสียความทรงจำไปส่วนหนึ่งจริงๆ” สวี่เจาเจาตอบตามความจริง

จะให้บอกว่าตัวเองทะลุมิติเข้ามาในนิยาย แล้วไม่ได้รับความทรงจำของร่างเดิมมาด้วยหรือไง

ใครจะไปเชื่อเล่า

“แปลกประหลาดจริงๆ”

วินาทีถัดมา สวี่เจาเจาก็ได้รับคำแนะนำให้นอนลงบนเก้าอี้ปรับเอน แสงไฟสีส้มอบอุ่นส่องลงมา ชวนให้รู้สึกง่วงงุนขึ้นมาบ้าง

เมื่อหัวหน้าแผนกถือนาฬิกาพกเดินเข้ามา สวี่เจาเจาก็เดาได้ทันที เขาจะสะกดจิตเธอ

“คุณเจาเจาครับ ผมจะลองสะกดจิตคุณดู เพื่อตรวจดูว่าจะช่วยฟื้นความทรงจำส่วนนั้นกลับมาได้ไหม”

น้ำเสียงปลอบประโลมของหัวหน้าแผนกทำให้รู้สึกผ่อนคลาย “คุณแค่ทำตัวตามสบาย ถ้ามีอะไรผิดปกติผมจะปลุกคุณเองครับ”

สวี่เจาเจาพยักหน้า ความจริงเธอก็อยากได้ความทรงจำของร่างเดิมมาเหมือนกัน ถ้าได้มาคงช่วยลดปัญหาในโลกใบนี้ไปได้เยอะ

แม้เธอจะทะลุมิติมา แต่ความทรงจำในสมองนี้มันจะหายวับไปเฉยๆ ได้จริงเหรอ ไม่แน่ว่าการสะกดจิตอาจจะปลุกมันขึ้นมาได้ก็ได้

ด้วยความหวังอันน้อยนิดนี้ สวี่เจาเจาจึงเอนตัวลงนอนอย่างว่าง่าย

รอบข้างพลันเงียบสงบลง

ติ๊กต่อก… ติ๊กต่อก…

เงียบจนสวี่เจาเจาได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาในมือของหัวหน้าแผนกเดิน

“ผ่อนคลายนะครับ… ผ่อนคลาย…”

หัวหน้าแผนกเอ่ยเสียงเบา “จินตนาการว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนชายหาด มีเกลียวคลื่นซัดมา น้ำทะเลกำลังโอบอุ้มตัวคุณเอาไว้…”

เขาบรรยายไปเรื่อยๆ สวี่เจาเจาก็จินตนาการภาพตามคำพูดของเขา

ไม่นาน เธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยเคว้งอยู่ในพื้นที่ว่างเปล่า รอบด้านเป็นสีฟ้าอ่อน เธอราวกับหายใจในน้ำได้อย่างอิสระ

นอนแผ่อยู่ในน้ำอย่างเกียจคร้าน สบายจนชวนให้ผล็อยหลับ

ทันใดนั้นเอง!

ความรู้สึกสำลักน้ำก็พวยพุ่งขึ้นมา สวี่เจาเจาราวกับถูกใครบางคนกระชากตัวออกจากพื้นที่อันแสนสบายแห่งนั้นอย่างแรง ความรู้สึกเคว้งคว้างไร้น้ำหนักแล่นปราดจนเธอต้องเบิกตาโพลงขึ้นมาทันที

“โอ๊ย” สวี่เจาเจาร้องครางอย่างสะลึมสะลือ

เธอถึงได้เห็นชัดเจนว่าตัวเองนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น ร่างกายกางแขนกางขาแผ่หลาเป็นรูปตัวต้า…

หลังจากนิ่งอึ้งไปสามวินาที สวี่เจาเจารีบยันตัวลุกขึ้นมาจากพื้นก่อนที่หัวหน้าแผนกจะได้อ้าปากพูด ทำเนียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอปัดฝุ่นบนเสื้อผ้า โชคดีที่ห้องตรวจสะอาดสะอ้าน บนเสื้อผ้าจึงติดแค่ละอองฝุ่นนิดหน่อย

ตราบใดที่เราไม่เขิน คนที่เขินก็คือคนอื่น

สวี่เจาเจาทำเป็นตีหน้าตายแล้วถามว่า “คุณหมอคะ เค้นอะไรออกมาจากปากฉันได้บ้างไหมคะ”

ยังไงเธอก็ไม่รู้สึกว่าในหัวมีอะไรโผล่ขึ้นมาสักนิด

“ไม่มีเลยครับ”

หัวหน้าแผนกส่ายหน้าอย่างเสียดาย “ความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องราวก่อนหน้านี้ในสมองของคุณดูเหมือนจะว่างเปล่าไปหมดแล้ว”

นอกจากจะไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง ยังกลายเป็นว่าสวี่เจาเจากลับสบายจนหลับปุ๋ย แถมยังกลิ้งตกจากเก้าอี้เอนลงมาอีกต่างหาก

แสดงว่าสมองไม่ถูกกระตุ้นเลยแม้แต่น้อย

นี่นับเป็นความล้มเหลวครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติการสะกดจิตของหัวหน้าแผนกเลยจริงๆ