บทที่ 220 ความกลัวที่อยู่ลึกที่สุดในใจผมคืออะไรกันแน่ (2)

“ไม่ได้! ฉันทำไม่ได้!”

แม้จะไม่รู้ว่าทำไมถึงได้เห็นเฉินจางห่าวในสภาพสัตว์ประหลาด และแม้จะรู้ดีว่านี่คือภาพลวงตา แต่ผมก็ยังลงมือไม่ลงอยู่ดี

หนึ่งคนหนึ่งอสูรยืนนิ่งค้างอยู่กับที่โดยไร้เสียงพูดจา ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร จู่ๆ เฉินจางห่าวก็ขยับตัว ผมเห็นดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แววตาเปี่ยมไปด้วยความกระหายที่จะจู่โจม