บทที่ 221 ความกลัวในส่วนลึกสุดของจิตใจ: บทหยางหาน

หลังจากมองส่งไอ้น้องคนนั้นเดินลับตาไป หยางหานก็ก้าวเข้าสู่ห้องเรียนของตัวเองเช่นกัน นั่นคือห้อง 607

ภายในห้องยังคงมืดสนิท เสียงของไลเอลดังแว่วมาจากรอบทิศ “ชื่อของแก?”

“หยางหาน”