บทที่ 65 ค่าปรับผิดสัญญามหาศาล

“อะไรนะ ต้องมีค่าปรับกรณีผิดสัญญาด้วยเหรอ!”

“ห้ามลาออกภายในห้าปี ถ้าผิดสัญญา ค่าปรับหนึ่งล้านหยวน!”

ฉินเซียวเป็นคนทำอะไรทำจริง หลังจากกำชับให้เหลียงจื่อหลานเตรียมสัญญาฉบับใหม่เรียบร้อยแล้ว คืนนั้นหลังเลิกงานเขาก็เรียกทั้งสิบคนให้อยู่ต่อ

เมื่อลูกศิษย์ทั้งสิบคนเห็นเนื้อหาในสัญญา แต่ละคนก็ทำหน้าไม่ถูก พวกเขามองฉินเซียวอย่างไม่อยากจะเชื่อ สภาพอย่างพวกเขานี่นะ จะมีค่าตัวหรือค่าปรับสูงลิ่วขนาดนี้

“ไม่ต้องรีบตกลงกันหรอกครับ ผมให้เวลาพวกคุณกลับไปคิดหนึ่งคืน ถ้าใครไม่อยากเซ็น วันนี้ก็จะจ่ายค่าแรงให้ครบทุกคน ส่วนคนที่เช่าห้องพักไปแล้ว เรื่องนั้นเดี๋ยวผมจัดการเคลียร์ให้เอง!”

อย่าว่าแต่ลูกศิษย์เลย แม้แต่เหลียงจื่อหลานยังอดกังวลไม่ได้ ในใจนึกไปว่าเถ้าแก่กำลังหาข้ออ้างไล่คนออกหรือเปล่า แต่พอคิดทบทวนดูอีกทีก็ไม่น่าใช่

“เถ้าแก่ พวกเราเซ็นครับ!”

(คงเดิม)ไม่เหมือนคนอื่น เขามั่นใจว่าอาจารย์ไม่มีทางตั้งค่าปรับขึ้นมาลอยๆ แน่ พอนึกถึงช่วงหลายคืนก่อนที่อาจารย์จับมือสอนพวกเขาสองคนทีละขั้นตอน แววตาเขาก็พลันเป็นประกาย เขาพอจะเดาออกแล้วว่าทำไมอาจารย์ถึงทำแบบนี้ จึงรีบดึงมือน้องชายเดินตรงไปหาเหลียงจื่อหลานทันที

“พี่ใหญ่!”

เจิ้งหมิงหลางคิดว่าพี่ชายโดนล้างสมองไปแล้วหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นทำไมถึงตกลงเร็วขนาดนี้ ต้องรู้ก่อนนะว่าลำพังพวกเขาทั้งชีวิตนี้ ก็ไม่แน่ใจว่าจะเก็บเงินก้อนนี้ได้หรือเปล่าด้วยซ้ำ

ข้อเสนอก็แค่เนี้ย แต่ห้ามลาออกภายในห้าปี นี่มันสัญญาเอาเปรียบชัดๆ ก่อนหน้านี้เขายังคิดอยู่เลยว่าอาจารย์เป็นคนดีแท้ๆ

“เชื่อพี่เถอะไม่ผิดหรอก กลับไปแล้วจะเล่าให้ฟัง!”

(คงเดิม)กระซิบบอกเบาๆ จังหวะนั้นเขาก็ไม่ลืมหันไปส่งสายตาให้(คงเดิม)ด้วย

“(คงเดิม) พวกเราสองคนจะเซ็นเดี๋ยวนี้เลยครับ!”

ท่าทางของ(คงเดิม)ตอนนี้ดูร้อนรนเหมือนรอไม่ไหว กลัวว่าถ้าช้าไปแค่นิดเดียวอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจคืนคำ

“จะไม่ลองคิดดูก่อนเหรอคะ”

คราวนี้เป็นตาของเหลียงจื่อหลานที่ต้องประหลาดใจ ในมุมมองของเธอ ต่อให้มีคนยอมตกลง ก็น่าจะเป็นพรุ่งนี้ ไม่ใช่ตอนนี้

“เอาไปสิคะ!”

เธอหยิบสัญญาออกมาสองฉบับแล้วยื่นให้สองพี่น้องตระกูลเจิ้ง พลางเหลือบมองเถ้าแก่อีกแวบหนึ่ง ก็เห็นว่าเขากำลังนั่งจิบชาหน้าตาเฉย

‘ตาบ้านั่น!’

เหลียงจื่อหลานกัดฟัน สบถด่าในใจเบาๆ

สวบ!

(คงเดิม)หยิบปากกาขึ้นมา ตวัดปลายปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงไปทันที

“พี่แกจะหลอกให้ซวยหรือไง รีบเซ็นเร็วเข้า!”

เมื่อเห็นว่าน้องชายยังยืนทื่ออยู่อีก (คงเดิม)จึงอดไม่ได้ที่จะเอาศอกสะกิดไปทีหนึ่ง

“ก็ได้ ผมเซ็น!”

เจิ้งหมิงหลางลองคิดใคร่ครวญดูก็เห็นว่ามีเหตุผล จึงยอมเซ็นชื่อลงไปเช่นกัน

“(คงเดิม) ผมเอาด้วยคนครับ!”

หากโผล่มาแค่คนเดียว เหลียงจื่อหลานยังพอทำความเข้าใจได้ แต่พอเห็น(คงเดิม)เดินตามเข้ามาแล้วยื่นมือหาเธอ เธอก็เริ่มสงสัยแล้วว่าเถ้าแก่แอบทำของใส่เด็กสองคนนี้หรือเปล่า ไม่อย่างนั้นมันจะเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร

“คุณแน่ใจแล้วเหรอคะ ไม่คิดดูก่อนอีกสักรอบ?”

มีหรือที่(คงเดิม)จะไม่คิด เดิมทีเขาตั้งใจว่าจะเลิกงานกลับไปนอนคิดทบทวนดูให้ดี แล้วค่อยตัดสินใจพรุ่งนี้

นึกไม่ถึงว่า(คงเดิม)จะใจร้อนขนาดนี้ แถมยังลากน้องชายตัวเองมาร่วมด้วย

สิ่งที่ทำให้เขาสามารถตัดสินใจได้ในตอนนี้ ก็คือสายตาของอาจารย์ในตอนท้ายนั่นเอง เขาอดคิดไม่ได้ว่า หรือว่า(คงเดิม)จะรู้อะไรบางอย่างเข้าให้แล้ว

“(คงเดิม)ครับ ผมตัดสินใจแล้วครับ!”

(คงเดิม)ยังสังเกตเห็นอีกอย่าง คือตอนที่(คงเดิม)เซ็นสัญญา เขาเหลือบไปเห็นสีหน้าของอาจารย์ ซึ่งดูเรียบเฉยไร้ความรู้สึกใดๆ

“ยังมีใครอยากเซ็นอีกไหมคะ?”

เมื่อเห็นว่าอีกเจ็ดคนที่เหลือยังนิ่งเงียบ เหลียงจื่อหลานถึงค่อยรู้สึกว่า แบบนี้สิถึงจะปกติหน่อย

“(คงเดิม)ครับ ยังมีผมอีกคน!”

ทันใดนั้นก็มีคนก้าวออกมาอีก คือ(คงเดิม)

“ผม… ผมครับ(คงเดิม) ยังมีผมอีกคน!”

คนที่ห้าที่ก้าวออกมาเป็นคนหน้าตาขี้อาย พอเห็นสายตาของเหลียงจื่อหลานก็พูดตะกุกตะกัก หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที

“เอาล่ะ คนที่เหลือเลิกงานได้ ส่วนพวกเธอห้าคนมานี่หน่อย”

หลังจากทั้งห้าคนเซ็นสัญญาฉบับใหม่เสร็จ ฉินเซียวก็ไม่ได้พูดอะไร เขานั่งจิบชาต่อเงียบๆ พอผ่านไปห้านาทีถึงได้ลุกขึ้นยืน

คนอื่นๆ ที่ได้ยินคำพูดของฉินเซียวไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่าที่รั้งห้าคนนั้นไว้น่าจะเป็นเรื่องเอกสารสัญญา พอร่ำลาเสร็จก็พากันเดินออกไปด้วยท่าทางเหนื่อยล้า

“พวกเธอเปิดไปหน้าสุดท้ายของสัญญาสิ”

“หน้าสุดท้ายเหรอครับ?”

ได้ยินคำสั่งของเหลียงจื่อหลาน ทั้งสี่คนก็ทำหน้าสงสัย

“ใช่ค่ะ!”

เหลียงจื่อหลานมองฉินเซียวด้วยสีหน้าจนใจ เธอไม่รู้เลยว่าวันนี้เถ้าแก่ไปกินยาผิดขวด หรือเส้นประสาทส่วนไหนมีปัญหากันแน่

“หลังจบการศึกษา เงินเดือนหนึ่งหมื่นห้าพันหยวน รวมอาหารที่พัก และทุกปีจะปรับขึ้นเงินเดือนให้อีกร้อยละยี่สิบ!”

นี่เป็นข้อความที่เขียนเพิ่มไว้ท้ายสัญญา ถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็ไม่มีทางเห็น หลังจาก(คงเดิม)อ่านข้อความบรรทัดนี้ ทั้งห้าคนก็ทำหน้าไม่เชื่อสายตา ลมหายใจเริ่มถี่รัว

“อา… อาจารย์ครับ นี่เรื่องจริงเหรอครับ?”

เสียงของ(คงเดิม)สั่นเครือจนสัญญาในมือแทบจะร่วงหล่น เขาคิดในใจว่าพี่เจิ้งไม่ได้หลอกเขาสินะ ต้องรู้ไว้ก่อนว่าตอนนี้เงินเดือนของพวกเขาแค่หนึ่งหมื่นหยวนเท่านั้น

การเซ็นสัญญาใหม่นอกจากจะเพิ่มเงินเดือนอีกห้าพันหยวนแล้ว แต่ละปียังปรับขึ้นให้ยี่สิบเปอร์เซ็นต์อีก แถมยังรวมที่พักด้วย เท่ากับว่ารายได้ต่อเดือนเพิ่มขึ้นมาถึงหกพันหยวน นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยกล้าคิดมาก่อนเลย

“หึหึ… สัญญาก็เขียนไว้ขาวดำชัดเจน อาจารย์จะหลอกพวกเธอทำไมล่ะ!” สำหรับปฏิกิริยาของทั้งห้าคน ฉินเซียวคาดไว้อยู่แล้ว เขายิ้มบางๆ

“พี่ใหญ่ ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหมครับ?”

เจิ้งหมิงหลางเปิดอ่านสัญญาอีกรอบ ในช่องค่าตอบแทน เขาเห็นตัวเลขเงินเดือนปัจจุบันเพิ่มขึ้นเท่าตัวเป็นหกพันหยวนต่อเดือน ส่วนหน้าสุดท้ายมีเนื้อหาเหมือนกับของพี่ใหญ่

“ไม่ใช่ฝันไปจริงๆ ด้วย!”

“หึหึ!”

เจิ้งหมิงหลางพอใจกับค่าตอบแทนนี้มาก ต้องเข้าใจก่อนว่าตอนนี้เขาเป็นแค่เด็กฝึกงานที่แทบจะไม่มีประสบการณ์เลย ส่วนค่าตอบแทนของพี่ใหญ่… เขาไม่ได้อิจฉาหรอก (อิจฉาตาร้อนน่ะมีแน่) แต่นี่มันเงินเดือนระดับหัวหน้ากุ๊กในโรงแรมเล็กๆ ทั่วไปเลยนะ!

“แปดพัน!”

“ผมก็แปดพัน!”

พอเห็นตัวเลข ทั้งสองคนก็รีบเปิดสัญญาของตัวเองดูด้วยความตื่นเต้น ทันทีที่เห็นค่าตอบแทนที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ทั้งคู่ก็ร้องออกมาด้วยความดีใจ

“คุณ(คงเดิม) รบกวนเวลาคุณหน่อยนะครับ วันนี้เลิกงานได้แล้วครับ!”

“เถ้าแก่คะ…”

“มีอะไรหรือเปล่า?”

ฉินเซียวถามเมื่อเห็นสีหน้าของเหลียงจื่อหลาน

“ไม่มีอะไรค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ!”

ในใจเหลียงจื่อหลานมีคำถามมากมายผุดขึ้นมา แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร

“ขับรถกลับดีๆ นะครับ!”

มองส่งเหลียงจื่อหลานจนเดินออกจากร้านไปแล้ว ฉินเซียวก็หันกลับมามองลูกศิษย์ทั้งห้าคนด้วยสายตาทรงพลัง “ตั้งแต่วันนี้ไป พวกเธอต้องอยู่ฝึกซ้อมต่ออีกหนึ่งชั่วโมง มีปัญหาอะไรไหม?”

“อาจารย์ครับ อาจารย์จะชี้แนะพวกเราเหรอครับ?”

(คงเดิม)ถามทันที ดวงตาเป็นประกายวับ

“ใช่!”

“อาจารย์ครับ ไม่มีปัญหาเลยครับ!”

(คงเดิม)ตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดตัวลอย ก่อนหน้านี้แค่ได้รับคำชี้แนะจากอาจารย์เพียงห้าวัน พวกเขาก็สามารถดูแลร้านติ่มซำได้คล่องแคล่วแล้ว ครั้งนี้อาจารย์ไม่ได้กำหนดเวลา นั่นหมายความว่าตราบใดที่อาจารย์ว่างเมื่อไหร่ ก็จะมาคอยสอนพวกเขาเรื่อยๆ!

“ทางผมก็ไม่มีปัญหาครับ!”

(คงเดิม)พยักหน้ารับเป็นคนที่สอง

“พะ…พวกเราไม่มีปัญหาครับ!”

อีกสามคนที่เหลือรีบพยักหน้ารัวๆ พวกเขารู้ดีว่าโอกาสทองมาถึงแล้ว

“ขอเผยข่าววงในล่วงหน้าหน่อยนะ ร้านสาขาใหญ่จะสร้างเสร็จในอีกครึ่งปีข้างหน้า ตราบใดที่พวกเธอทั้งห้าคนทำตามข้อกำหนดของฉันได้จนถึงตอนนั้น ตำแหน่งหัวหน้ากุ๊กสาขาใหญ่ต้องมีที่ให้พวกเธอแน่ๆ หรือแม้แต่สาขาในเมืองใหญ่ต่างๆ ในอนาคต ฉันก็จะส่งพวกเธอไปคุมที่นั่นด้วย!”

ชวีเจิ้งผิงได้วางกำหนดการก่อสร้างร้านสาขาใหญ่ไว้เรียบร้อยแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะเริ่มก่อสร้างและจะเร่งให้เสร็จภายในครึ่งปี ฉินเซียวตัดสินใจบอกข่าวนี้กับทุกคน เพราะเขาไม่กลัวว่าลูกศิษย์ทั้งห้าคนจะเอาไปแพร่งพราย

“เอาล่ะ เริ่มฝึกได้!”

ฉินเซียวสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกหน้าต่างระบบออกมา แล้วกดเปิดใช้วงแหวนแสงของระบบ

ทันทีที่กดนิ้วลงไป มือถือของเขาก็มีเสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น พร้อมกับมีวงแหวนแสงปรากฏขึ้นรอบตัว ซึ่งมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่มองเห็น

“หนึ่งหมื่นหยวน!”

ฉินเซียวตัดสินใจแล้ว ต่อจากนี้ไปทุกวัน เขาจะเปิดใช้ระบบวงแหวนแสงวันละหนึ่งชั่วโมง