บทที่ 66 ความก้าวหน้าที่น่าตกใจ

“เอ๊ะ… ทำไมช่วงนี้การเรียนทำอาหารมันถึงได้ง่ายดายขนาดนี้ล่ะ?”

คืนนี้เขาไม่ต้องล้างผักอีกต่อไป พออาจารย์เริ่มสอนคนอื่น เขาก็ทำได้แค่ยืนดูเฉยๆ ไม่ใช่สิ… เขาถึงกับได้ขึ้นไปยืนผัดเองโดยมีอาจารย์คอยชี้แนะอยู่ข้างๆ ต่างหากล่ะ!

“พี่ใหญ่ครับ… ผมว่าน้องชายคนนี้ของพี่ต้องเป็นอัจฉริยะแน่ๆ!”

เจิ้งหมิงหลางเชิดหน้าขึ้นพูดอย่างภาคภูมิใจ กลัวคนอื่นไม่รู้ซะงั้น

“อัจฉริยะกะผีอะไรล่ะ!”

เจิ้งหมิงหล่างตบหลังหัวน้องชายไปหนึ่งที เขาจะไม่รู้สันดานน้องชายตัวเองได้ยังไง

มีครั้งหนึ่งที่บ้าน พอเห็นทุกคนยุ่งอยู่ในครัว เจ้าหมอนี่ก็ฉวยโอกาสตอนไม่มีคนแอบมุดเข้าไปกะจะโชว์ฝีมือบ้าง สุดท้ายเกือบทำครัวไฟไหม้

“พี่เกา… ที่พี่พูดน่ะ พวกเราก็รู้สึกเหมือนกัน!”

หลังจากเจิ้งหมิงหล่างขัดจังหวะ คนที่เดินตามหลังก็หยุดกึก กุ้ยเกาหยางแสดงสีหน้าฉงน

“พ…พี่หยางพูดถูกแล้วครับ ค…คืนนี้เมนูที่อาจารย์สอน ผม…ผมรู้สึกว่าผมทำเป็นแล้วครับ!” เปาหวาฉือพูดติดๆ ขัดๆ แต่ไม่มีใครขัดจังหวะ ถือเป็นเรื่องปกติของเขา

“พวกนายก็เป็นเหรอ?”

เมื่อได้ยินทั้งสามคนพูดแบบนี้ ความสับสนในใจของเจิ้งหมิงหล่างก็คลี่คลายลง เขาหันไปมองสิงจื้อหย่วน

“ผมก็นึกว่าผมเป็นอยู่คนเดียวซะอีก!”

สิงจื้อหย่วนยิ้มขื่นๆ แล้วส่ายหัว

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

แม้ตอนนี้จะห้าทุ่มกว่าแล้ว ร่างกายเหนื่อยล้าจนแทบทิ้งตัวลงนอนได้ทุกที่ แต่ทั้งห้าคนกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง

“หรือว่านี่คือเหตุผลที่เราต้องเซ็นสัญญาฉบับใหม่?”

สิงจื้อหย่วนรู้สึกเหมือนจับจุดอะไรบางอย่างได้ แต่พอลองคิดดูเขาก็ส่ายหน้า ความคิดในหัวมันดูเกินจริงไปหน่อย

“ผมว่าน่าจะใช่นะ!”

เจิ้งหมิงหล่างคิดตามแล้วก็ตัดสินใจวางเรื่องนี้ไว้ก่อน

“โธ่พี่ครับ พวกพี่ก็เป็นกันหมดเลยเหรอ!”

เมื่อเห็นว่าอีกสี่คนเป็นเหมือนกันหมด เจิ้งหมิงหลางก็แอบผิดหวังเล็กน้อย แต่ใบหน้าก็ยังเผยรอยยิ้มออกมา

“ฮ่าๆ… เป็นเรื่องดีต่างหาก เราจะคิดมากไปทำไมกัน ถ้าทุกวันเป็นแบบนี้ ปีหนึ่งเราก็คงเรียนจบแล้วมั้ง?” หลังจากสนิทกัน เจิ้งหมิงหลางก็กล้าถามหลายๆ เรื่อง

การเรียนทำอาหารก็เพื่อหาเงิน เขาถามด้วยความอยากรู้: “อาจารย์ครับ พวกเราต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะเก่งเท่าอาจารย์?”

ตอนนั้นยังไม่ทันที่ฉินเซียวจะตอบ เขาก็โดนพี่ชายตบหัวไปทีหนึ่ง: “คิดอะไรของแก เราจะเก่งถึงหนึ่งในสิบของอาจารย์ได้นี่ก็นอนฝันหวานแล้ว!”

“สี่ปี!”

โดนพี่ชายตบไปที เจิ้งหมิงหล่างหน้าจ๋อย แต่พอเห็นอาจารย์ชูสี่นิ้ว สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปแล้วถามด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

“ไม่ใช่แบบนั้น พวกเธอจะเรียนจบก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสี่ปี!” คำพูดของฉินเซียวทำให้ทุกคนไปไม่เป็น เขาเองเป็นถึงร่างจำแลงของเทพแห่งการครัว ถ้าเรียนห้าปีแล้วเก่งระดับนี้ได้ วงการอาหารคงเดือดพล่านน่าดู

“เรียนจบ?”

ในด้านนี้เจิ้งหมิงหล่างยังเป็นมือใหม่ อะไรก็ไม่รู้เรื่อง พอได้ยินอาจารย์พูดแบบนั้นก็เลยต้องหันไปมองพี่ชาย

"อาจารย์ครับ ที่บอกว่าเรียนจบ นี่หมายถึงระดับหัวหน้าเชฟหรือเปล่าครับ?" เจิ้งหมิงหล่างไม่สนใจน้องชายแล้วถามด้วยความตื่นเต้น

ก่อนจะมาเจอฉินเซียว หากบอกว่าเขาจะเก่งระดับหัวหน้าเชฟได้ภายในสิบปี คงต้องบอกว่าเป็นเพราะบุญพาวาสนาส่งแท้ๆ!

"ใช่ แต่ตอนนี้มันต่างออกไป!"

ตอนนั้นที่อาจารย์พูด พวกเขาละเลยประโยคหลังไป พอมานึกย้อนดูตอนนี้ ก็ถึงบางอ้อเสียที!

"ต้องใช่แน่ๆ!" เจิ้งหมิงหล่างพยักหน้าเมื่อเปรียบเทียบกับสถานการณ์ของตัวเอง

นึกถึงว่าเอาเวลาห้าปีไปแลกกับการเป็นหัวหน้าเชฟ เขารู้สึกว่ามันคุ้มเกินคุ้ม!

"ผมเข้าใจแล้ว!"

นึกถึงว่าอีกหนึ่งปีข้างหน้า เงินเดือนตัวเองจะแตะหนึ่งหมื่นแปดพันหยวน สิงจื้อหย่วนก็กระจ่างแจ้งในใจทันที

ระดับหัวหน้าเชฟนั้นมีทั้งสูงและต่ำ อีกหนึ่งปีหลังจากนี้ พวกเขาก็แค่เพิ่งก้าวพ้นธรณีประตู หากยังพัฒนาได้แบบนี้ไปเรื่อยๆ อีกห้าปีข้างหน้า ทั้งห้าคนก็อาจจะก้าวไปถึงจุดสูงสุดของระดับหัวหน้าเชฟ และก้าวต่อไปคือเชฟระดับงานเลี้ยงของประเทศ

ด่านสุดท้ายนี้ขวางกั้นเชฟมานับล้านคน มีเพียงหยิบมือเท่านั้นที่ข้ามไปได้

วินาทีนี้ เขาเข้าใจเรื่องค่าปรับมหาศาลนั่นแล้ว ตามสัญญา อีกห้าปีข้างหน้าเงินเดือนรายปีจะแตะห้าแสนหยวน

ผลตอบแทนระดับนี้หาได้แค่ในโรงแรมห้าดาวเท่านั้น บางที่อาจมีส่วนแบ่งกำไรให้อีกด้วย

"พวกเรายังจะยืนบื้ออะไรกันอยู่? รีบกลับไปอาบน้ำพักผ่อนสิ เดี๋ยวจะโดนอาจารย์ตำหนิเอาถ้าพักผ่อนไม่เพียงพอ!" ทั้งห้าคนรู้สึกว่าความเหนื่อยล้าในร่างกายหายไปครึ่งหนึ่ง

"อ…อื้ม!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเปาหวาฉือเบ่งบาน การพูดติดอ่างทำให้เขาขาดความมั่นใจมาตลอด แต่นึกถึงว่าตัวเองจะเป็นเชฟใหญ่ในอนาคต เขาก็เผยยิ้มมั่นใจออกมา

"ตกลง สู้ไปด้วยกันนะ!"

ตอนนี้ทั้งห้าคนพักอยู่ที่ตึกเดียวกัน

…

ร้านอาหารตระกูลฉิน

เคร้ง!

ประตูเหล็กถูกดึงลงมาล็อกสนิท!

เขาเป็นคนสุดท้ายที่เดินออกมา รีบเร่งฝีเท้ากลับที่พัก เพราะการปล่อยให้ลูกสาวสองคนนอนกันเอง… ถ้าบอกว่าไม่ห่วงก็คงโกหก

ลูกสาวทั้งสองหลับไปแล้ว เขาถึงได้ทบทวนแผนการฝึกสอนในหัว

"ต่อไปช่วงหนึ่งก็คงเป็นแบบนี้ เรื่องหาพี่เลี้ยงเด็กจะช้ากว่านี้ไม่ได้แล้ว หรือต้องไปหาผ่านบริษัทจัดหางานจริงๆ นะ?"

คืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ได้หมายความว่าวันหน้าจะไม่มี เมื่อเขาไม่อยู่ ถึงจะเป็นเวลานอน ก็ต้องมีคนคอยดู

"หาเองเหรอ? แต่ไม่มีเวลาเลยนี่นา"

แม้จะกำลังใช้ความคิด แต่ฝีเท้าเขาก็ไม่ได้ช้าลงเลย กลับถึงที่พักอย่างรวดเร็ว ไขกุญแจดึงประตูเหล็ก แล้วเปิดประตูกระจกเข้าไป

"คนรู้จักเหรอ?"

พอคิดถึงตรงนี้ ภาพคนบางคนก็แวบเข้ามาในหัว แต่ฉินเซียวก็ปฏิเสธความคิดนั้นทิ้งไปหมด!

เพียะ!

"ทำไมฉันถึงลืมเธอไปได้นะ!"

เดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ฉินเซียวก็ชะงัก ตบหน้าขาตัวเองไปฉาดหนึ่ง

"ป้าหลิว ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าแกแล้ว แค่ไม่รู้ว่าจะยอมหรือเปล่า!" ตอนนี้ป้าหลิวยังเป็นพนักงานเสิร์ฟอยู่เหมือนคนอื่นๆ

เธอถือว่าเป็นคนแปลกแยกในร้านอาหารตระกูลฉิน พนักงานคนอื่นในร้านล้วนเป็นหนุ่มสาวอายุไม่เกินสามสิบ มีเพียงเธอคนเดียวที่อายุห้าสิบกว่า

ถึงอย่างไรอายุก็มากแล้ว จะให้มาทำงานหนักแบบคนหนุ่มคนสาวก็คงยาก ต่อให้งานระยะสั้นจะไม่มีปัญหา แต่ถ้าให้ทำไปตลอดก็คงไม่แน่

"พรุ่งนี้ลองถามป้าหลิวดูดีกว่า ถ้าไม่ได้ค่อยให้เอเจนซี่หา!"

อยู่ด้วยกันมากว่าครึ่งเดือน ฉินเซียวค่อนข้างพอใจในนิสัยใจคอของป้าหลิว หากให้เธอมาดูแลลูกสาวทั้งสอง เขาคงวางใจได้มากกว่าคนนอก

"เฮ้อ เอาเถอะ ชักช้าไม่ได้แล้ว!"

เมื่อกลับมาที่ห้องนอน เห็นท่านอนของเจ้าตัวเล็กทั้งสอง ฉินเซียวก็ยิ้มขื่นแล้วส่ายหัว

ราวกับเตียงของเขาได้กลับมาใช้งานหนักอีกครั้ง ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเบียดกันแนบชิดติดริมม่านกั้น ราวกับว่าอยากจะกลิ้งตกเตียงลงมาเต็มที

"เด็กๆ เวลาหลับเป็นแบบนี้ทุกคน หรือว่าเป็นแค่กับลูกสาวผมกันนะ?" เขาค่อยๆ อุ้มลูกสาวทั้งสองจัดท่าทางให้เข้าที่เข้าทาง ห่มผ้าห่มให้เรียบร้อย ก่อนจะหยิบชุดนอนเตรียมตัวไปอาบน้ำเข้านอน

ตั้งแต่ขยายร้านเขาก็แทบไม่มีเวลาว่าง กลับเหนื่อยกว่าเดิมด้วยซ้ำ ไหนจะต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่มาเตรียมไส้ซาลาเปาให้ลูกศิษย์อีก

ในแผนที่วางไว้ เจิ้งหมิงหล่างและสิงจื้อหย่วนน่าจะพัฒนาฝีมือถึงระดับที่เขาตั้งไว้ในอีกสองเดือนข้างหน้า

"ถ้าป้าหลิวตกลง ช่วงเย็นก็จะมีคนพาลูกสาวออกไปเดินเล่น ไม่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในร้าน" ฉินเซียวเคยคิดจะให้พ่อแม่จากบ้านเกิดมาช่วย แต่สุดท้ายก็พับความคิดนั้นทิ้งไป น้องชายกับน้องสาวของเขากำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย (เกาเข่า) ในปีหน้า จะให้ส่งผลกระทบไม่ได้ ถ้าพ่อแม่มาที่นี่ แล้วพวกเขาจะอยู่กันยังไง?

"อาบน้ำก่อนดีกว่า ไว้ค่อยมาดูว่าเรทค่าจ้างพี่เลี้ยงเด็กเขาคิดกันยังไงบ้าง!"