บทที่ 67 หาพี่เลี้ยงให้ลูกสาว

“ป้าหลิวครับ วางมือจากงานก่อน มีเรื่องอยากปรึกษาหน่อย!”

แปดโมงเช้า ฉินเซียววางมือจากงานตรงหน้า

“ปรึกษาเหรอ!”

ได้ยินคำนี้ สีหน้าของป้าหลิวก็เปลี่ยนไปทันที เธอไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้!

ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอพบว่าการทำงานที่ร้านอาหารตระกูลฉินมีความสุขยิ่งกว่างานเก่าเสียอีก

งานพนักงานเสิร์ฟย่อมเหนื่อยกว่าเดิมแน่ๆ แต่เธอชอบที่นี่มากกว่าเพราะไม่มีความกดดันเลยสักนิด

แต่พอเห็นสองสาขาใหม่เปิดตัว เธอก็เริ่มฟุ้งซ่าน กังวลว่าจะโดนเลิกจ้าง

เดิมทีเธอคิดว่างานนี้น่าจะทำได้อย่างน้อยสักปี แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเดือนเสียด้วยซ้ำ

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

พนักงานเสิร์ฟสองสามคนที่อยู่แถวนั้นได้ยินเข้าก็ทำหน้างงงวย แต่ไม่นานก็มีคนเริ่มเอะใจ

“ฉันรู้แล้ว!”

“รู้อะไรของเธอ?”

อีกคนกระซิบถามด้วยความกลัวว่าเถ้าแก่จะได้ยิน

“มันไม่ชัดเจนหรือไงล่ะ อายุของป้าหลิวก็เห็นๆ กันอยู่!”

“เถ้าแก่คงไม่ได้คิดจะ…ใช่ไหม?”

พนักงานเสิร์ฟคนนั้นยังพูดไม่ทันจบ คนอื่นๆ ที่ได้ยินก็พากันพยักหน้าเงียบๆ ทุกคนต่างเข้าใจความหมายที่เหลือเป็นอย่างดี

“เถ้าแก่ออกจะใจดี ต้องมีลูกค้าคนไหนร้องเรียนมาแน่ๆ!”

“ใช่ อย่าให้พวกเรารู้นะว่าใคร!”

…

ในสายตาพวกเขา เถ้าแก่ไม่มีทางไล่ป้าหลิวออกเองแน่ คงเป็นเพราะลูกค้ามากกว่า

“เถ้าแก่ ป้ารู้แล้วล่ะจ้ะ ทำงานวันนี้เสร็จป้าก็จะไป!”

ยังไม่ทันที่ฉินเซียวจะได้อ้าปาก ป้าหลิวก็พยายามฝืนยิ้มออกมา

“ป้าหลิวพูดอะไรน่ะครับ?”

คำพูดของป้าหลิวทำเอาฉินเซียวงงเป็นไก่ตาแตก ทำงานอยู่ดีๆ ทำไมถึงคิดจะลาออกล่ะ ถ้าเป็นแบบนี้แล้วเรื่องพี่เลี้ยงเด็กเขาจะพูดยังไงต่อดี

“ป้าไม่อยากให้เถ้าแก่ต้องลำบากใจ ป้าขอลาออกเองจ้ะ!” ป้าหลิวสูดหายใจเข้าลึก พยายามสงบสติอารมณ์

“ผมลำบากใจอะไรกัน ป้าหลิว เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?”

“เดี๋ยวสิ ป้าคงไม่ได้คิดว่าผมจะไล่ป้าออกหรอกนะ!”

สีหน้าของฉินเซียวเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเริ่มนึกสาเหตุออก

“ไม่ใช่หรอกเหรอจ๊ะ?”

เห็นสีหน้างุนงงของฉินเซียว ป้าหลิวเองก็เริ่มสับสนตาม

“ฮ่าๆ… ป้าหลิว สบายใจได้เลยครับ ผมไม่ได้เรียกมาคุยเรื่องนั้น มีเรื่องอื่นจะปรึกษาต่างหาก!” พอเข้าใจที่มาที่ไป ฉินเซียวก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“เถ้าแก่ เรื่องอะไรเหรอจ๊ะ?”

อารมณ์ที่เพิ่งสงบลงเริ่มปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง ป้าหลิวมองฉินเซียวด้วยความลุ้นระทึก

“ป้าหลิว ไม่ต้องเกร็งครับ เรื่องนี้ผมแค่อยากถามความเห็นป้าดูเฉยๆ”

“เถ้าแก่ว่ามาเลยจ้ะ ขอแค่ป้าทำได้ ป้ารับปากแน่นอน!”

“ผมอยากถามว่าป้าหลิวสนใจจะมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กไหมครับ”

พอฉินเซียวพูดจบ ก็มองดูอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ

“พี่เลี้ยงเด็กเหรอ?”

แววตาของป้าหลิวฉายความฉงน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเถ้าแก่ถึงถามแบบนี้ แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็เข้าใจทันทีเมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กทั้งสองโผล่มาที่หัวบันได

“ป๊ะป๋า ต้าเป่าหิวข้าวแย้ว!”

“เอ้อร์เป่าอยากกินของอร่อยๆ!”

“เอ่อ เรื่องนี้… เถ้าแก่จ้ะ ป้าไม่มีประสบการณ์เลยนะ”

“ไม่มีประสบการณ์ไม่เป็นไรครับ ถ้าให้คนอื่นมาดูผมไม่ไว้ใจ ก็เลยนึกถึงป้าหลิวนี่แหละ”

เขากวักมือเรียกให้ลูกสาวทั้งสองเดินเข้ามาหา

“ได้จ้ะ ถ้าเถ้าแก่ไม่รังเกียจ ป้าทำ!”

ป้าหลิวไม่ได้ตอบรับในทันที เธอคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่งถึงได้พยักหน้า

เมื่อครู่นี้พอลองเปรียบเทียบงานสองอย่างดูแล้ว เธอพบว่างานพนักงานเสิร์ฟคงทำได้ไม่นาน แต่งานพี่เลี้ยงเด็กนั้นต่างออกไป ขอแค่ไม่ทำอะไรเสียหาย จะอยู่ไปปีหนึ่ง สองปี หรือห้าปีก็เป็นไปได้ทั้งนั้น!

“เดี๋ยวผมให้เหลียงจื่อหลานเตรียมสัญญาไว้ให้เลย งานพนักงานเสิร์ฟไม่ต้องทำแล้วนะครับ ป้าหลิวติดปัญหาอะไรไหม?”

“ไม่มีจ้ะเถ้าแก่!”

“ถ้าอย่างนั้นป้าขึ้นไปหาเธอที่ชั้นสามได้เลยครับ”

ป้าหลิวไม่ได้เอ่ยปากถามเรื่องค่าจ้างสักคำ แล้วก็หมุนตัวเดินขึ้นไปทันที

“เถ้าแก่ มีอะไรเหรอคะ?”

พอสายติด เสียงของเหลียงจื่อหลานก็ดังมาจากปลายสาย

“ผมให้ป้าหลิวขึ้นไปหาเธอแล้วนะ ช่วยเตรียมสัญญาให้ฉบับหนึ่ง รายละเอียดเดี๋ยวผมส่งเข้า WeChat ให้เดี๋ยวนี้”

พูดจบ ฉินเซียวก็วางสายแล้วพิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งไปให้

“พี่เลี้ยงเด็ก!”

เหลียงจื่อหลานเห็นข้อความในมือถือก็ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา “ในที่สุดเถ้าแก่ก็คิดได้ ยอมควักเงินจ้างคนมาดูแลบรรพบุรุษน้อยทั้งสองสักที!”

เจ้าตัวเล็กอย่างต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า ทุกคนทั้งรักทั้งเอ็นดู แต่ก็กลัวไม่แพ้กัน

เพราะถ้าสองคนนี้เริ่มซนขึ้นมาเมื่อไหร่ มีแค่ฉินเซียวคนเดียวเท่านั้นที่เอาอยู่ แต่เขาก็ดันปลีกตัวไม่ได้นี่สิ

ตึกๆ…

“ป้าหลิว รอสักครู่นะคะ!”

สัญญายังเตรียมไม่เสร็จ เสียงฝีเท้าข้างนอกก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ได้จ้ะ ผู้จัดการเหลียง!”

ไม่กี่นาทีต่อมา

เหลียงจื่อหลานก็พิมพ์สัญญาออกมาเรียบร้อย ตัวแบบฟอร์มมีเตรียมไว้อยู่แล้ว แค่เติมรายละเอียดบางอย่างลงไปเท่านั้น

“ลองดูนะคะ มีปัญหาตรงไหนไหม?”

ฟึ่บฟั่บ!

ป้าหลิวเปิดดูคร่าวๆ กวาดสายตาไปรอบๆ แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่หน้ารายละเอียดค่าตอบแทน

“เงินเดือนหกพัน!”

“มีปัญหาอะไรไหมคะ?”

เห็นป้าหลิวถือสัญญาเอาแต่นิ่งจ้องอยู่จุดเดียว เหลียงจื่อหลานจึงเอ่ยถาม

“ไม่มีจ้ะ ป้าเซ็นตอนนี้เลย!”

ป้าหลิวจะมีปัญหาได้ยังไงกันล่ะ เงินเดือนพนักงานเสิร์ฟได้แค่ 4,500 หยวน ตอนนี้เพิ่มขึ้นมาอีกตั้ง 1,500 หยวน เธอพอใจกับผลตอบแทนนี้มาก

ยิ่งไปกว่านั้น งานนี้สบายกว่างานเดิมตั้งเยอะ หน้าที่ของพี่เลี้ยงเด็กก็มีแค่ซื้อกับข้าว ทำอาหาร ทำความสะอาด แล้วก็เลี้ยงเด็ก

ตอนนี้ทำอาหารกับซื้อกับข้าวก็ไม่ต้องทำ แม้แต่ทำความสะอาดยังไม่ต้องรับผิดชอบ มีหน้าที่แค่ดูแลเด็กอย่างเดียว

ชวับๆ!

เธอหยิบปากกาขึ้นมาลงชื่อตัวเองลงในสัญญาอย่างอดใจรอไม่ไหว

“เฮ้อ!”

เหลียงจื่อหลานสูดหายใจเข้าลึก รู้สึกโล่งอกไปทั้งตัว

“ผู้จัดการเหลียง งั้นป้าขอตัวลงไปข้างล่างก่อนนะจ๊ะ!”

ก่อนจะออกไป ป้าหลิวเห็นท่าทีนั้นก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามออกไป

“ได้ค่ะ!”

เวลาที่ไม่มีใครเล่นกับต้าเป่าและเอ้อร์เป่า สองแฝดจะขลุกอยู่แต่ในบ้านตู้คอนเทนเนอร์บนชั้นสามนานที่สุด แล้วแบบนี้เหลียงจื่อหลานกับสวีเยว่หลิงจะได้พักผ่อนได้อย่างไรกัน!

ตู๊ดๆ…

ได้เปลี่ยนงานใหม่แถมเงินเดือนยังเพิ่มขึ้น ป้าหลิวอยากหาคนร่วมยินดีด้วย จึงหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาเบอร์หนึ่งทันที

“มีอะไรเหรอ?”

พอมีคนรับสาย เสียงถามไถ่อย่างห่วงใยก็ดังมาจากปลายสาย

“ฮะๆ… ตาเฒ่าหวัง ฉันได้ขึ้นเงินเดือนแล้วนะ!”

พอนึกถึงเรื่องนี้ ป้าหลิวก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข งานเก่าของเธอก็ได้เงินเดือนเท่านี้เหมือนกัน

“ขึ้นเงินเดือนเหรอ เถ้าแก่พวกเธอจะใจดีเกินไปแล้วมั้ง เดือนเดียวขึ้นเงินเดือนให้สองรอบเนี่ยนะ?”

กับการที่ภรรยาในวัยนี้ต้องไปทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟ อูจื้อเหวินเองก็ไม่ค่อยสบายใจนัก แต่ในเมื่อความเป็นจริงมันบีบบังคับ อายุขนาดนี้แล้วยังหางานทำได้ก็นับว่ายากเต็มทน จะไปมีสิทธิ์เลือกอะไรได้อีก สุดท้ายก็ต้องยอมจำนนต่อความเป็นจริง

“เปล่าหรอก ฉันเปลี่ยนงานแล้วต่างหาก!”

“เปลี่ยนงานเหรอ ไม่ได้ทำที่ร้านอาหารแล้วเหรอ?”

ได้ยินคำพูดของป้าหลิว อูจื้อเหวินก็รู้สึกงุนงง อายุขนาดนี้แล้วมันหางานใหม่กันง่ายขนาดนั้นเลยหรือ?

“ไม่ใช่แบบนั้น เถ้าแก่ให้ฉันไปเป็นพี่เลี้ยงเด็ก ดูแลลูกสาวสองคนของเขาน่ะ!”

“พี่เลี้ยงเด็กเหรอ เธอไม่เคยทำมาก่อนเลยนี่ จะไหวเรอะ?”

“ไหวสิ งานพนักงานเสิร์ฟเมื่อก่อนฉันก็ไม่เคยทำ ยังทำออกมาได้ดีเลย ตาเฒ่าหวัง ไม่ต้องห่วงหรอกน่า!”

“ฉันได้ยินมาว่างานพี่เลี้ยงเด็กมันเหนื่อยมากนะ!”

“ไม่เหนื่อยหรอก แค่เวลาเลิกงานจะดึกไปหน่อยเท่านั้นแหละ!”

ป้าหลิวพูดพลางส่ายหน้าไปมา เธอรู้เหตุผลที่เถ้าแก่ทำแบบนี้ ก็เพื่อให้เธอคอยดูแลลูกสาวฝาแฝดตอนที่ฉินเซียวไม่ว่าง ตอนนี้เขาต้องยุ่งจนถึงห้าทุ่ม เธอก็คงต้องอยู่จนถึงเวลานั้นถึงจะได้เลิกงาน ยังดีที่ร้านอาหารอยู่ไม่ไกลจากที่พักเท่าไหร่

“เอาเถอะ ไม่เหนื่อยก็ดีแล้ว ถ้าเลิกงานดึก เดี๋ยวฉันค่อยเดินไปรับแล้วกันนะ!”

“ไม่ต้องหรอก เธอทำงานมาทั้งวันเหนื่อยจะแย่ รีบพักผ่อนเถอะ ระยะทางมันไม่ได้ไกลอะไรสักหน่อย!”

…