บทที่ 68 ขนาดวันเกิดตัวเองยังลืมได้

“ฮิๆ ป๊ะป๋า บ๊ายบายค่ะ!”

“ฮิๆ… เอ้อร์เป่าจะได้ออกไปเที่ยวเล่นแล้ว!”

งานแรกในการเริ่มงานวันแรกของป้าหลิว ก็คือพาเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนไปเดินเล่นรอบเกาะ

“ต้องเชื่อฟังด้วยนะ ไม่อย่างนั้นคราวหลังไม่ให้ออกไปแล้ว!”

ฉินเซียวย่อมรู้นิสัยเจ้าตัวเล็กทั้งสองดี หากไม่เอ่ยเตือนไว้ก่อน ป้าหลิวคงเอาสองคนนี้ไม่อยู่แน่

“อื้อ ป๊ะป๋า ต้าเป่าสัญญาว่าจะทำตัวดีๆ ค่ะ!”

“เอ้อร์เป่าก็ด้วย!”

มาอยู่ที่เกาะนี้ได้กว่าครึ่งเดือนแล้ว เจ้าตัวเล็กทั้งสองยังไม่เคยได้ออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนเลย อย่างมากก็แค่เดินเล่นแถวนี้ตอนค่ำๆ เท่านั้น!

พอได้ยินว่าจะได้ออกไปเที่ยวข้างนอก ไม่ว่าฉินเซียวจะพูดอะไร สองพี่น้องก็พยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย

“ป้าหลิว รบกวนด้วยนะครับ”

“เถ้าแก่คะ นี่เป็นหน้าที่ที่ป้าต้องทำอยู่แล้วค่ะ!”

ป้าหลิวยิ้มอย่างเอ็นดูพลางพยักหน้าตอบ

“ป๊ะป๋า บ๊ายบายค่ะ!”

“ป๊ะป๋า บ๊ายบายค่ะ!”

เจ้าตัวเล็กทั้งสองโบกมือน้อยๆ แล้วจูงมือป้าหลิวเดินออกไปข้างนอก

“เถ้าแก่คะ นี่แผนงานก่อสร้างร้านสาขาใหญ่ที่คุณชวีฝากมาให้ค่ะ”

ตึก ตึก!

ทันใดนั้น เสียงส้นเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะก็ดังขึ้น เหลียงจื่อหลานในชุดทำงานสีดำเรียบหรูเดินมาหยุดตรงหน้าฉินเซียว เธอยื่นแฟ้มเอกสารเล่มหนึ่งให้เขา

“ครับ ขอบคุณครับ”

ฉินเซียวรับมาโดยไม่ได้เปิดดู แล้ววางไว้ข้างตัว

“เถ้าแก่คะ ถ้าพอมีเวลาก็ช่วยเปิดดูหน่อยนะคะ”

เมื่อเห็นท่าทางของเขา เหลียงจื่อหลานก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

“ได้ครับ เดี๋ยวดูให้ มีเรื่องอื่นอีกไหม”

ฉินเซียวเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเธอยังไม่ไป จึงถามด้วยความสงสัย

“เถ้าแก่คะ อีกสองสามวันฉันต้องกลับบ้านสักรอบ จะขอลาหยุดสักสองวันได้ไหมคะ” สำหรับงานปัจจุบันนี้ เหลียงจื่อหลานทั้งรักทั้งชัง ร้านอาหารเปิดแทบทุกวัน เธอก็ต้องมาทำงานทุกวันตามไปด้วย เทียบกับงานประจำเข้าแปดโมงเช้าเลิกห้าโมงเย็นแบบเมื่อก่อนแล้วถือว่าต่างกันลิบลับ ดีที่ร้านเพิ่มเงินเดือนให้อีกหน่อย ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทนทำต่อไหวไหม

“ลางานเหรอ ไม่มีปัญหา สองวันพอไหมครับ”

“พอค่ะ แค่กลับบ้านเกิดไปทำธุระนิดหน่อย ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรค่ะ” พอได้ยินว่าเจ้านายอนุมัติ เหลียงจื่อหลานก็แอบโล่งอก

“โอเค วันที่จะหยุดสองวันนั้น ก็บอกเสี่ยวสวีไว้ด้วยแล้วกันนะ”

“ค่ะเถ้าแก่ รับทราบค่ะ ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” พูดจบ เหลียงจื่อหลานก็เดินนวยนาดจากไป

“ที่บ้านเหรอ…”

มองตามแผ่นหลังของเธอแล้ว ฉินเซียวก็ทำสีหน้าครุ่นคิด ช่วงเวลากว่าครึ่งเดือนมานี้ นอกจากตอนที่โอนเงินไป เขาก็ดูเหมือนจะไม่ได้โทรหาที่บ้านอีกเลย

“หรือจะโทรไปตอนนี้ดีนะ”

ในหนึ่งวัน ช่วงที่ฉินเซียวว่างที่สุดก็คือแปดโมงถึงสิบโมงเช้า สองชั่วโมงนี้เท่านั้น

ฝั่งร้านติ่มซำมีเจิ้งหมิงหล่างกับพวกดูแล ส่วนฝั่งร้านอาหารก็จะมีลูกค้าเข้ามากินข้าวหลังสิบโมงเป็นต้นไป

ตู๊ด… ตู๊ด…

“พี่ใหญ่! ในที่สุดก็นึกขึ้นได้ว่าต้องโทรกลับบ้านแล้วเหรอเนี่ย นึกว่าพี่จะยุ่งเหมือนนายกรัฐมนตรีจนลืมบ้านไปแล้วซะอีก!” ทันทีที่สายต่อติด เสียงสดใสเปี่ยมพลัง อ่อนเยาว์ และกระตือรือร้นก็ดังมาจากปลายสาย

“น้องสาม แม่ล่ะ”

“แม่เหรอ ออกไปซื้อกับข้าวน่ะสิ”

“ซื้อกับข้าว? ทำไมออกไปซื้อเวลานี้ล่ะ แล้วพวกแกไม่ควรจะอยู่ที่โรงเรียนกันหรอกเหรอ”

“พี่ใหญ่ พี่คงยุ่งจนลืมวันลืมคืนไปแล้วจริงๆ วันนี้วันเสาร์นะ แล้ววันนี้วันอะไร พี่ก็คงลืมไปด้วยใช่ไหมล่ะ!” เมื่อได้ยินคำถามของฉินเซียว เสียงบ่นอย่างหงุดหงิดของฉินหยวนก็ดังมาจากปลายสาย

“จริงด้วย วันเสาร์ พี่ลืมไปสนิทเลย!” คำพูดของน้องชายทำเอาฉินเซียวเถียงไม่ออก เขาตบหน้าผากตัวเองฉาด ช่วงนี้พองานยุ่งขึ้นมา เรื่องอื่นเขาก็แทบไม่ได้ใส่ใจจริงๆ ยกเว้นเรื่องของลูกสาวทั้งสองคน

“เออ แล้วที่แกว่าวันนี้น่ะ มันวันอะไรกันล่ะ”

“พี่ใหญ่ วันนี้วันที่เท่าไหร่เดือนอะไรเล่า!”

ขนาดเตือนสติให้แล้ว ฉินเซียวยังนึกไม่ออก ฉินหยวนจึงยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

“วันที่เท่าไหร่เดือนอะไรเหรอ ก็วันที่ 4 กรกฎาไง” ฉินเซียวเหลือบมองมือถือแล้วตอบไปหน้าตาเฉย

“พี่ใหญ่ พี่ก็รู้ว่าเป็นวันที่ 4 กรกฎา ดีนะที่ไม่ใช่พี่รองมารับสาย ไม่งั้นพี่หูชาแน่!”

“น้องรอง… อ้าวเฮ้ย! จำได้แล้ว วันนี้วันเกิดเธอนี่!” ฉินเซียวฟาดมือลงบนหน้าขาตัวเองดังฉาด เสียงตบที่ดังลั่นทำเอาลูกค้าที่ได้ยินต่างพากันหันมามองด้วยความงงงวย

“พี่ใหญ่ พี่จำได้แต่พี่รองคนเดียวสินะ!” ตอนนี้ฉินหยวนชักเริ่มสงสัยแล้วว่าในใจของพี่ชายคนโตมีแต่น้องสาวคนรองคนเดียวหรือเปล่า

“ฮ่าๆ พี่ผิดเองแหละ ช่วงนี้งานมันยุ่งจริงๆ พวกแกอยากได้ของขวัญวันเกิดอะไรล่ะ เดี๋ยวพี่ซื้อให้!” ฉินเซียวทำหน้ากระอักกระอ่วนอย่างหาได้ยาก น้องชายกับน้องสาวเป็นฝาแฝดชายหญิงแท้ๆ ไหงถึงจำวันเกิดได้แค่คนเดียวกันนะ

“ของขวัญวันเกิดเหรอ…”

ฉินหยวนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของโทรศัพท์เงียบไปทันที

“ช่างเถอะ ตอนนี้จะซื้อให้ก็คงไม่ทันแล้ว แกออกไปเปิดบัญชีธนาคารตอนนี้เลย เดี๋ยวพี่โอนเงินไปให้ อยากได้อะไรก็ไปซื้อกันเองแล้วกัน!”

วันนั้นที่โอนเงินกลับบ้าน ฉินเซียวยังคิดอยู่เลยว่าจะทำเซอร์ไพรส์ให้น้องๆ นึกไม่ถึงว่าพอยุ่งจนลืม จะกลายเป็นสร้างความตกใจแทนซะงั้น!

“จริงนะพี่! รับทราบครับ!”

ตู๊ด… ตู๊ด…

พูดยังไม่ทันขาดคำ ปลายสายก็ตัดไปทันที ฉินหยวนรีบเปลี่ยนรองเท้าแล้ววิ่งพรวดออกไปข้างนอก

“น้องสาม นายจะไปไหนเวลานี้ รีบเข้ามาช่วยต้มน้ำเชือดไก่เดี๋ยวนี้เลยนะ!”

ก่อนที่ฉินหยวนจะวิ่งพ้นประตูบ้าน เด็กสาวคนหนึ่งก็เดินออกมาจากห้องครัว หากมองดูดีๆ จะพบว่าหน้าตาของเธอมีส่วนคล้ายฉินหยวนอยู่ถึงห้าส่วน

“พี่รอง ฉันขอออกไปข้างนอกแป๊บเดียว พี่ต้มน้ำไปก่อนนะ เดี๋ยวกลับมามีเซอร์ไพรส์ให้!” พูดยังไม่ทันจบประโยค ฉินหยวนก็วิ่งลับสายตาไปแล้ว

“ให้ตายสิ ทิ้งให้ฉันทำอยู่คนเดียว เดี๋ยวเถอะ ตอนกินละกินเยอะกว่าใครเพื่อน!” ฉินจู๋ย่นจมูกรั้นน่ารัก ทำหน้าเอือมระอาแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องครัว

“พวกแกสองคนบ่นพึมพำอะไรกันอยู่ตรงนั้นน่ะ” ชายวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่งเดินออกมาจากในบ้าน

“พ่อคะ น้องสามแอบหนีออกไปเที่ยวคนเดียว ทิ้งหนูไว้เนี่ย พ่อต้องดุให้หนักเลยนะ!” ฉินจู๋โยนไก่ที่เชือดแล้วลงไปในกะละมัง รอให้น้ำเดือดเพื่อจะถอนขน

“ไอ้เด็กคนนี้ ไม่รู้ความเอาเสียเลย เดี๋ยวพอมันกลับมา พ่อจะสั่งสอนให้เข็ด น่องไก่สองน่องพ่อยกให้ลูกกินคนเดียวไปเลย ไม่แบ่งมัน!”

“พ่อพูดเองนะ!”

“พ่อรับประกัน ตรงนี้พ่อจัดการเอง ลูกไปอ่านหนังสือก่อนเถอะ รอแม่กลับมาค่อยมาช่วย!” ฉินอวี้ซานเดินเข้าไปในครัวแล้วไล่ลูกสาวออกไป

“ฮิๆ รู้อยู่แล้วว่าพ่อรักหนูที่สุด งั้นหนูไปอ่านหนังสือก่อนนะคะ!”

“ไปเถอะ… แปลกจริง วันนี้วันเกิดพวกแกแท้ๆ เจ้าใหญ่ก็ไม่ยอมโทรกลับมาสักสาย!”

หลายปีที่ผ่านมา ต่อให้งานยุ่งแค่ไหน ฉินเซียวก็จะโทรศัพท์กลับมาบ้าน โอนเงินมาให้ และกำชับเป็นพิเศษว่าวันนี้ต้องทำกับข้าวมื้อใหญ่กินกัน

“โทรศัพท์เหรอ?” ฉินจู๋เดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวก็ชะงัก เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

“พ่อคะ หนูนึกออกแล้ว เมื่อกี้เหมือนน้องสามคุยโทรศัพท์กับใครอยู่ แล้วก็รีบวิ่งพรวดพราดออกไปเลย!”

“ออกไปเวลานี้เนี่ยนะ หรือว่าสายเมื่อกี้จะเป็นพี่ใหญ่แกโทรมา?”

“พ่อคะ พี่ใหญ่โทรมาจริงๆ ด้วย!”

ฉินจู๋เดินเข้าไปในบ้าน เห็นมือถือของแม่วางอยู่บนโต๊ะ ดูเหมือนตอนออกไปข้างนอกจะลืมหยิบไปด้วย เธอปลดล็อกหน้าจอแล้วเปิดดูบันทึกการโทร พบว่าเบอร์บนสุดเป็นเบอร์ของพี่ใหญ่จริงๆ

“พี่ใหญ่แกโทรมาแท้ๆ ดันไม่ยอมบอกพวกเรา ไอ้เด็กคนนี้นี่มันน่านัก พอมันกลับมา พ่อจะจัดให้หนักเลยคอยดู!”