บทที่ 69 ซื้อของขวัญวันเกิดหนึ่งหมื่นหยวน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

บ้านตระกูลฉิน

"พี่สอง!"

ฉินหยวนหอบแฮ่กวิ่งเข้ามาในลานบ้าน ยังไม่ทันได้พักหายใจก็ตะโกนเรียกพี่สาว

"ไอ้เด็กนี่! หนีไปไหนมา ปล่อยให้พี่สองแกวุ่นอยู่ในครัวคนเดียวได้ยังไง!"

ยังไม่ทันที่ฉินจู๋จะได้พูดอะไร ฉินอวี้ซานผู้เป็นพ่อก็เดินเข้ามา เอื้อมมือไปบิดหูฉินหยวนทันที

"พ่อ อย่าเพิ่ง… เจ็บๆ!"

ฉินอวี้ซานเพิ่งจะเริ่มออกแรง ฉินหยวนก็ร้องขอความเมตตาแล้ว

"พ่อ ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่สอง!"

เขาสะบัดตัวหลุดจากมือพ่อมาได้ แล้วรีบดึงฉินจู๋เข้าไปในบ้าน

"น้องสาม ถ้าแกไม่อธิบายให้เคลียร์ล่ะก็ เดี๋ยวฉันจะฟ้องแม่ ให้โดนดีซะบ้าง!" ฉินจู๋ปรายตามองน้องชายแล้วกลอกตาใส่ไปทีหนึ่ง

"พี่สอง ดูสิว่านี่คืออะไร?"

ฉินหยวนไม่สะทกสะท้านกับคำขู่ของฉินจู๋เลยสักนิด เขาหยิบบัตรธนาคารใบใหม่เอี่ยมออกมาจากกระเป๋า

"ก็แค่บัตรธนาคาร แกจะถามทำไมเนี่ย?"

"ฮิๆ ความลับ เดี๋ยวค่อยบอก!"

ฉินหยวนหยิบมือถือของแม่จากโต๊ะขึ้นมากดเบอร์

ตื๊ด… ตื๊ด…

เสียงสัญญาณดังอยู่สิบกว่าวินาที ตอนที่เขากำลังคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ว่างรับสาย ปลายสายก็กดรับพอดี!

"เสี่ยวหยวน เรียบร้อยไหม?"

"พี่ใหญ่ เรื่องที่พี่สั่งมา น้องชายคนนี้ย่อมจัดการให้อยู่แล้ว ให้ผมบอกเลขบัญชีตอนนี้เลยไหมครับ?" ฉินหยวนพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นมีหวัง ส่วนฉินจู๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้แต่งุนงง ไม่รู้ว่าน้องชายกำลังทำอะไรกันแน่

"ได้เลย ว่ามา พี่จะโอนเข้าบัญชีให้ภายในครึ่งชั่วโมงนี้แหละ"

ตื๊ด… ตื๊ด…

พอพูดจบประโยค ฉินเซียวก็วางสายไป

"พูดมา เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่?"

พอน้องชายวางโทรศัพท์ลง ฉินจู๋ก็ใช้นิ้วคีบบิดหูน้องชายทันที

"พี่สอง เบาๆ หน่อย เบาหน่อยครับ!"

ปากฉินหยวนร้องขอความเมตตาไม่หยุด แต่บนใบหน้ากลับเปื้อนยิ้ม

"ฮึ ถ้าคำตอบไม่เข้าหูฉันล่ะก็ ฉันจะ…"

พอปล่อยมือ ฉินจู๋ก็ไม่ลืมที่จะขู่สำทับอีกรอบ

"ฮะๆ… พี่สอง รับรองว่าพี่ต้องพอใจแน่นอน!"

คราวนี้ฉินจู๋ไม่ได้พูดแทรก ได้แต่จ้องหน้าน้องชาย รอฟังคำอธิบาย

"วันนี้วันเกิดพวกเราไม่ใช่เหรอ พี่ใหญ่บอกให้ผมไปเปิดบัญชีธนาคาร จะได้โอนเงินมาให้พวกเราไปเลือกซื้อของขวัญกันเอง!" ฉินหยวนโบกบัตรธนาคารในมือไปมา พลางทำหน้าตายิ้มกริ่มอย่างภูมิใจ

"พี่ใหญ่ใจป้ำให้เงินพวกเราซื้อของขวัญเนี่ยนะ? หรือแกไปไถพี่เขามากันแน่"

ฉินจู๋ไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด ต่อให้พี่ใหญ่โอนเงินมาให้ ก็ต้องโอนเข้าบัญชีของแม่สิ

ตอนนี้เธอเริ่มสงสัยแล้วว่า จะต้องเป็นน้องชายที่อยากได้เงินไปซื้อของ แต่ไม่อยากให้พ่อแม่รู้แน่ๆ

"น้องชายพี่จะไปเป็นคนแบบนั้นได้ยังไง พี่ใหญ่เป็นคนเสนอเองจริงๆ นะ!"

กริ๊งๆ!

ฉินหยวนยังอยากจะอธิบายต่อ แต่มือถือที่ยังถืออยู่ก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

"พี่ใหญ่โทรมา! ฉันคุยเอง!"

ฉินจู๋เหลือบมองชื่อคนโทรเข้า พอเห็นว่าเป็นพี่ใหญ่ก็รีบแย่งไปรับสายทันที

"เสี่ยวหยวน พี่โอนเงินเข้าบัญชีให้แล้วนะ…"

"พี่ใหญ่ หนูเอง คิกๆ…"

เมื่อครู่ยังทำหน้าตึงอยู่แท้ๆ พอเปิดปากพูดก็เปลี่ยนเป็นทะเล้นทันควัน

"อ้าว ว่าไงยัยหมูน้อย!"

"บ้าเหรอพี่ใหญ่! หนูชื่อเสี่ยวจู๋นะ ไม่ใช่เสี่ยวจูที่แปลว่าหมูสักหน่อย!"

"ฮ่าๆ… ก็จู๋กับจูมันออกเสียงคล้ายกันนี่นา ไม่เห็นเป็นไรเลย"

"ไม่ได้นะ! ถ้าคราวหลังพี่ยังเรียกแบบนี้อีก หนูจะไม่คุยกับพี่แล้วจริงๆ ด้วย!" ฉินจู๋กำหมัดเล็กๆ แกว่งไปมากลางอากาศด้วยความเคือง พอเห็นฉินหยวนชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ เธอเลยถือโอกาสทุบไหล่เขาไปหนึ่งทีเป็นการระบายอารมณ์

"ไม่อยากคุยกับพี่เหรอ งั้นของขวัญวันเกิดที่เตรียมไว้ ก็คงไม่ต้องให้แล้วมั้ง"

"ของขวัญวันเกิดเหรอ! คิกๆ… พี่ใหญ่ พี่นี่น่ารักที่สุดเลย! ว่าแต่ของขวัญคืออะไรเหรอคะ?" สีหน้าฉินจู๋เปลี่ยนสลับไปมาเร็วยิ่งกว่ากิ้งก่าเปลี่ยนสี

"เห็นพวกเธออยากได้มือถือใหม่มาตลอดไม่ใช่เหรอ? พี่จะซื้อให้แต่คงส่งไปไม่ทันเวลา คิดไปคิดมาโอนเงินไปให้พวกเธอซื้อเองหนึ่งหมื่นหยวนน่าจะดีกว่า เอาล่ะ พี่มีงานยุ่งมาก ไม่กวนแล้วนะ สุขสันต์วันเกิดจ้ะ!"

ตื๊ด… ตื๊ด…

สายตัดไปแล้ว ฉินจู๋ยังคงยืนนิ่งค้างถือโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น จนฉินหยวนที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากถาม

"ตาเฒ่าฉิน ออกมาช่วยยกของหน่อย!"

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงตะโกนเรียกจากข้างนอกก็ทำให้ฉินจู๋ได้สติกลับมาในที่สุด

"หนึ่งหมื่นหยวน!"

คำพูดของพี่ใหญ่ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของฉินจู๋ ลมหายใจของเธอเริ่มถี่กระชั้นขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

"พี่สอง พี่เป็นอะไรไปน่ะ?"

เห็นท่าทางผิดปกติแบบนั้น ฉินหยวนก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาทันที

"ฮู่ว… ฮู่ว…"

ฉินจู๋สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะโพล่งออกมาว่า "พี่ใหญ่ให้เงินเรามาหนึ่งหมื่นหยวนให้ไปซื้อโทรศัพท์มือถือ!"

"หนึ่งหมื่นหยวนซื้อโทรศัพท์เหรอ… ก็โอเคนะ… เดี๋ยว เดี๋ยวอะไรนะ! พี่สอง เมื่อกี้พี่บอกว่าหนึ่งหมื่น ไม่ใช่หนึ่งพันเหรอ?"

ตอนนี้พวกเขายังเป็นแค่เด็ก ม.6 เงินเก็บส่วนตัวมีอยู่แค่ไม่กี่ร้อยหยวน ซึ่งเป็นเงินที่เก็บหอมรอมริบจากอั่งเปาที่พี่ใหญ่ให้ในวันตรุษจีนตลอดหลายปีที่ผ่านมา

สำหรับทั้งสองคน เงินหนึ่งพันหยวนก็นับว่าเป็นเงินก้อนโตแล้ว ฉินหยวนถึงได้พยักหน้าไปตามสัญชาตญาณในตอนแรก

"น่าจะใช่นะ เอาบัตรมาให้ฉันซิ ฉันจะออกไปเช็กดู รหัสผ่านอะไรนะ?" ฉินจู๋แย่งบัตรมา แล้วรีบก้าวเท้าเดินออกไปข้างนอกก่อนจะหันกลับมาถาม

"วันเกิดเราไงเล่า!"

"รอด้วยสิพี่สอง!"

ฉินหยวนเองก็อยากรู้ว่าพี่ใหญ่โอนเงินมาหนึ่งหมื่นหยวนจริงหรือเปล่า จึงรีบวิ่งตามหลังออกไปติดๆ!

"อ้าว… พวกแกสองคนจะไปไหนกันน่ะ?"

เฝิงฮ่าวลี่ที่เพิ่งซื้อกับข้าวกลับมาเห็นลูกทั้งสองวิ่งพรวดพราดออกไปพอดี

"แม่ครับ ผมกับพี่สองมีธุระนิดหน่อย เดี๋ยวรีบกลับมา!"

ฉินหยวนชะลอเท้าข้างๆ เฝิงฮ่าวลี่ครู่หนึ่งก่อนจะออกแรงวิ่งต่อ

"ให้ตายสิ จะออกไปไหนกันเวลานี้เนี่ย… ช่างเถอะ วันนี้วันเกิดพวกแกนี่นะ"

ฉินหยวนที่วิ่งห่างออกไปไม่ได้ยินสิ่งที่แม่พูดเลยแม้แต่น้อย เขาเร่งฝีเท้าจนตามฉินจู๋ที่อยู่ข้างหน้าทันอย่างรวดเร็ว

"แฮ่ก… แฮ่ก… พี่สอง พี่วิ่งเร็วชะมัด!"

"มันแน่อยู่แล้ว ยังไงซะพี่สาวคนนี้ก็เคยคว้าแชมป์วิ่งแปดร้อยเมตรกีฬาสีมานะยะ แกต่างหากที่เป็นผู้ชายแท้ๆ วิ่งแข่งกับผู้หญิงยังแพ้ ต่อไปต้องหัดออกกำลังกายบ้าง อย่าเอาแต่อุดอู้อ่านหนังสืออยู่ในบ้านทั้งวัน!"

"ฮะๆ… เรื่องออกกำลังกายไว้รอผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ก่อนค่อยว่ากัน ช่วงนี้เรื่องเรียนต้องมาก่อนสิครับ!" ฉินหยวนลูบท้ายทอยเบาๆ ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ

"พอเลย! นี่ฉันมาคุยเรื่องไร้สาระกับเจ้าหนอนหนังสืออย่างแกทำไมเนี่ย"

ฉินจู๋ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ก่อนจะชะลอฝีเท้าลงจนเปลี่ยนเป็นเดินทอดน่องในที่สุด

"พี่สอง พี่ใหญ่ให้เงินพวกเราซื้อโทรศัพท์หนึ่งหมื่นหยวนจริงเหรอ ถ้าแบ่งกันคนละเครื่อง เครื่องละห้าพันหยวนนี่ต้องเป็นรุ่นท็อปแน่ๆ เลย!"

"หนึ่งหมื่นหยวนเหรอ ไม่น่าใช่หรอก สงสัยแกจะฟังผิด หรือไม่พี่ใหญ่ก็อาจจะพูดผิด ฉันว่าเต็มที่ก็น่าจะคนละสามพันมากกว่า!"

"สามพันเหรอ พี่ใหญ่ยังมีเงินเหลืออยู่อีกเหรอ?"

พอนึกถึงช่วงก่อนหน้าที่ฉินเซียวเพิ่งโอนเงินมาให้ที่บ้าน น้ำเสียงของฉินหยวนก็ดูไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรนัก

"ก็น่าจะมีสิ พี่ใหญ่ทำอะไรสุขุมรอบคอบมาตลอด ถ้าไม่มีเงินคงไม่บอกให้พวกเราซื้อโทรศัพท์หรอก" พูดถึงตรงนี้ ใบหน้าของฉินจู๋ก็ระบายไปด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข ตั้งแต่เล็กจนโต พี่ใหญ่ดูแลน้องชายและน้องสาวเป็นอย่างดีเสมอ มีอะไรอร่อยๆ ก็มักจะนึกถึงพวกเขาสองคนก่อนตลอด

"ก็จริงนะ ผมได้ยินแม่บอกว่าพี่ใหญ่ได้งานดี เงินเดือนเดือนละหมื่นกว่าหยวน ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า?"

"มันก็ต้องจริงอยู่แล้วสิ ไม่อย่างนั้นพี่ใหญ่จะเอาเงินมาจากไหน น้องสาม แกนี่น่าโดนตีจริงๆ บังอาจมาสงสัยพี่ใหญ่ คอยดูนะ ซื้อโทรศัพท์ได้เมื่อไรฉันจะฟ้องพี่ใหญ่ทันที!"

"โถ พี่สอง น้องชายขอร้องล่ะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวยกน่องไก่ให้สองน่องเลยเอ้า!"

"น่องไก่สองน่องเหรอ? ได้ งั้นฉันตกลง!"

ฉินจู๋ยิ้มตาหยีชูสองนิ้วทำสัญลักษณ์แห่งชัยชนะ!

"อ้าว… พี่สอง พี่หลอกผมเหรอเนี่ย!"

"คิกๆ… แกเป็นคนเสนอเองนะ พี่ไม่ได้บังคับสักนิด น่องไก่ตั้งสองน่องแน่ะ เย็นนี้จะกินยังไงดีนะ!"