บทที่ 70 ไปซื้อโทรศัพท์มือถือ

"ซี๊ด… หนึ่งหมื่นจริงๆ ด้วย!"

สองพี่น้องมองตัวเลขยอดเงินในบัตรแล้วพากันสูดปากตาโตด้วยความตกตะลึง

"พี่รอง เราจะเอาไปซื้อโทรศัพท์มือถือจริงๆ เหรอ?"

ทั้งสองคนเป็นเพียงเด็กนักเรียนม.ปลายวัยสิบเจ็ดสิบแปด จะเคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้ที่ไหน แถมตอนนี้เงินก้อนนี้ยังตกเป็นของพวกเขาแล้วด้วย

"ซื้อสิ!"

ฉินจู๋อยากได้โทรศัพท์มือถือมาตั้งนานแล้ว เธอกัดฟันแน่น สอดบัตรธนาคารเข้าตู้เอทีเอ็ม แล้วกดเงินทั้งหมดออกมาเป็นสองรอบ

"พี่รอง ให้ผมถือนะ!"

ฉินหยวนที่ยืนอยู่ข้างๆ พอมองเห็นปึกธนบัตรหนาเตอะ ดวงตาก็เป็นประกาย ยื่นมือออกไปหมายจะแย่งมาถือไว้

"เพียะ!"

ฉินจู๋ฟาดมือฉินหยวนออกไปพลางถลึงตาใส่ "ถืออะไรล่ะ นี่มันเงินตั้งหมื่นหยวนนะ ถ้านายทำหล่นหายไป แม่รู้เข้ามีหวังโดนถลกหนังแน่!"

ฉินจู๋ยัดเงินใส่กระเป๋าใบเล็กของตัวเอง แล้วตบกระเป๋าเบาๆ สองทีถึงค่อยเบาใจ

"งั้นพวกเราไปซื้อโทรศัพท์กันตอนนี้เลยไหม?"

ในเมื่อเงินก็กดออกมาแล้ว ฉินหยวนจึงเริ่มพะวงถึงโทรศัพท์มือถือ เขามองพี่รองด้วยสายตาออดอ้อนประจบเอาใจ

"ซื้อสิ ซื้อแน่นอน แต่ติดอยู่อย่างเดียวคือไม่รู้ว่าจะซื้อยี่ห้ออะไรดีนี่สิ!"

สองพี่น้องเดินเลียบไปตามถนนใหญ่มุ่งหน้าไปยังวงเวียนด้านหน้า ซึ่งตรงนั้นมีร้านขายโทรศัพท์มือถืออยู่หลายร้าน

"พี่รอง หรือจะซื้อแบรนด์หัวเหว่ยดีล่ะ?"

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ฉินหยวนก็เห็นโปสเตอร์โฆษณาโทรศัพท์มือถือเข้าพอดี

"หัวเหว่ยเหรอ…"

ลึกๆ แล้วฉินจู๋อยากได้มือถือแบรนด์ผลไม้มากกว่า พอได้ยินน้องชายพูดแบบนั้น ในใจจึงเริ่มลังเลขึ้นมา

"เอาเถอะ งั้นซื้อหัวเหว่ยนี่แหละ!"

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉินจู๋ก็พยักหน้าตกลง

"พี่รอง ต้องอย่างนี้สิ สนับสนุนของในประเทศ!"

ธนาคารอยู่ห่างจากร้านโทรศัพท์มือถือไม่ไกล ทั้งคู่เดินเพียงไม่กี่นาทีก็มาถึงหน้าร้าน

"แต่ของในประเทศ…"

จังหวะนั้น ฉินจู๋กลับเริ่มลังเลอีกรอบ ในห้องเรียนของเธอ เพื่อนนักเรียนหญิงคนที่มีมือถือเกือบทุกคนต่างก็ใช้แบรนด์ผลไม้กันทั้งนั้น

"เข้าไปเถอะ พี่รอง!"

ในเมื่อมาถึงที่หมายแล้ว ฉินหยวนที่ทนรอไม่ไหวมานานก็รีบดึงมือพี่รองเดินเข้าไปในร้านทันที

"ยินดีต้อนรับค่ะ หนุ่มหล่อสาวสวยทั้งสองท่าน มีรุ่นที่ถูกใจไว้ในใจหรือยังคะ?"

เมื่อเห็นลูกค้าเข้าร้าน พนักงานก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันควัน

…

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

ฉินจู๋และฉินหยวนสองพี่น้องเดินถือถุงใบสวยออกมาคนละใบ

"พี่รอง พ่อกับแม่จะไล่พวกเราออกจากบ้านไหมเนี่ย?"

ฉินหยวนกระชับโทรศัพท์มือถือในมือไว้แน่น ทั้งรักทั้งหวง โทรศัพท์เครื่องหนึ่งราคาตั้งกว่าสี่พันห้าร้อยหยวนเชียวนะ!

"คนที่อยากซื้อก็คือนาย คนที่กลัวโดนทำโทษก็คือนายเหมือนกันนั่นแหละ!"

ฉินจู๋กลอกตาใส่พลางหยิบโทรศัพท์สีชมพูขึ้นมากดเปิดแอปพลิเคชันหนึ่ง

"ฮิๆ!"

เวลานี้ ฉินหยวนไม่ได้สนใจเลยว่าพี่รองจะบ่นอะไร เขากุมโทรศัพท์พลางยืนหัวเราะคิกคักเหมือนคนบ้า

"จริงสิ พวกเรามาสมัครบัญชี WeChat กัน แล้วแอดพี่ใหญ่ไปเลย!" เมื่อซื้อโทรศัพท์มาเรียบร้อยแล้ว ฉินจู๋ก็อยากบอกข่าวดีนี้ให้พี่ใหญ่รู้ ในใจเธอยังมีแผนลับอยู่อีกอย่าง ถ้าเกิดพ่อแม่ไม่พอใจขึ้นมา ก็เอาพี่ใหญ่นี่แหละมาเป็นเกราะกำบัง

"WeChat เหรอ ผมสมัครเดี๋ยวนี้เลย!" ไม่รู้ฉินหยวนนึกอะไรอยู่ถึงได้ยิ้มร่า แล้วรีบก้มหน้าก้มตาสมัครตาม

ผ่านไปครู่เดียว

"เสร็จหรือยัง ฉันจะโทรบอกพี่ใหญ่ให้กดรับแอด!"

"เสร็จแล้ว ผมส่งคำขอไปแล้ว!"

ทั้งคู่จำเบอร์พี่ใหญ่ได้แม่น เพราะปกติก็ยืมโทรศัพท์เพื่อนโทรไปหาพี่ใหญ่ให้ช่วยซื้อเอกสารการเรียนอยู่บ่อยๆ

ตู๊ด… ตู๊ด…

สายดังอยู่สิบกว่าวินาทีแต่ทางนั้นก็ยังไม่รับ ก่อนจะตัดไป

"พี่รอง ผมโทรเอง!"

ฉินหยวนกดเปิดรายชื่อเบอร์โทร แล้วกดโทรออกหาเบอร์แรกสุด

ตู๊ด… ตู๊ด!

คราวนี้รอไม่นาน เสียงสัญญาณดังเพียงไม่กี่ครั้ง สายก็เชื่อมต่อ

"ฮัลโหล ใครครับ?"

"ทายสิ!"

ฉินหยวนกะจะแกล้งพี่ใหญ่สักหน่อยเลยดัดเสียงพูด แต่น่าเสียดายที่อีกฝ่ายจำได้ทันทีในวินาทีถัดมา

"เสี่ยวหยวน ซื้อโทรศัพท์ได้แล้วเหรอ!"

เรื่องแค่นี้คิดนิดเดียวก็รู้แล้ว เขาเพิ่งโอนเงินให้น้องสาวน้องชายไป แถมยังกำชับให้ไปซื้อโทรศัพท์ อีกอย่างเบอร์ที่โทรเข้ามาก็เป็นเบอร์จากทางบ้าน ต่อให้น้องชายจะดัดเสียงยังไง เขาก็เดาได้อยู่ดี

"โธ่ ไม่สนุกเลย พี่ใหญ่เดาถูกได้ไงเนี่ย!" ฉินหยวนเบะปาก ทำสีหน้าเหมือนคนโดนโจมตีขวัญกำลังใจอย่างหนัก

"ฉันคุยเอง!"

ฉินจู๋เก็บโทรศัพท์ตัวเอง แล้วแย่งเครื่องของน้องชายมา

"พี่ใหญ่ พวกเราแอด WeChat พี่ไปแล้วนะ พี่กดรับด้วยล่ะ!"

"ได้ รู้แล้ว ตอนนี้พี่ใหญ่ยุ่งมาก คงคุยนานไม่ได้นะ!"

"อื้อ พี่ใหญ่ต้องพักผ่อนเยอะๆ ด้วยนะ อย่าหักโหมจนร่างกายพังล่ะ!"

"ปากหวานจริงนะ ไม่เสียแรงที่พี่เอ็นดูแกมาตลอด เอาเป็นว่าแค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่วางสายล่ะ!"

ตู๊ด… ตู๊ด…

ฉินเซียวพูดจบก็วางสายไป มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มบางๆ

"อ้าว พี่รอง ผมยังไม่ได้คุยกับพี่ใหญ่เลย ทำไมพี่ถึงวางสายไปล่ะ!" ฉินหยวนรับโทรศัพท์คืนมาด้วยสีหน้าเซ็งจัด

"ฉันไม่ได้วางซะหน่อย พี่ใหญ่วางต่างหาก ตอนนี้เขากำลังยุ่งมาก ถ้านายอยากคุยค่อยโทรไปใหม่ตอนค่ำๆ สิ!"

ติ๊งต่อง!

ติ๊งต่อง!

จังหวะนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของทั้งคู่ก็ดังขึ้นสองครั้งติดกัน

"เอ๊ะ พี่ใหญ่ส่งข้อความมาแล้ว!"

ฉินหยวนเปิด WeChat ดู พบว่าตัวเองถูกดึงเข้ากลุ่มเรียบร้อย พี่ใหญ่พิมพ์ข้อความทิ้งไว้ประโยคหนึ่ง

【พวกแกสองคนซื้อโทรศัพท์มาแล้ว มันมีไว้ใช้ติดต่อสื่อสาร อย่ามัวแต่เล่นจนเพลิน ถ้าผลการเรียนตกเมื่อไหร่ พี่จะบอกให้แม่ยึดทันที!】

【โอนเงิน 500!】

【โอนเงิน 500!】

ยังไม่ทันที่ทั้งสองคนจะได้ตอบอะไร ฉินเซียวก็โอนเงินเข้ากลุ่มมาให้อีกสองยอด

【นี่เงินค่าขนมของพวกแก ถ้าใช้หมดเมื่อไหร่ก็มาขอพี่ใหญ่ใหม่แล้วกันนะ!】

【พี่ใหญ่จงเจริญ!】

【พี่ใหญ่ รักพี่ที่สุดในโลกเลย!】

…

ทั้งสองคนรีบกดรับเงินอย่างไว ก่อนจะเริ่มพิมพ์ข้อความอ้อนพี่ใหญ่รัวๆ ในกลุ่มเป็นสิบข้อความ จนเห็นว่าฉินเซียวไม่ตอบกลับมาแล้วถึงยอมหยุด

"อ๊ะ เที่ยงแล้วนี่!"

สองพี่น้องมัวแต่ตื่นเต้น ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์พลางเดินเนือยๆ กลับบ้านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งฉินจู๋ร้องขึ้นมาเสียงหลง

"อะไรนะ เที่ยงแล้วเหรอเนี่ย!"

ทั้งคู่รีบเก็บโทรศัพท์แล้วพากันซอยเท้าวิ่ง

"พวกแกสองคน หยุดอยู่ตรงนั้นเลย! ถืออะไรอยู่ในมือกันน่ะ?"

เมื่อกลับมาถึงหน้าประตูบ้าน ฉินจู๋และฉินหยวนชะโงกหน้าแอบมองเข้าไปในลานบ้าน พอเห็นว่าไม่มีพ่อแม่อยู่แถวนั้น ก็รีบวิ่งเหยาะๆ หวังจะพุ่งตัวเข้าห้องของตัวเอง แต่แล้ว…

"มะ…ไม่มีอะไรครับ"

ฉินหยวนทำท่าลุกลี้ลุกลนเหมือนคนมีความผิด รีบเอาถุงกระดาษสวยหรูไปซ่อนไว้ด้านหลังทันที

“ไม่มีอะไรเนี่ยนะ? พวกแกสองคนเดินมานี่ซิ!”

เฝิงฮ่าวลี่ไม่ได้ลุกขึ้นยืน แต่สายตายังคงจ้องเขม็งไปยังลูกทั้งสองคนไม่วางตา

“ผม…”

“ฉินหยวน ไปเถอะ”

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นแบบนี้ ฉินจู๋จึงตัดสินใจเดินนำหน้าออกไปก่อน เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะเก็บไว้ปิดบังไว้สักสองสามวัน แล้วค่อยบอกว่าเป็นของขวัญวันเกิดที่พี่ใหญ่ซื้อให้

“เอามาให้แม่ดูสิ!”

เฝิงฮ่าวลี่คว้าถุงมาจากมือลูกทันที ก่อนจะลุกพรวดขึ้น มือไม้ของเธอสั่นเทาไปหมด

“โทรศัพท์ แถมยังตั้งสองเครื่อง… พวกแกสองคนเอาเงินมาจากไหนไปซื้อกัน?” เฝิงฮ่าวลี่ยังไม่ได้หยิบของข้างในออกมา เพียงแค่กวาดตามองแวบเดียว ก็รู้แล้วว่าราคาไม่ใช่ถูกๆ

ลูกทั้งสองคนต่อให้เก็บเงินค่าขนม ก็ไม่มีทางมีปัญญาซื้อโทรศัพท์แพงขนาดนี้แน่ๆ ซ้ำยังซื้อทีเดียวสองเครื่อง เงินนี้คงไม่ใช่ว่า…

พอคิดถึงตรงนี้ ร่างกายของเฝิงฮ่าวลี่ก็สั่นเทาน้อยๆ ด้วยความหวาดหวั่น

“แม่คะ ไม่ใช่อย่างที่แม่คิดนะ นี่พี่ใหญ่ซื้อให้ค่ะ!” พอเห็นแม่ถามแบบนั้น ฉินจู๋ก็รู้ทันทีว่าท่านเข้าใจผิดไปไกล จึงรีบอธิบายยกใหญ่

“แกพูดว่าไงนะ พี่ใหญ่เนี่ยนะ…”