บทที่ 71 ป๊ะป๋าคุยสายกับใครเหรอ

เวลาสองทุ่มครึ่ง

สมาชิกครอบครัวตระกูลฉินนั่งรวมตัวกันอยู่ในลานบ้าน

เฮ้อ…

ค่ำคืนในฤดูร้อนอันอบอ้าว มีลมพัดผ่านต้นผลไม้สองสามต้นที่ปลูกไว้ในลานบ้าน ให้ความรู้สึกเย็นสบายไม่แพ้อยู่ในห้องแอร์

ฉินหยวนแอบเอื้อมมือหวังจะคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะ เขาอึดอัดแทบคลั่งมาครึ่งค่อนวันแล้ว อุตส่าห์ได้มือถือมาทั้งที แต่กลับไม่ได้แตะเลย

"อย่าเชียว!"

พอเจอเฝิงฮ่าวลี่ถลึงตาใส่ ฉินหยวนก็รีบชักมือกลับทันควัน

"แม่… โทรหาพี่ใหญ่ได้หรือยังเนี่ย!"

"รอหน่อยน่า พี่ใหญ่แกน่าจะยังยุ่งอยู่!"

เฝิงฮ่าวลี่เองก็เริ่มไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่พอนึกถึงคำพูดของลูกชายคนโต เธอเลยตัดสินใจว่ารออีกหน่อยคงไม่เป็นไร

เธอไม่เป็นไรหรอก แต่ฉินหยวนน่ะสิ ทรมานใจจะแย่ อุตส่าห์เห่อกลับบ้านมาตอนเที่ยง นึกไม่ถึงว่าจะโดนพ่อแม่จับได้ แถมยังยึดมือถือไปอีก โดยบอกว่าจะต้องรอให้พี่ใหญ่ยืนยันก่อนถึงจะคืนให้ทั้งสองคน ถ้าโกหกเมื่อไหร่มีโดนดีแน่!

ตอนยึดมือถือมาทีแรก เฝิงฮ่าวลี่ก็ยังหัวเสีย แต่พอมานั่งใจเย็นๆ เธอก็เริ่มคิดได้ ในใจลึกๆ เธอเชื่อใจลูกทั้งสองคนอยู่แล้ว นิสัยลูกตัวเอง ทำไมเธอจะไม่รู้

"ยังต้องรออีกเหรอเนี่ย!"

ฉินหยวนเบะปาก ก้มหน้าเอากิ่งไม้มาเขี่ยเล่นนับมดบนพื้น

"ก็ได้ๆ เดี๋ยวแม่โทรตอนนี้แหละ!"

สุดท้ายเฝิงฮ่าวลี่ก็ใจอ่อน ยอมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฉินเซียว

ตื๊ด… ตื๊ด…

"ไม่รับแฮะ!"

เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังอยู่สิบกว่าวินาที สุดท้ายก็ตัดเป็นเสียงสายไม่ว่าง

"แม่ โทรอีกรอบสิ!"

"ได้ โทรอีกที ถ้าพี่ใหญ่แกไม่รับ ค่อยโทรพรุ่งนี้เช้า!"

"แม่… ผมว่ารออีกแป๊บแล้วค่อยโทรดีกว่า พี่ใหญ่น่าจะยังยุ่งอยู่นะ!" ฉินหยวนรอมาตั้งครึ่งค่อนวันแล้ว ถ้าต้องรอถึงพรุ่งนี้ คืนนี้เขานอนไม่หลับแน่ๆ

ตื๊ด… ตื๊ด…

เฝิงฮ่าวลี่ไม่สนใจลูกชาย กดโทรออกหาฉินเซียวอีกครั้ง

"พี่ใหญ่ น้องสามขอร้องล่ะ รีบรับสายเถอะนะ!" ฉินหยวนได้แต่อธิษฐานอยู่ในใจเงียบๆ

"ฮัลโหล แม่ครับ!"

เสียงสัญญาณดังอยู่ราวสิบวินาที ในจังหวะที่ฉินหยวนคิดว่าจะตัดสายไปอีกรอบ สายก็ต่อติดในที่สุด ปลายสายส่งเสียงอันคุ้นเคยของพี่ใหญ่ออกมา

"พี่ใหญ่ ยังทำงานอยู่เหรอ?"

"ครับ เพิ่งเลิกงานเลย"

"ดึกขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!"

เฝิงฮ่าวลี่มองดูเวลา บนใบหน้าเผยความสงสารลูกขึ้นมา

"เหนื่อยแย่เลยสิ?"

"ไม่เท่าไรครับแม่ ทำไมโทรมาเวลานี้ล่ะครับ ที่บ้านมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?" ปกติที่บ้านจะโทรหาตอนกลางวัน มีแต่เรื่องด่วนเท่านั้นที่จะโทรมาดึกขนาดนี้

"พูดอะไรอย่างนั้น ฉันคิดถึงลูกแล้วโทรหาไม่ได้หรือไง ต้องมีเรื่องก่อนถึงจะโทรได้เหรอ!" ปากเฝิงฮ่าวลี่พูดไปอย่างนั้น แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"แม่ครับ ลูกผิดไปแล้ว เมื่อกี้พูดผิดเองครับ!"

"ฮึ ก็แกพูดผิดจริงๆ นั่นแหละ!"

"ป๊ะป๋า คุยสายกะใครเหยอคะ!"

ทันใดนั้นเอง ปลายสายก็มีเสียงเด็กเล็กๆ แว่วเข้ามา ทั้งสี่คนในลานบ้านได้ยินกันชัดเจนเพราะเปิดลำโพงคุยกันอยู่

"เด็กเหรอ?"

พอได้ยินเสียงเด็กดังเข้ามา ไม่รู้ทำไมหัวใจของเฝิงฮ่าวลี่ถึงเต้นผิดจังหวะขึ้นมาทันที เธอรีบถามละล่ำละลัก "พี่ใหญ่ ทำไมมีเสียงเด็กอยู่ตรงนั้นล่ะ?"

จังหวะนั้นมีความคิดประหลาดผุดขึ้นมาในหัว ทำเอาเฝิงฮ่าวลี่ถึงกับตกใจกับความคิดตัวเองไม่น้อย แต่เธอก็ยังเอ่ยปากถามออกไป

"แม่ครับ เด็กของลูกค้าน่ะครับ!"

"จริงเหรอ?"

เห็นได้ชัดว่าเฝิงฮ่าวลี่ไม่ค่อยปักใจเชื่อ พูดจบก็เงี่ยหูตั้งใจฟังเสียงปลายสายอย่างจดจ่อ

เธอไม่รู้เลยว่า ตอนนี้ฉินเซียวรีบใช้มือป้องไมค์โทรศัพท์ไว้แน่น พร้อมส่งสายตาให้ป้าหลิวที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบพาลูกสาวทั้งสองคนออกไป

"เถ้าแก่คะ ขอโทษทีค่ะ!"

ป้าหลิวรู้ตัวว่าทำเรื่องเข้าให้แล้ว จึงรีบพาเด็กแสบทั้งสองคนออกไปจากตรงนั้นทันที

"แม่ครับ… ทางบ้านเป็นยังไงบ้างครับ?"

พอเห็นว่าปลายสายเงียบไปพักใหญ่ ฉินเซียวก็พอจะเดาอะไรได้ จึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

"ที่บ้านเหรอ? ก็ไม่มีอะไรหรอก… เอ้อ ถ้าแกไม่ทักขึ้นมาแม่ก็เกือบลืมไปเลย!"

พอได้ยินแม่พูดแบบนั้น ฉินเซียวก็ใจหายวาบ นึกว่าที่บ้านเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ จึงรีบถามอย่างร้อนใจ "เรื่องอะไรเหรอครับแม่?"

"พี่ใหญ่ไม่ต้องกังวลไป ไม่มีอะไรหรอก แม่แค่จะถามอีกเรื่องนึง… แกเป็นคนให้เงินน้องไปซื้อโทรศัพท์มาใช่ไหม?"

"เฮ้อ…"

ฉินเซียวแอบถอนหายใจยาว ร่างกายที่เกร็งเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลง

"อ๋อ เรื่องนั้นเองเหรอครับ ความผิดผมเองแหละที่ลืมบอกพ่อกับแม่ไว้!"

ไม่ต้องรอให้แม่พูดต่อ ฉินเซียวก็พอจะเดาออกแล้ว เด็กมัธยมปลายสองคนจู่ๆ ควักเงินตั้งหมื่นหยวนมาซื้อโทรศัพท์ เป็นใครก็ต้องตกใจและเป็นห่วงทั้งนั้นแหละ

"ถึงจะเป็นงั้นก็ไม่ได้หรอก! ทั้งสองคนยังเป็นนักเรียนอยู่ โทรศัพท์ก็ไม่ได้จำเป็นต้องใช้ แล้วแบบนี้จะเอาสมาธิที่ไหนไปเรียนล่ะ?" เฝิงฮ่าวลี่ถลึงตาใส่ฉินหยวน เขาจึงรีบก้มหน้าก้มตาทำเป็นมองไม่เห็น

"แม่ครับ เรื่องนี้ผมไม่ห่วงหรอก ผมเชื่อว่าพี่รองกับไอ้สามรู้จักแยกแยะว่าอะไรสำคัญกว่ากันครับ!"

"แกมีเงินก็ใช่ว่าจะผลาญเล่นแบบนี้ได้นะ วันหน้าต้องเก็บไว้แต่งงานแต่งการอีก โทรศัพท์สองเครื่องนั่นเล่นหมดไปตั้งเก้าพันหยวน มันเรื่องอะไรกันล่ะเนี่ย!"

พอนึกถึงเงินก้อนโตที่เสียไปกับโทรศัพท์แค่สองเครื่อง เฝิงฮ่าวลี่ก็รู้สึกปวดใจแปลบๆ ถ้าเอาไปคืนร้านได้ เธอคงรีบไปคืนเดี๋ยวนี้แล้ว

"แม่ครับ ผมเข้าใจแล้ว คราวหน้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วครับ!"

ฉินเซียวรู้ดีว่าหากอยากจะปลอบใจแม่ มีแต่ต้องเออออห่อหมกไปตามเรื่องเท่านั้น ไม่อย่างนั้นหลังจากนี้ไปอีกยาวแน่ ไม่ใช่แค่ตัวเขา แม้แต่น้องทั้งสองคนก็คงโดนแม่บ่นหูชาไม่เลิกแน่

"แม่ครับ พวกเรา…"

"รีบเอาไปเลย จำไว้ด้วยนะว่าการเรียนสำคัญที่สุด!"

เฝิงฮ่าวลี่ยังอยากคุยโทรศัพท์กับลูกชายคนโตต่อ แต่พอเห็นท่าทางของลูกชายคนเล็ก ก็เผยยิ้มอย่างอ่อนใจก่อนจะโบกมือไล่เขาไป

"แม่ครับ งั้นผมไปอ่านหนังสือเดี๋ยวนี้เลย!"

ฉินหยวนคว้าโทรศัพท์ของตัวเองบนโต๊ะ แล้วรีบหมุนตัววิ่งเข้าห้องนอนไปทันที เพราะกลัวว่าถ้าช้ากว่านี้แม่จะเปลี่ยนใจ

"คิกๆ… แม่คะ หนูไปอ่านหนังสือต่อแล้วนะ!" เห็นน้องชายชิงโทรศัพท์ไปได้สำเร็จ ฉินจู๋ก็รีบคว้าโอกาสชิงโทรศัพท์ตัวเองคืนมาบ้าง

"อืม!"

เฝิงฮ่าวลี่ไม่ได้สนใจสองพี่น้องอีก เธอหันมาคุยกับลูกชายคนโตต่อ

ระหว่างนั้น ฉินเซียวส่งสัญญาณให้ลูกศิษย์ฝึกซ้อมกันต่อ ส่วนตัวเขาเองก็ยืนดูอยู่ข้างๆ พอเห็นจุดบกพร่องตรงไหน ก็เอามือป้องไมค์โทรศัพท์ไว้แล้วคอยชี้แนะสองสามประโยค

"ไฟยังไม่ได้ที่ อย่าเพิ่งรีบยกขึ้น รออีกสักสองสามวินาที!"

…

ด้วยเหตุนี้ ปลายสายของเฝิงฮ่าวลี่จึงมีเสียงสะบัดกระทะดังแว่วมาไม่ขาดสาย แต่ผ่านไปสักพัก ทางนั้นกลับเงียบกริบลงกะทันหันจนไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

ทว่าตอนนี้เธอมัวแต่สนใจคุยกับลูกชาย จึงไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกตินี้เลยแม้แต่น้อย

คุยกันอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง เฝิงฮ่าวลี่เห็นว่าเวลาไม่เช้าแล้ว ก็นึกขึ้นได้ว่าลูกชายทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน จึงยอมวางสายด้วยความอาลัยอาวรณ์

"ลูกเอ๊ย ต้องดูแลสุขภาพด้วยนะ กินของดีๆ บ้าง ไม่ต้องส่งเงินกลับมาที่บ้านแล้วล่ะ แม่กับพ่อแกยังทำงานไหวอีกตั้งหลายปี!"

"แม่ครับ ผมเข้าใจแล้วครับ พ่อกับแม่จะทำงานต่อก็ได้ แต่ต้องระวังตัวให้มาก ห้ามยกของหนักเด็ดขาดนะครับ ส่วนเรื่องเงิน… ผมจะส่งกลับไปให้เดือนละสองพันหยวนก่อน ถ้าวันไหนผมได้ปรับเงินเดือนขึ้น ผมจะส่งให้มากกว่านี้อีก!"

ฉินเซียวรู้นิสัยพ่อแม่ดี ถ้าให้มากกว่านี้ไม่มีทางที่พวกเขาจะยอมรับแน่ สองพันหยวนนี่แหละคือลิมิตสูงสุดที่พวกเขาจะยอมรับได้

"ได้จ้ะ แม่รู้แล้ว แกก็รีบไปพักผ่อนเถอะนะ!"

หลังจากฝงฮ่าวลี่วางสาย ใบหน้าของเธอก็ประดับด้วยรอยยิ้มกว้าง ราวกับว่าเพิ่งถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่หลายล้านหยวน

"เป็นไงบ้าง?"

ตลอดเวลาครึ่งชั่วโมงที่คุยโทรศัพท์ ฉินอวี้ซานได้แต่นั่งมองตาปริบๆ อยู่ข้างๆ พอเห็นว่าภรรยาวางสายแล้ว เขาก็รีบถามด้วยความร้อนใจทันที

"อยากรู้เหรอ?"

"อื้อๆ!"

ฉินอวี้ซานพยักหน้ารัวเหมือนไก่จิกข้าวสาร

"ฮ่าๆ… อยากรู้ก็ไปถามลูกชายเองสิ!"

ฝงฮ่าวลี่ฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไปอย่างอารมณ์ดี