บทที่ 72 ลุงชวีลงมือช่วยเหลือ

"ผู้จัดการเหลียง มีเรื่องต้องรบกวนหน่อย วันนี้งานที่ร้านให้สวีเยว่หลิงรับผิดชอบไปนะ!"

"เถ้าแก่คะ นี่นอกจากทำกับข้าวแล้ว งานอย่างอื่นจะโยนให้พวกฉันทำหมดเลยเหรอเนี่ย!"

"ว่ามาเถอะค่ะ มีเรื่องอะไรเหรอ?"

เหลียงจื่อหลานทำสีหน้าจนใจ แต่จะทำยังไงได้ ค่าตอบแทนที่นี่ดีกว่าที่เก่าตั้งเยอะ ทำให้เธอปฏิเสธงานนี้ไม่ลงจริงๆ

"ช่วงนี้ผมปลีกตัวไม่ได้เลย ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าก็ถึงวัยต้องเข้าโรงเรียนอนุบาลแล้วด้วย ผมเลยอยากให้คุณช่วยไปดูโรงเรียนอนุบาลแถวๆ นี้ให้หน่อยน่ะครับ!"

"ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา เรื่องแค่นี้เอง!" เหลียงจื่อหลานตอบตกลงโดยแทบไม่ต้องคิด ในสายตาเธอ มันก็แค่การไปสืบดูสภาพแวดล้อม ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลยสักนิด

"เถ้าแก่ มีเรื่องอื่นอีกไหมคะ?"

"ไม่มีแล้วครับ!"

การจะหาโรงเรียนอนุบาลให้ลูกสาวทั้งสองคน อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เวลาสักครึ่งวัน ตอนนี้ร้านอาหารขาดเขาไม่ได้ จึงทำได้แค่ไหว้วานให้เหลียงจื่อหลานช่วยไปดูลาดเลาให้ก่อน ถึงเวลาตอนไปสมัครเรียนจริง เขาค่อยพาลูกไปเอง

…

"อะไรนะคะ ปิดรับสมัครนักเรียนใหม่ไปแล้วเหรอ?"

หลังจากตระเวนไปหลายโรงเรียนติดต่อกัน เหลียงจื่อหลานก็เริ่มนึกเสียใจที่รับปากช่วยเถ้าแก่

"ทำไงดีล่ะเนี่ย หรือว่าจะต้องเลือกสองที่นี้จริงๆ?"

ช่วงเช้าตระเวนดูไปถึงหกแห่งแถวนี้ มีเพียงสองแห่งเท่านั้นที่ยังเปิดรับสมัครอยู่ แต่พอเหลียงจื่อหลานเห็นสภาพแวดล้อมแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าดิก

"ลองถามเพื่อนๆ ดูก่อนดีกว่า!"

ตอนนี้เหลียงจื่อหลานมองเห็นอนาคตที่สดใสของร้านอาหารตระกูลฉินมาก งานที่เถ้าแก่มอบหมายให้ แปลว่าเขาไว้ใจเธอ ถ้าทำเรื่องนี้ไม่สำเร็จ วันข้างหน้าจะมีโอกาสได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือนกับเขาไหมเนี่ย?

"ต้องใช้เส้นสายแล้วสิ!"

เหลียงจื่อหลานยังไม่ยอมแพ้ เธอยกหูโทรหาคนรู้จักไปหลายสาย แต่สุดท้ายผลลัพธ์ที่ได้ก็เหมือนกันหมด

ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนอนุบาลของรัฐ หรือว่าระดับอินเตอร์หรูหรา ต่างก็เลยกำหนดเวลารับสมัครไปหมดแล้ว ที่เหลืออยู่ก็มีแต่โรงเรียนเอกชนขนาดเล็กที่สภาพแวดล้อมค่อนข้างแย่

"ไม่ได้ ฉันต้องจัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จให้ได้!" เหลียงจื่อหลานไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ เธอเลื่อนหารายชื่อในโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ชั่งใจเล็กน้อย ก่อนจะกดโทรออกในที่สุด

ตู๊ด… ตู๊ด…

เสียงสัญญาณดังอยู่ห้าหกวินาที สายก็เชื่อมต่อ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งดังขึ้น

"เหลียงจื่อหลาน มีเรื่องอะไรที่ร้านอาหารหรือเปล่า?"

ชายคนนั้นถามขึ้นอย่างร้อนใจ หากมองดูดีๆ จะเห็นว่าเบอร์ที่เหลียงจื่อหลานกดโทรไปนั้นบันทึกชื่อไว้ว่า 'คุณชวี'

"คุณชวีคะ แต่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเถ้าแก่ฉินน่ะค่ะ!"

นับตั้งแต่ที่ชวีเจิ้งผิงสั่งให้เธออยู่ช่วยงานที่ร้านอาหาร คำเรียกที่เธอใช้เรียกเขาก็เปลี่ยนจากเถ้าแก่มาเป็นคุณชวี

"เกี่ยวกับน้องฉินงั้นเหรอ นั่นเรื่องใหญ่เลยนะ มีเรื่องอะไรล่ะ?"

ชวีเจิ้งผิงที่เพิ่งจะสงบลงได้เมื่อครู่กลับมาร้อนรนขึ้นมาทันที จังหวะนี้ดูไม่สมกับฐานะบิ๊กบอสของเขาเลยแม้แต่น้อย

"ลูกสาวสองคนของเถ้าแก่ฉินต้องเข้าโรงเรียนอนุบาลค่ะ แต่เขาพลาดช่วงเวลารับสมัครนักเรียนใหม่ไป ตอนนี้…"

"โรงเรียนอนุบาลเหรอ เรื่องขี้ผงน่า ยกให้ฉันจัดการเอง เสี่ยวเหลียง ทำได้ดีมาก!" ไม่รอให้เหลียงจื่อหลานพูดจบ ชวีเจิ้งผิงก็เอ่ยขัดขึ้นพร้อมตบอกรับคำอย่างมั่นเหมาะว่าเรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของเขา แถมยังเอ่ยชมผลงานของเธอด้วยความพอใจสุดๆ

"คุณชวีคะ นี่เป็นหน้าที่ที่ฉันต้องทำอยู่แล้วค่ะ" เหลียงจื่อหลานแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลางยกมือลูบอกอวบอิ่มของตัวเองเบาๆ

"รอสายฉันครึ่งชั่วโมง!"

ติ๊ด!

พูดจบ ชวีเจิ้งผิงก็กดวางสายทันที ในสายตาเขา เรื่องของฉินเซียวไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ต้องยกให้เป็นเรื่องสำคัญอันดับแรกเสมอ

"เหลือเวลาอีกครึ่งวัน จะไปไหนดีล่ะเนี่ย?"

เหลียงจื่อหลานสตาร์ตรถ เตรียมวางแผนใช้วันหยุดครึ่งวันให้คุ้มค่า ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย เพิ่งมารู้ซึ้งว่าการได้หยุดพักผ่อนมันมีความสุขขนาดนี้นี่เอง

"จะให้กลับร้านเหรอ ไม่มีทางหรอก มะรืนนี้ก็ต้องกลับบ้านสักรอบอยู่แล้ว ถือโอกาสตอนนี้ไปซื้อของฝากติดไม้ติดมือกลับไปให้พ่อแม่เลยดีกว่า!" พอคิดได้ดังนั้น เหลียงจื่อหลานก็แตะคันเร่งเบาๆ รถก็พุ่งทะยานออกไปจากตรงนั้นทันที!

ในเวลาเดียวกัน

ณ ห้องทำงานสุดหรูแห่งหนึ่ง

ชวีเจิ้งผิงเอื้อมมือขวาไปกดโทรศัพท์ตั้งโต๊ะ

ตู๊ด… ตู๊ด…

"ท่านประธานคะ!"

เสียงหวานหยดย้อยของหญิงสาวดังมาจากปลายสาย

"ไม่มีอะไรแล้ว!"

เขาละมือขวาออกจากโทรศัพท์ตั้งโต๊ะ แล้วหยิบมือถือตรงหน้าขึ้นมา เลื่อนหารายชื่อเบอร์โทรศัพท์อีกเบอร์

ตู๊ด!

ชวีเจิ้งผิงเพิ่งจะกดโทรออก สายก็เชื่อมต่อแทบจะในเสี้ยววินาที ราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังนั่งเฝ้าโทรศัพท์อยู่ตลอดเวลา

"คุณชวี การที่คุณโทรหาผู้น้องคนนี้นับเป็นเกียรติของผมจริงๆ ครับ!"

เสียงชายคนหนึ่งดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงฟังออกชัดเจนว่ากำลังประจบเอาใจ

"ประธานหลิน คุณพูดแบบนี้ก็เกรงใจกันเกินไปแล้ว!"

พอคิดได้ว่าเบื้องหลังของตนมียอดเชฟระดับเทพอยู่ เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนแล้ว น้ำเสียงของเขาจึงฟังดูทรงอำนาจและเปี่ยมด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง

"ฮ่าๆ… คุณชวี คุณมีทรัพย์สินตั้งกี่หมื่นล้าน ส่วนผู้น้องคนนี้มีแค่พันกว่าล้าน จะเอาไปเทียบกับคุณได้ยังไงกันครับ ขอแค่เศษเงินรั่วไหลจากร่องนิ้วของคุณนิดเดียว ก็พอให้พวกเราอิ่มหนำสำราญไปนานแล้ว!"

…

ทั้งสองคนต่างพูดจาเกรงใจตามมารยาทใส่กันอยู่นานสองนานโดยยังไม่เข้าประเด็นหลัก ผ่านไปสักพัก ชายปลายสายจึงเอ่ยถามขึ้นมาว่า "คุณชวี มีเรื่องเล็กๆ อะไรให้ผมรับใช้หรือเปล่าครับ บอกผู้น้องคนนี้ได้เลยนะ!"

"มีเรื่องต้องรบกวนประธานหลินจริงๆ นั่นแหละ"

"ฮ่าๆ… การที่คุณชวีให้ผู้น้องคนนี้ได้ช่วยเหลือนับว่าให้เกียรติผมมากแล้ว มีเรื่องอะไรหรือครับ?" ชายปลายสายแม้จะเดาทางได้ แต่ก็ไม่ได้ปิดบังความยินดีในใจเอาไว้เลย

"พอดีช่วงนี้เพิ่งได้รู้จักน้องชายคนหนึ่ง เขาทำงานยุ่งจนลืมทำเรื่องพาลูกสาวสองคนเข้าโรงเรียนอนุบาล นึกขึ้นได้ว่าประธานหลินเส้นสายกว้างขวาง เลยกะว่าจะให้ช่วยทักทายเคลียร์ทางให้หน่อยน่ะ"

"น้องชายของคุณชวี ก็เหมือนน้องชายของผมแท้ๆ นั่นแหละครับ เดี๋ยวผมสั่งให้คนไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย ไม่สิ… เดี๋ยวผมลงมือจัดการด้วยตัวเองเลยครับ!"

"ประธานหลิน คุณว่างตอนไหนล่ะ มีเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่เตรียมไว้ให้คุณด้วยนะ" พอนึกถึงอาหารเลิศรสที่เคยกินเมื่อช่วงก่อน ชวีเจิ้งผิงก็เผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามไม่อยู่ ช่วงนี้เขายุ่งอยู่กับเรื่องของบริษัทจนปลีกตัวไปไหนไม่ได้เลยจริงๆ

"เซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่… คงไม่ใช่ว่าเกี่ยวกับน้องชายคนนี้หรอกนะ?"

หลินจวิ้นเหลียงใช้เวลาคิดเพียงนิดเดียว ก็ปะติดปะต่อความสัมพันธ์ของทั้งสองเรื่องเข้าด้วยกันได้ทันควัน

"สมกับเป็นประธานหลินจริงๆ เรื่องแค่นี้ก็เดาออกแล้ว!"

"เลือกวันอื่นก็คงสู้เลือกวันนี้ไม่ได้ งั้นเอาเป็นวันนี้เลยดีไหมครับ?"

หลินจวิ้นเหลียงเองก็มีเรื่องจะคุยกับชวีเจิ้งผิงอยู่พอดี วันนี้ถือเป็นฤกษ์งามยามดีที่สุด ตีเหล็กมันต้องตีตอนร้อน!

"ทุ่มตรงคืนนี้ เดี๋ยวผมส่งพิกัดไปให้ ถึงเวลาแล้วคุณก็ตรงไปที่นั่นได้เลย!" ชวีเจิ้งผิงเองก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายตามหาตนย่อมไม่ใช่เรื่องส่วนตัวแน่ๆ และเขาก็อยากจะแนะนำฉินเซียวให้หลินจวิ้นเหลียงได้รู้จักด้วย ต่อไปข้างหน้าหากมีเรื่องอะไร เขาจะได้ไม่ต้องคอยทำหน้าที่เป็นคนกลางให้อีก

"ตกลงครับ คืนนี้เจอกัน ผู้น้องคนนี้ตั้งตารอคอยเลยล่ะครับว่าเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ที่คุณชวีบอกจะเป็นอะไรกันแน่?"

หลังวางสาย ชวีเจิ้งผิงไม่ได้โทรหาเหลียงจื่อหลานในทันที เขาวางมือถือลง นิ้วเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะอย่างต่อเนื่อง

"เอาตามนี้แหละ!"

หลังจากคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ชวีเจิ้งผิงก็ตัดสินใจได้เด็ดขาด เขาต่อสายคุยธุระไปอีกหลายเบอร์ จากนั้นถึงค่อยกดโทรหาเหลียงจื่อหลาน

กริ๊งๆ!

"คุณชวีคะ!"

เหลียงจื่อหลานที่กำลังขับรถอยู่ พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก็เหลือบตาไปมองนิดหนึ่ง ก่อนจะชะลอความเร็วรถและจอดเทียบข้างทางเพื่อรับสาย

"เรื่องเข้าโรงเรียนของลูกสาวน้องฉินเรียบร้อยไม่มีปัญหาแล้วนะ ทุ่มตรงคืนนี้ฉันจะไปกินข้าวที่ร้าน ถ้าไม่มีธุระอะไรด่วน เธอก็อยู่รอที่ร้านด้วยล่ะ!"

ติ๊ด!

ไม่สนว่าเหลียงจื่อหลานจะฟังทันหรือไม่ พอชวีเจิ้งผิงพูดจบก็ตัดสายไปทันที

"รับทราบค่ะคุณชวี!"

เมื่อเห็นสายถูกตัดไปแล้ว เหลียงจื่อหลานก็ส่ายหน้าอย่างจนใจพลางบ่นพึมพำ "วันนี้ต้องเปลี่ยนแผนซะแล้วสิ คงต้องช็อปปิ้งแถวนี้แทนแล้วล่ะ!" เธอลดกระจกรถลง ทอดสายตามองห้างสรรพสินค้าที่อยู่ไม่ไกล เดิมทีเธอตั้งใจจะไปแถวเทียนเหอเฉิง แต่ดูจากตอนนี้แล้วเวลาคงไม่พอแน่ๆ ต่อให้เธอขับรถไป แค่ไปกลับก็ต้องใช้เวลาถึงสองชั่วโมงแล้ว

"จะบอกข่าวดีนี้ให้เถ้าแก่รู้เลยดีไหมนะ?"

แต่ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมา ก็ถูกเธอกดพับเก็บไปเสียก่อน

"ช่างเถอะ คืนนี้คุณชวีจะมาทานข้าวที่ร้านอยู่แล้ว เดี๋ยวเขาก็คงบอกเรื่องนี้กับเถ้าแก่เองนั่นแหละ!"

เมื่อคิดตกแล้ว เหลียงจื่อหลานก็เปิดประตูรถ เรียวขายาวสวยก้าวลงมาจากรถ ดึงดูดสายตาของสิ่งมีชีวิตเพศผู้แถวนั้นไปในทันที