บทที่ 73 น้องสองอยากกินกุ้งตัวโต

“น้องฉิน คืนนี้พี่กะจะแวะไปกินข้าวสบายๆ สักมื้อ ไม่รู้ว่าพอจะมีเวลาว่างไหม!”

หลังจากคุยโทรศัพท์กับหลินจวิ้นเหลียงเสร็จ ชวีเจิ้งผิงก็ต่อสายหาฉินเซียวทันที

เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าอาจต้องโทรหลายสายกว่าอีกฝ่ายจะรับ สำหรับเรื่องธุรกิจร้านอาหารนั้นชวีเจิ้งผิงรู้ซึ้งดีที่สุด น้องฉินคนนี้ของเขางานยุ่งจนแทบจะต้องบีบเวลาดื่มน้ำเลยทีเดียว

“ได้สิครับพี่ชวี ตอนค่ำกี่โมงดีครับ เดี๋ยวผมจัดห้องส่วนตัวไว้ให้”

ชั้นสามของร้านอาหารกั้นแบ่งออกเป็นสี่ห้องส่วนตัว เปิดให้บริการเฉพาะสมาชิกระดับวีไอพีเท่านั้น หากต้องการรับประทานอาหารข้างใน ถ้าไม่มียอดใช้จ่ายสะสมในร้านครบห้าแสนหยวน ก็ต้องเติมเงินล่วงหน้าครั้งเดียวตั้งแต่ห้าแสนหยวนขึ้นไป นี่เป็นไอเดียที่เหลียงจื่อหลานคิดขึ้นมา ตอนแรกเธอตั้งใจจะตั้งไว้ที่หนึ่งล้านหยวนด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายฉินเซียวขอตัดลดลงมาครึ่งหนึ่ง

ลูกค้ากระเป๋าหนักที่แวะเวียนมาร้านอาหารมีอยู่ไม่น้อย แต่การจะทำยอดใช้จ่ายให้ถึงหนึ่งล้านหยวนคงไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในระยะเวลาสั้นๆ

ส่วนคนที่ยอมเติมเงินรวดเดียวหนึ่งล้านหยวนก็พอมีอยู่จริง แต่ไม่มาก แค่ไม่กี่คนเท่านั้น

ในมุมมองของฉินเซียว ในช่วงเวลาต่อจากนี้ ร้านอาหารจะเปิดรับเฉพาะลูกค้ากลุ่มนี้อย่างเดียวไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคงสูญเงินไปหลายแสนหรืออาจถึงหลักล้านเลยทีเดียว

“น้องฉิน ถึงเวลาแล้วขึ้นมาดื่มสักสองสามแก้ว มาทำความรู้จักกับแขกอีกสักสองสามคนนะ!”

“ได้เลยครับ ขอบคุณมากครับพี่ชวี!”

การจัดแจงของชวีเจิ้งผิง เพียงแค่ฉินเซียวคิดนิดเดียวก็เข้าใจเจตนาได้ทันที นี่คือการหาโอกาสดึงเขาเข้าสู่วงสังคมระดับนั้น

แวดวงระดับพวกเขาใช่ว่าใครจะสุ่มสี่สุ่มห้าแทรกตัวเข้าไปได้ ต่อให้มีเงินล้นฟ้า แต่ถ้าไม่มีคนคอยแนะนำเปิดทาง ก็มีแต่จะถูกปิดประตูใส่หน้า

ส่วนเหตุผลที่ฉินเซียวรู้เรื่องพวกนี้ ก็เพราะชวีเจิ้งผิงกำชับให้เหลียงจื่อหลานบอกเขานั่นเอง

“น้องฉิน เราเป็นหุ้นส่วนกันแล้ว ไม่ต้องเกรงอกเกรงใจพี่หรอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าวันข้างหน้าพี่ยังต้องพึ่งน้องฉินพากอบโกยเงินก้อนโตอีก!” ชวีเจิ้งผิงวางตำแหน่งของร้านอาหารตระกูลฉินไว้สูงลิบ วันหน้าจะต้องกลายเป็นร้านอาหารแฟรนไชส์ระดับแถวหน้าของประเทศได้อย่างแน่นอน

หลังจากกลับไปในวันนั้น เขาก็กำชับให้ลูกน้องไปรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับอุตสาหกรรมอาหารและเครื่องดื่ม แล้วให้ประเมินมูลค่าออกมา จนได้ข้อสรุปว่าภายในสิบปี มูลค่าทางการตลาดของร้านอาหารตระกูลฉินจะแตะหลักสามหมื่นล้านหยวนขึ้นไปอย่างแน่นอน

นี่ขนาดยังประเมินแบบระมัดระวังตัวแล้วด้วยซ้ำ สัดส่วนการถือหุ้นหนึ่งในสิบของร้านอาหาร ภายในเวลาสิบปี จากสี่สิบล้านพุ่งทะยานเป็นสามพันล้าน ต่อให้หักค่าใช้จ่ายสารพัดในรอบสิบปีนี้ออกไป ก็ยังเหลือกำไรอีกตั้งสองพันล้าน มันช่างคุ้มค่าเหลือเกิน!

“เอาละ พี่ไม่รบกวนเวลาแล้ว คืนนี้พี่จะหิ้วเหล้าดีๆ ไปเปิดชนแก้วด้วยสักหน่อย!” หลังจากพูดจบ ชวีเจิ้งผิงจึงวางสายไป

“พี่ชวีคนนี้นี่นะ!”

ฉินเซียวเห็นสายตัดไปก็ได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ พลางเตรียมเก็บมือถือลงกระเป๋า

“ไปตามผู้จัดการเหลียงมาที!”

“อาจารย์ครับ เมื่อเช้านี้อาจารย์ไม่ได้ให้ผู้จัดการเหลียงไป…”

เมื่อได้ยินอาจารย์เอ่ยปากหาเหลียงจื่อหลาน ลูกศิษย์คนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ก็รีบเอ่ยเตือน

“จริงด้วยสิ ฉันลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย แกไปที่โรงน้ำชาฝั่งโน้นที ไปตามคุณผู้จัดการสวีมา!”

ปกติแล้วโรงน้ำชากับร้านอาหารจะแบ่งให้สวีเยว่หลิงและเหลียงจื่อหลานรับผิดชอบกันคนละฝั่ง มีเพียงเวลาเกิดสถานการณ์แบบวันนี้เท่านั้นที่พวกเธอจะต้องคอยดูแลควบทั้งสองฝั่ง

“อาจารย์ครับ แล้วงานของผม…”

“รีบไปเถอะน่า ไม่เสียเวลาเท่าไรหรอก”

ในใจเจียงเหวินฮ่าวคิดอะไรอยู่ มีหรือที่ฉินเซียวจะไม่รู้ เขากวาดสายตามองบรรดาลูกศิษย์ตรงหน้า ตอนนี้คนหายไปสองคนเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้

“ไม่รู้ว่าเรื่องรับสมัครงานของเหลียงจื่อหลานไปถึงไหนแล้ว สอนคนเดียวก็สอน สอนสิบคนก็สอนเหมือนกัน แต่วงแหวนแสงนี่สูบเงินเป็นบ้าเลย!” สัญญาฉบับใหม่มีการเพิ่มเงินค่าปรับกรณีผิดสัญญา พอถึงวันที่สองก็มีคนถอนตัวไปสองคนทันที

ฉินเซียวประเมินจากสภาพความเป็นจริงของห้องครัวแล้วพบว่า ขีดจำกัดที่เขาสามารถดูแลลูกศิษย์ได้เต็มที่คือสิบห้าคน จึงสั่งให้เหลียงจื่อหลานเปิดรับสมัครเพิ่มอีกเจ็ดคน

…

“ต้าเป่า มาหาของกินอีกล่ะสิ!”

เจียงเหวินฮ่าวเดินกลับมาถึงหน้าประตูห้องครัว ก็ประจวบเหมาะเห็นเจ้าตัวเล็กสองคนกำลังชะเง้อชะแง้ ดวงตากลมโตจ้องมองฉินเซียวที่กำลังง่วนอยู่ข้างใน จากนั้นก็หันมาสบตากันแล้วหัวเราะคิกคัก

“คิกๆ!”

“คิกๆ!”

เจ้าตัวเล็กทั้งสองกำลังแอบขำกันอย่างสนุกสนาน แต่พอได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง น้องสองก็ย่นจมูกเชิดขึ้นทันที ดวงตากลมโตตวัดค้อนใส่อีกฝ่าย

“ฮึ พี่หนูหริ่ง หนูคือน้องสองต่างหาก พี่ใหญ่อยู่นี่ แล้วหนูก็ไม่ได้มาหาของกินสักหน่อย หนูแวะมาดูป๊ะป๋าต่างหากล่ะ!”

ว่าแล้วน้องสองก็ยกสองมือเท้าสะเอว เชิดหน้าขึ้นอย่างเอาเรื่อง

“พี่หนูหริ่งบื้อจัง หนูต่างหากพี่ใหญ่!”

ลูกค้าที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นต่างถูกความน่ารักของเจ้าตัวเล็กทั้งสองดึงดูดสายตา พากันหยุดฝีเท้าลงเพื่อมองดู

“ต้าเป่า เอ้อร์เป่า ต้องเรียกว่าพี่ฮ่าวสิ!”

“รับทราบค่า พี่หนูหริ่ง!”

“คิกๆ… พี่หนูหริ่ง!”

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เจียงเหวินฮ่าวก็คร้านจะแก้อีกต่อไป โทษใครได้นอกจากชื่อเล่นตัวเอง ตั้งแต่เจ้าตัวเล็กสองคนได้ยินคนอื่นเรียกเขาแบบนั้น ก็พลอยเรียกตามไปด้วย ยิ่งนานวันเข้าก็ยิ่งเรียกอย่างสนุกปาก จนแก้ไม่หายไปเสียแล้ว

“ไอ้หนูหริ่ง แกไม่ต้องขัดขืนหรอกน่า ต้าเป่ากับน้องสองเรียกแกแบบนั้นก็เพราะสนิทกับแกนะเว้ย คนอื่นอยากให้เรียกจะตายยังไม่มีสิทธิ์เลย!”

บรรยากาศในห้องครัวที่เคยกดดันและตึงเครียดมาตลอด พลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเห็นเมื่อต้าเป่าและน้องสองปรากฏตัว แต่ละคนต่างพากันแซวเจียงเหวินฮ่าวกันยกใหญ่

สำหรับเรื่องนี้ ฉินเซียวเห็นแล้วก็ไม่ได้ว่าอะไร ขอแค่ไม่กระทบกับงานก็พอ

“ป๊ะป๋า เที่ยงนี้มีของอร่อยอะไรให้น้องสองกินเหรอคะ?”

น้องสองเดินเอามือไพล่หลังพลางเชิดหน้าขึ้น ทำตัวเหมือนผู้นำที่กำลังเดินตรวจตราพื้นที่ ดูราวกับแม่ไก่ตัวน้อยแสนเย่อหยิ่ง ทว่าพอเดินมาถึงข้างกายฉินเซียว สีหน้าท่าทางก็เปลี่ยนไปในพริบตา จมูกเล็กๆ ฟุดฟิดไม่หยุด สูดดมกลิ่นหอมของกับข้าวที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ

“น้องสอง อยากกินอะไรล่ะหืม?”

เมื่อเห็นลูกสาวยืนอยู่ข้างๆ ฉินเซียวก็ไม่ได้ไล่เธอออกไป แต่เขากลับยิ่งมีสมาธิจดจ่อสูงขึ้นเป็นพิเศษ เพื่อระวังไม่ให้น้ำซุปในกระทะกระเด็นออกมา

“ป๊ะป๋า พี่ใหญ่ก็เอาด้วยค่ะ!”

“ได้เลย พวกหนูถอยไปยืนไกลๆ หน่อยนะ คิดออกหรือยังว่าจะกินอะไร เดี๋ยวป๊ะป๋าทำให้นะครับ!”

พอเห็นว่าต้าเป่าจะกระโจนเข้ามา ฉินเซียวก็รีบห้ามไว้ทันที

“น้องสอง เธออยากกินอะไรเหรอ?”

พี่ใหญ่เอานิ้วแตะริมฝีปากพลางกัดเล็บครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมแพ้แล้วหันไปหาน้องสอง

“น้องสองจะกินอันไหนดีนะ?”

น้องสองเองก็ไม่รู้ว่าจะกินอะไรดี เธอเดินวนไปวนมาอยู่ในครัว ท้ายที่สุดสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับตู้กระจกเลี้ยงอาหารทะเลขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านนอก เมื่อมองจากมุมที่เธอยืนอยู่ มันคือกุ้งมังกรตัวโตหลายตัว!

“คิกๆ… พี่ใหญ่ก็จะกินกุ้งตัวโตๆ ด้วย!”

“ต้าเป่า น้องสอง คิดออกแล้วเหรอครับว่าจะกินอะไร?”

เมื่อเห็นลูกสาวทั้งสองเดินกลับมา ฉินเซียวจึงเอ่ยถาม

“ป๊ะป๋า น้องสองเลือกเองได้จริงๆ เหรอคะ?”

ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา พอเห็นลูกค้าเดินเข้าเดินออกแล้วทำแบบเดียวกัน เจ้าตัวเล็กทั้งสองจึงเดาเอาว่าของอร่อยจะต้องอยู่ในตู้ปลาใหญ่ใบนั้นแน่ๆ ไม่อย่างนั้นทำไมทุกคนถึงชอบชี้บอกให้พวกพี่ๆ ในร้านช่วยช้อนขึ้นมาล่ะ

“ป๊ะป๋าสัญญาเลยครับ!”

“คิกๆ… ป๊ะป๋า น้องสองอยากกินกุ้งตัวโตๆ!”

ฉินเซียวชูมือขึ้นรับปาก แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเอามือลง พอเห็นน้องสองชี้นิ้วไปยังกุ้งมังกรยักษ์ในตู้ปลา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่าก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งยิ้มแล้วพูดว่า “น้องสองนี่เลือกกินเก่งจริงๆ เลยนะ ได้สิ เดี๋ยวป๊ะป๋าจะให้พี่เขาไปช้อนขึ้นมา แล้วทำของอร่อยๆ ให้น้องสองกินนะ!”

“เย้ ป๊ะป๋าใจดีที่สุดเลย!”

พอได้ยินว่าคุณพ่อตกลง น้องสองก็กระโดดโลดเต้นอยู่กับที่ พี่ใหญ่ที่อยู่ข้างๆ เริ่มร้อนใจขึ้นมาทันที “ป๊ะป๋า พี่ใหญ่ก็เอาด้วยนะ!”

“พี่ใหญ่ก็ได้กินเหมือนกันครับ!”

สิ่งที่ลูกสาวทั้งสองอยากกินดันเป็นกุ้งมังกรสีน้ำเงิน ตัวหนึ่งราคาตั้งห้าพันกว่าหยวน หากไม่ใช่เพราะมีลูกค้าสั่งจองล่วงหน้าไปแล้วตัวหนึ่ง เขาก็แทบอยากจะเหมาทั้งสองตัวมาทำให้ลูกสาวกินอยู่เหมือนกัน

“คิกๆ… ป๊ะป๋ารีบๆ หน่อยน้า น้องสองหิวพุงกิ่วแล้ว!”

น้องสองลูบท้องตัวเองทีหนึ่ง ก่อนจะวิ่งกระโดดหยอยๆ ออกไป

“น้องสอง รอพี่ใหญ่ด้วยสิ!”

“ยังจะยืนเหม่อกันอยู่อีก ทำไมไม่รีบไปช้อนเอากุ้งมังกรสีน้ำเงินตัวที่ใหญ่ที่สุดขึ้นมาล่ะ!”

เมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยมาจนถึงเที่ยงตรงแล้ว ฉินเซียวจึงสั่งให้เจียงเหวินฮ่าวออกไปช้อนกุ้งมังกรสีน้ำเงินขึ้นมา

“ครับอาจารย์ ผมไปเดี๋ยวนี้แหละครับ!”

เรื่องที่อาจารย์ประคบประหงมตามใจเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนนี้ ทุกคนในร้านต่างเห็นจนชินตาเสียแล้ว