บทที่ 74 ซุปไก่ดื่มจนเอียนได้ด้วยหรือ?

หนึ่งทุ่มตรง

หน้าร้านอาหารตระกูลฉินเต็มไปด้วยรถหรูที่จอดเรียงรายกันแน่นขนัด ไม่ว่าจะเป็นบีเอ็มดับเบิลยู เฟอร์รารี หรือเมอร์เซเดส-เบนซ์ แต่ละคันล้วนมีมูลค่าหลายล้านหยวนทั้งนั้น

"นี่น่ะเหรอร้านที่คุณชวีบอก ตกแต่งดูดีเชียว!"

หลินจวิ้นเหลียงก้าวลงจากรถแล้วหยุดยืนมองหน้าร้าน

"ไม่ผิดแน่ รถคุณชวีจอดอยู่ตรงนี้จริงด้วย" เขาชี้ไปที่รถเมอร์เซเดส-เบนซ์คันข้างๆ

"เถ้าแก่ เดี๋ยวฉันไปถามให้เองค่ะ!"

หญิงสาวหน้าตาสวยเฉี่ยวคนหนึ่งก้าวเดินนำไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับของร้านทันที

"คุณหลิน!"

ทันใดนั้น เหลียงจื่อหลานก็เดินออกมาจากด้านในร้าน

"คุณเลขาเหลียง!"

หลินจวิ้นเหลียงร้องทักด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นคนที่คุ้นเคย

"คุณเลขาเหลียงครับ คุณชวีอยู่ข้างในหรือเปล่าครับ?"

"ใช่ค่ะ คุณหลินเชิญตามฉันไปที่ชั้นสามได้เลย อ้อ… อีกอย่างนะคะ ช่วยเรียกฉันว่าผู้จัดการเหลียงด้วย ตอนนี้ฉันเป็นผู้จัดการของร้านนี้แล้วค่ะ"

"เลขา… อ๊ะ ขอโทษครับ ผู้จัดการ นี่คุณไม่ได้ทำงานกับคุณชวีแล้วเหรอครับ?"

หลินจวิ้นเหลียงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเดินตามไป

"ค่ะ"

เหลียงจื่อหลานตอบรับสั้นๆ ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม แล้วเดินนำหน้าเขาต่อไป

ไม่กี่นาทีต่อมา

"คุณหลินคะ คุณชวีรออยู่ข้างในแล้วค่ะ ส่วนฉันขอตัวนะคะ"

ขณะยืนอยู่หน้าห้อง หลินจวิ้นเหลียงได้ยินเสียงคนคุยกันลอดออกมาจากช่องประตูที่ปิดไม่สนิท

"ครับ"

หลินจวิ้นเหลียงพาคนมาด้วยเพียงสองคน คือเลขาฯ กับผู้จัดการฝ่ายธุรกิจ

แอด!

เขาผลักประตูห้องวีไอพีออก หลังจากทั้งสามคนเดินเข้าไปแล้ว เหลียงจื่อหลานก็ปิดประตูให้อย่างเบามือ แล้วเดินแยกตัวออกไป

"คุณชวี!"

ทันทีที่เข้าห้อง หลินจวิ้นเหลียงก็รีบทักทายชายที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

ชวีเจิ้งผิงกำลังจิบชาอยู่ เมื่อเห็นหลินจวิ้นเหลียงเข้ามา เขาก็ยิ้มบางๆ พลางผายมือไปยังที่นั่งข้างๆ "คุณหลิน เชิญนั่งนี่ครับ ดื่มชาก่อน"

"ให้ผมจัดการเองดีกว่าครับ!"

หลินจวิ้นเหลียงยังไม่ทันนั่ง พอเห็นชวีเจิ้งผิงจะรินชาให้ เขาก็รีบคว้ากาน้ำชามาจัดการเอง รินชาให้คุณชวีจนเต็มก่อนแล้วค่อยรินให้ตัวเอง

"ชาดีมากครับ ผมโชคดีจริงๆ นี่เป็นชาชั้นดีที่คุณชวีเก็บรักษาไว้หลายปีเลยใช่ไหมครับ!" หลินจวิ้นเหลียงยังไม่รีบดื่ม แต่ยกถ้วยชาขึ้นมาดมกลิ่นใกล้ๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเริ่มจิบช้าๆ

"ฮ่าๆ"

ชวีเจิ้งผิงไม่ตอบ เพียงแค่หัวเราะเบาๆ วันที่ร้านเปิด เขาส่งชาชั้นเลิศมาให้หลายห่อ รวมถึงเหล้าดีๆ อีกหลายลังที่เก็บไว้ในห้องเก็บของบนชั้นดาดฟ้าของร้าน!

"คุณชวีครับ นี่คือเรื่องที่คุณสั่งให้ผมจัดการ ลองดูหน่อยนะครับว่ามีปัญหาตรงไหนหรือเปล่า?" หลินจวิ้นเหลียงผายมือ เลขาที่มาด้วยจึงรีบเดินเข้ามาส่งซองเอกสารให้

"งานที่คุณหลินทำ ผมวางใจเสมอ!"

ชวีเจิ้งผิงรับซองเอกสารมา หยิบกระดาษสองแผ่นออกมาดูแวบหนึ่งแล้วเก็บเข้าที่ พยักหน้าอย่างพอใจ

"ถือเป็นเกียรติของผมครับ!"

เมื่อเห็นชวีเจิ้งผิงดูพอใจ หลินจวิ้นเหลียงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เพื่อให้ได้สร้างความสัมพันธ์กับอีกฝ่าย เขาถึงกับยอมทุ่มเทจัดการเรื่องอนุบาลที่ดีที่สุดในย่านนี้ให้เลย ค่าเทอมปีหนึ่งตั้งสองแสนกว่าหยวนเชียวนะ

"คุณชวีครับ เดี๋ยวถึงเวลาก็ให้คุณฉินถือใบสมัครสองใบนี้ไปชำระค่าเทอมที่นั่นได้เลย เรื่องอื่นๆ ผมจัดการเรียบร้อยหมดแล้วครับ!"

"คุณหลิน เรื่องนี้เก็บไว้ส่งให้น้องฉินด้วยตัวเองตอนหลังเถอะครับ" ชวีเจิ้งผิงส่งแฟ้มเอกสารคืนให้หลินจวิ้นเหลียง

"ผมเหรอครับ?"

หลินจวิ้นเหลียงรับแฟ้มกลับมาด้วยความงงงวย กวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วถึงสังเกตเห็นว่ามีที่นั่งว่างอีกที่หนึ่ง ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของชวีเจิ้งผิงพอดี

"ใช่ครับ… เรามาดื่มชากันก่อนเถอะ… ช่างเถอะ ไว้ค่อยดื่มทีหลังดีกว่า!"

ชวีเจิ้งผิงยังพูดไม่ทันขาดคำ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งเข็นรถเล็กๆ เข้ามา บนรถมีหม้อซุปวางอยู่ กลิ่นหอมเย้ายวนกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณ

"คุณชวีครับ!"

พนักงานเสิร์ฟทักทายชวีเจิ้งผิงก่อน ทุกคนในร้านรู้ดีว่าชายคนนี้คือเจ้าของร้านคนที่สอง ซึ่งมีฐานะการเงินหนากว่าเจ้าของร้านตัวจริงหลายเท่าตัว

"ตักให้คุณหลินถ้วยหนึ่งก่อน!"

"ได้เลยครับ คุณชวี!"

พนักงานตักซุปถ้วยแรกแล้ววางลงตรงหน้าหลินจวิ้นเหลียงอย่างเบามือ

"หอมจัง!"

กลิ่นหอมของซุปไก่ทำให้หลินจวิ้นเหลียงกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว เขาถือว่าตัวเองเป็นนักชิมที่ผ่านอาหารอร่อยมาเยอะ แม้แต่โรงแรมหรูระดับท็อปที่จัดอาหารเต็มโต๊ะ เขาก็ยังไม่เคยมีอาการโหยหาขนาดนี้ แต่นี่เป็นเพียงแค่ซุปไก่ธรรมดาๆ เท่านั้น

"เป็นไปได้ยังไง?"

ปฏิกิริยาแรกของหลินจวิ้นเหลียงคือไม่อยากจะเชื่อ สีหน้าของเขาตอนนี้เรียกได้ว่าสุดยอดจริงๆ

"คุณหลิน ลองชิมดูสิครับ!"

เมื่อเห็นสีหน้าของหลินจวิ้นเหลียง ชวีเจิ้งผิงก็พอใจมาก นี่แค่เริ่มต้น เดี๋ยวคุณได้ตกใจกว่านี้แน่!

"ฟู่ว!"

ชวีเจิ้งผิงหยิบช้อนขึ้นมาเป่าเบาๆ แล้วซดเข้าไป สีหน้าเคลิบเคลิ้มสุดๆ

"ในที่สุดก็ได้กินอีกครั้ง!"

ช่วงก่อนหน้านี้เขามัวแต่วุ่นกับงานบริษัท ซึ่งสำหรับเขาแล้วมันคือการทรมานชัดๆ ทั้งที่อยากจะแวะมาทานเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ดันติดงานจนไม่ได้มา

วินาทีนี้ ชวีเจิ้งผิงตัดสินใจแล้วว่า ต่อไปจะยุ่งแค่ไหน อย่างน้อยอาทิตย์ละครั้งเขาต้องมาให้ได้ ถ้าไม่ยุ่งมากก็จะมาวันเว้นวัน!

"พวกคุณมัวนั่งนิ่งทำไมกัน!"

ชวีเจิ้งผิงเงยหน้าขึ้นเห็นคนในครอบครัวยังไม่มีใครแตะช้อนเลย แถมใบหน้าของน้องสาวเขายังแสดงท่าทีดูแคลน

"ไม่อยากดื่มเหรอ?"

"พี่ใหญ่ พี่บอกว่าจะเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ไม่ใช่เหรอ ทำไมมีแค่หม้อซุปไก่หม้อเดียวล่ะ?"

คืนนี้ชวีเจิ้งผิงพาครอบครัวมาด้วยทั้งพ่อแม่ ภรรยา น้องสาว แล้วก็เด็กๆ อีกสองคน รวมกับกลุ่มหลินจวิ้นเหลียงสามคน โต๊ะสิบเอ็ดที่นั่งตอนนี้เหลือว่างแค่ที่เดียว!

"ป๊า หนูไม่อยากดื่ม หนูอยากกินกุ้งมังกรตัวใหญ่!"

เด็กหญิงวัยสิบขวบที่นั่งฝั่งตรงข้ามทำหน้าบูดบึ้ง

"เจ้าเด็กพวกนี้นี่ ตาไม่ถึงจริงๆ ซุปไก่นี่ไม่ใช่ว่าใครอยากกินก็ได้กินนะ!"

ชายชราที่พูดคือพ่อของชวีเจิ้งผิง

เขาทำตามชวีเจิ้งผิงเป๊ะๆ คือสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตักซุปเข้าปากคำหนึ่ง ทันทีที่รสสัมผัสแตะลิ้น เขาก็แทบเผลอกัดลิ้นตัวเอง นี่มันซุปไก่อะไรกัน ทำไมถึงอร่อยได้ขนาดนี้! ในจังหวะที่เขากำลังจะตักคำที่สอง สายตาก็เหลือบไปเห็นหลานทั้งสามคนนั่งหน้าบึ้งตึงไม่ยอมแตะช้อนเลยสักนิด

"คุณปู่คะ ซุปไก่นี่มันมีอะไรอร่อยกันเชียว ไม่เห็นจะเป็นน้ำทิพย์จากสวรรค์ตรงไหนเลย"

ชวีอี้จือหยิบช้อนขึ้นมาคนซุปในชามเล่นๆ ก่อนจะวางลงด้วยท่าทางดูแคลน เธอเป็นน้องสาวของชวีเจิ้งผิง ทั้งคู่มีอายุห่างกันสิบกว่าปี

พ่อแม่ของชวีเจิ้งผิงมีลูกสาวตอนแก่ จึงประคบประหงมยิ่งกว่าไข่ในหิน ชวีอี้จือเติบโตมาในฐานะเจ้าหญิงน้อยของบ้าน บวกกับตอนหลังชวีเจิ้งผิงสร้างฐานะได้ เรียกได้ว่าเธอโตมาในกองเงินกองทอง ซุปไก่แบบที่เห็นตรงหน้าเธอทานที่บ้านจนเบื่อจะแย่ ไม่นึกเลยว่าออกมาข้างนอกยังจะต้องมาเจอเมนูเดิมอีก เธอจึงทำหน้าบูดบึ้งอย่างเสียไม่ได้

"ป๊า!"

ชวีอี้จือถูกตามใจจนเสียนิสัย ต่อให้ตอนนี้อายุจะยี่สิบห้ายี่สิบหกปีแล้ว ก็ยังทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจ

"น้องเล็ก ถ้าเธอทำตัวแบบนี้อีก เดือนหน้าไม่ต้องเอาค่าขนม!"

ชวีเจิ้งผิงพาครอบครัวออกมาเพื่อให้ได้ลองลิ้มชิมรสอาหารระดับสุดยอด ไม่ใช่ให้มาทำตัวขายหน้าคนอื่น

"แม่คะ พี่ใหญ่ดุหนูอีกแล้ว!"

ชวีอี้จือหันไปหาเฉินฮุ่ยลี่ แม่ของเธอที่นั่งอยู่ข้างๆ เพื่อขอความช่วยเหลือ

"ไม่ต้องมามองแม่เลย คราวนี้แม่เข้าข้างพี่ชายลูก!"

"ป๊า!"

เมื่อพึ่งแม่ไม่สำเร็จ ชวีอี้จือจึงหันไปหาพ่อแทน แต่น่าเสียดายที่ต้องผิดหวัง เพราะพ่อเอาแต่ก้มหน้าก้มตาดื่มซุปไก่โดยไม่เงยขึ้นมามองเลยสักนิด

"ป๊า! ซุปไก่เนี่ยอร่อยมาก ผมขออีกถ้วย!"

เด็กชายวัยเจ็ดแปดขวบบนโต๊ะอาหารต่างจากคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด พอได้กลิ่นซุปไก่หอมยวนใจก็ลองชิมไปคำหนึ่งแล้วก็หยุดไม่ได้ ไม่กลัวร้อนด้วย แป๊บเดียวก็ซดซุปไก่หมดถ้วยเล็กไปแล้ว

"อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ชวีอี้จือเห็นหลานชายตัวน้อยดื่มซุปไก่หมดถ้วยแล้วยังไม่หนำใจ เขาสองคนแลบลิ้นเลียริมฝีปากพลางบอกให้พนักงานบริการที่ยืนรออยู่ข้างๆ ตักให้อีกถ้วย เธอแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง!