บทที่ 75 วกเข้าเรื่องสำคัญในชีวิต

“ชวีเจี้ยนหมิง คันไม้คันมืออยากโดนตีใช่ไหม กล้ามาหัวเราะเยาะอาเหรอ!”

เดิมทีชวีอี้จือก็หงุดหงิดใจจะแย่อยู่แล้ว ตอนนี้พอเห็นหลานชายตัวน้อยซดซุปไก่หมดชามดังอึกๆ แถมยังบอกให้พนักงานตักให้อีกชาม นี่มันตบหน้าเธอชัดๆ ไม่ใช่หรือไง

“คุณอา น้องพูดจริงนะ ซุปไก่นี่อร่อยมากจริงๆ อร่อยกว่าที่คุณย่าต้มตั้งหลายสิบเท่าแน่ะ!” เมื่อเห็นน้องชายที่เป็นคนกินยากยังบอกว่าอร่อย ชวีเซี่ยงซานจึงลองชิมดูบ้างอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“เจิ้งผิง เพื่อนของลูกคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ นะ!”

เรื่องงานนั้นชวีเจิ้งผิงแทบไม่เคยเล่าให้คนในครอบครัวฟัง แต่สำหรับเรื่องร้านอาหารแห่งนี้

ตอนกินข้าวกับที่บ้านครั้งหนึ่ง เขาเคยพูดเปรยๆ ขึ้นมาว่าตัวเองไปร่วมลงทุนในร้านอาหารร้านหนึ่ง

ตอนนั้นชวีจิงกั๋วผู้เป็นพ่อถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ธุรกิจของลูกชายกว้างขวางก็จริง แต่ไม่เคยแตะต้องวงการอาหารมาก่อน จึงได้เอ่ยถามไปอีกสองสามประโยค

คืนนี้ลูกชายพาทุกคนในครอบครัวมากินข้าวที่นี่ ชวีจิงกั๋วคิดแค่แวบเดียวก็รู้ทันทีว่าร้านนี้เป็นร้านที่ลูกชายลงทุนไว้

“พ่อครับ คืนนี้ทานเยอะๆ นะครับ ต่อไปถ้าอยากทานเมื่อไหร่ ผมจัดการให้ได้ตลอด!” ตัวเขาเองเป็นผู้ถือหุ้นของร้าน การจะพาคนในครอบครัวมากินข้าวมันเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก

“ไม่ต้องหรอก พวกเราไม่มาสร้างความวุ่นวายให้หรอก นานๆ แวะมากินทีก็พอ!” ชวีจิงกั๋วเป็นคนมีมารยาท แม้ลูกชายจะลงทุนในร้านอาหาร แต่เขาก็ไม่คิดจะแวะมากินทุกวันให้เสียมารยาท

ตอนที่เพิ่งลงจากรถยังรู้สึกแปลกใจอยู่เลย แค่มากินข้าว ทำไมข้างนอกถึงมีคนมายืนต่อคิวเยอะขนาดนั้น ตอนนี้เขาเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว

อาหารร้านนี้อร่อยเกินไป ถึงได้มีคนยอมมาต่อคิวเยอะแยะทั้งที่ดึกดื่นขนาดนี้

“ประธานหลิน ลองชิมดูสิครับ!”

เมื่อพ่อปฏิเสธความหวังดี ชวีเจิ้งผิงก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ แต่หันไปชวนหลินจวิ้นเหลียงที่อยู่ข้างๆ แทน

“ได้เลยครับ!”

ในเวลานี้ หลินจวิ้นเหลียงแอบดีใจอยู่ในอก การได้ร่วมโต๊ะอาหารกับครอบครัวของชวีเจิ้งผิง แสดงว่าตัวเขาเริ่มก้าวเข้ามาเป็นคนในแวดวงสนิทชิดเชื้อของอีกฝ่ายแล้ว

“ซี๊ด!”

เพียงแค่ตักชิมไปคำเล็กๆ ดวงตาของหลินจวิ้นเหลียงก็เบิกกว้างจนแทบถลนออกมา เขาแสดงสีหน้าเหลือเชื่อสุดขีด

“คุณชวี!”

ปฏิกิริยาแรกของเขาคือหันขวับไปมองชวีเจิ้งผิง อยากจะได้คำตอบยืนยันจากอีกฝ่าย

“หึๆ!”

ชวีเจิ้งผิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มน้อยๆ ส่ายหัวเบาๆ แล้วก้มหน้าจิบซุปไก่ต่อทีละคำ

“ร้านอาหารตระกูลฉิน… น้องฉิน!”

เมื่อนึกถึงชื่อร้านที่เห็นตอนเดินเข้ามา หลินจวิ้นเหลียงก็ตื่นตัวขึ้นมาทั้งร่าง ในที่สุดเขาก็เข้าใจคำพูดของชวีเจิ้งผิงเมื่อครู่นี้แล้ว

“พวกนายสองคนยังไม่รีบนั่งลงอีก คุณชวีอุตส่าห์เลี้ยงทั้งทีนะ!”

หลินจวิ้นเหลียงกวักมือเรียกลูกน้องทั้งสองให้นั่งลง หากไม่ได้รับอนุญาตจากเขา ทั้งคู่ก็ไม่กล้าหย่อนก้นลงนั่ง

“ขอบคุณครับคุณชวี!”

“ขอบคุณครับคุณชวี!”

ลูกน้องทั้งสองคนอยากกินจนทนแทบไม่ไหวตั้งนานแล้ว ตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาในห้องส่วนตัว พยาธิในท้องก็พากันประท้วงยกใหญ่ กลิ่นหอมเย้ายวนใจตลบอบอวลแตะจมูกอยู่ตลอดเวลา

“นี่มัน…”

ทั้งสองคนซดเข้าไปหนึ่งคำ ต่างก็หันมาสบตากันด้วยความตกตะลึง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาซดซุปไก่ต่อ

ในเวลานี้ กิริยาท่าทางของทุกคนในห้องส่วนตัวแทบจะถอดแบบออกมาเหมือนกันเป๊ะ ยกเว้นชวีอี้จือที่ยังคงนั่งหน้างออยู่คนเดียว

“พวกเธอนี่!”

เมื่อเห็นคนทั้งโต๊ะต่างก้มหน้าก้มตาซดซุปไก่ ชวีอี้จือก็เริ่มสงสัยว่าพี่ชายเตี๊ยมกันไว้ล่วงหน้าหรือเปล่า เพื่อจะหาเรื่องหักเงินค่าขนมของเธอ

“เชอะ ก็แค่ซุปไก่ไม่ใช่เหรอ!”

ชวีอี้จือเห็นว่าไม่มีใครสนใจตัวเอง จึงยกชามเล็กตรงหน้าขึ้นมา ซดรวดเดียวหมดไปครึ่งชาม

“อึกๆ!”

ทันใดนั้น ชวีอี้จือก็ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสะกดจุด สองมือประคองชามเล็กค้างไว้ ดวงตาเบิกกว้าง

“อึก!”

หลังจากชะงักไปครู่เดียว เธอก็ได้สติ ซดซุปไก่ต่อรวดเดียวหมดเกลี้ยงชาม

“น้อง พนักงาน ขออีกชาม!”

พอดื่มหมด ชวีอี้จือก็วางชามกระแทกลงบนโต๊ะอาหาร แล้วร้องบอกพนักงานเสียงดัง

เสียงนี้ทำเอาพวกหลินจวิ้นเหลียงทั้งสามคนสะดุ้งโหยง ได้แต่เงยหน้าขึ้นมามองแวบหนึ่ง แล้วรีบแกล้งทำเป็นไม่เห็น

“คุณผู้หญิงคะ ขอโทษด้วยนะคะ ซุปไก่หมดแล้วค่ะ!”

“อะไรนะ เพิ่งจะยกมาเสิร์ฟไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงหมดแล้วล่ะ”

พอได้ยินแบบนั้น ชวีอี้จือก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที ตัวเองเพิ่งจะซดชามเล็กหมดไปสองอึก ยังไม่ทันได้ลิ้มรสชาติให้ละเอียดเลย ไหงถึงหมดไปแล้วล่ะ!

“หมดแล้วจริงๆ ค่ะ!”

แขกโต๊ะนี้ล้วนเป็นกลุ่มคนที่เธอไม่มีปัญญาไปมีเรื่องด้วย พอเห็นท่าทางโมโหของชวีอี้จือ พนักงานสาวก็แทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

“อี้จือ ทำอะไรน่ะ ยังไม่รีบนั่งลงอีก อยากให้คนอื่นเขาหัวเราะเยาะหรือไง” เฉินฮุ่ยลี่วางช้อนลงแล้วปรายตามองลูกสาวด้วยสายตาทรงอำนาจโดยไม่ต้องขึ้นเสียง

“คุณแม่คะ…”

ภายใต้สายตาที่จ้องตรงมาของเฉินฮุ่ยลี่ เสียงของชวีอี้จือก็ค่อยๆ แผ่วลงจนเหลือแค่พึมพำกับตัวเอง

“เอาเถอะ เดี๋ยวข้างหลังยังมีอาหารอีกตั้งหลายอย่าง แต่ละจานไม่ได้ด้อยไปกว่าซุปไก่เลย กลัวแต่ว่าแกจะกินไม่ไหวก็แล้วกัน!”

ซุปไก่หม้อนี้ ตักแบ่งกันคนละชามก็แทบไม่เหลือแล้ว พอยกให้เด็กสองคนอีกคนละชามก็เกลี้ยงหม้อพอดี

ทุกคนได้ลิ้มรสซุปไก่ไปคนละชามก็รู้สึกเจริญอาหารขึ้นมาทันที วินาทีนี้รู้สึกเหมือนจะกินวัวได้ทั้งตัว

ทว่าตรงหน้ากลับยังไม่มีอาหารจานอื่นมาเสิร์ฟเลย ห้องส่วนตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของซุปไก่ พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า จะมีสักวันที่การได้ลิ้มลองของอร่อยจะกลายเป็นความทรมานแบบนี้

“จริงเหรอ พี่ใหญ่ อย่ามาหลอกฉันนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะ…”

“ไม่อย่างนั้นเธอจะทำไม”

ชวีเจิ้งผิงวางช้อนลงในชาม หยิบผ้าขนหนูมาเช็ดปาก แล้วมองน้องสาวนิ่งๆ

“ไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องพี่สะใภ้ว่าพี่นิสัยไม่ดี!”

“เหรอ ดูเหมือนจะมีคนไม่อยากได้เงินค่าขนมแล้วสินะ พอดีช่วงนี้เงินหมุนเวียนค่อนข้างตึงมือ เงินสดไม่ค่อยมี…”

“พี่สะใภ้ พี่ไม่ว่าพี่ใหญ่บ้างล่ะ เขาแกล้งฉันอีกแล้วนะ ธุรกิจของพี่ใหญ่มีแต่หลักล้านหลักสิบล้านทั้งนั้น แค่เงินค่าขนมแสนกว่าหยวนยังขี้เหนียวไม่ยอมให้เลย…”

เมื่อเห็นว่าทำอะไรชวีเจิ้งผิงไม่ได้ ชวีอี้จือจึงหันไปเกาะแขนหญิงสาวที่นั่งข้างๆ แล้วเริ่มออดอ้อนทันที

“คุณคะ ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แล้วนะ วันหลังคุณลองดูพวกลูกหลานของลูกค้าหน่อยสิว่ามีคนหนุ่มคนไหนที่เหมาะสมบ้าง ถึงเวลาต้องหาคนมาคอยคุมเธอได้แล้ว!” หญิงสาวคนนั้นไม่สนใจลูกอ้อนของชวีอี้จือ แต่กลับหันไปมองชวีเจิ้งผิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“ลูกสะใภ้ แม่เห็นด้วยเลย อี้จือปีนี้ก็ปาเข้าไปยี่สิบหกแล้ว ขืนปล่อยไว้แบบนี้ได้กลายเป็นสาวทึนทึกแน่ ทุกคนอย่ามัวแต่นั่งเฉย ช่วยกันดูๆ ให้หน่อย ในบรรดาเพื่อนๆ ของแม่ก็มีลูกชายที่ยังโสดอยู่หลายคน เดี๋ยวค่อยรวบรวมมานั่งคุยกัน!”

ชวีอี้จือไม่คาดคิดเลยว่าไฟจะลามมาถึงตัวเองรวดเร็วขนาดนี้ เธอแค่อ้อนนิดหน่อยเองไม่ใช่เหรอ ไหงคุยไปคุยมาถึงได้วกมาเรื่องแต่งงานของเธอได้ล่ะ จะปล่อยให้คนในบ้านคุยเรื่องนี้ต่อไปไม่ได้เด็ดขาด ตอนนี้เธอใช้ชีวิตคนเดียวสุขสบายจะตายไป

“พี่สะใภ้ รังแกกันเกินไปแล้วนะ!”

“น้องเล็ก พี่ไม่ได้รังแกเธอนะ นี่กำลังเป็นห่วงเรื่องสำคัญในชีวิตของเธอต่างหาก ดูเพื่อนๆ รุ่นเดียวกันสิ ยังเหลือใครที่โสดเหมือนเธอบ้าง!”

“พวกนั้นก็พวกนั้น ฉันก็ฉันนี่ อยู่คนเดียวสบายใจออก!”

“ไม่ได้ เรื่องนี้ไม่มีการต่อรอง!”

เฉินฮุ่ยลี่ที่เมื่อครู่ยังดูใจดีอยู่ จู่ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา น้ำเสียงเด็ดขาดจนไม่เปิดโอกาสให้ใครคัดค้าน

“ฉัน…”

ถ้าเป็นคนอื่นพูด ชวีอี้จือคงเถียงกลับไปแล้ว แต่กับแม่ เธอจนปัญญาจริงๆ เว้นเสียแต่ว่าเธอจะย้ายออกจากบ้านไปหางานทำเลี้ยงตัวเอง แต่คนที่ใช้ชีวิตสุขสบายมาตลอดอย่างเธอ จะไปทนลำบากไหวได้อย่างไร!