บทที่ 76 น้องสองกินข้าวกับคุณอา

ก๊อกๆ!

ครอบครัวของชวีเจิ้งผิงรออยู่เพียงครู่เดียว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก่อนที่พนักงานจะเข็นรถเข็นขนาดเล็กเข้ามาอีกรอบ บนรถเข็นสามชั้นนั้นมีอาหารวางอยู่ชั้นละจาน

"ฮิๆ!"

เมื่อเห็นอาหารรสเลิศทยอยยกมาเสิร์ฟ ทุกคนก็แทบจะรอไม่ไหว ต่างลุกจากเก้าอี้ด้วยท่าทีตื่นเต้น หวังจะช่วยพนักงานยกจานอาหารเหล่านั้นมาที่โต๊ะ

ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยก็ดังแว่วเข้ามา

"คุณพ่อคะ มีน้องสาวน่ารักๆ ยืนอยู่หน้าประตูคนหนึ่งค่ะ ไม่สิ สองคนเลย หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบเลยค่ะ!"

ตอนแรกชวีเซี่ยงซานเห็นเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งชะโงกหน้าผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ตรงกรอบประตู แต่พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็มีโผล่ตามมาอีกคน แถมหน้าตาท่าทางยังถอดแบบกันมาเป๊ะๆ!

"หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ… ฝาแฝดงั้นเหรอ นี่มันลูกสาวของคุณฉินไม่ใช่รึ!"

ตอนแรกที่ได้ยินเสียงหัวเราะใสๆ ชวีเจิ้งผิงก็คุ้นหูอยู่บ้าง พอฟังเด็กๆ พูดเจื้อยแจ้ว เขาก็นึกถึงลูกสาวฝาแฝดของฉินเซียวขึ้นมาได้ทันที

"ประธานหลินครับ ตัวละครสำคัญที่คุณต้องช่วยมาถึงแล้วล่ะ!"

"ตัวละครสำคัญเหรอครับ คุณฉินน่ะเหรอ?"

หลินจวิ้นเหลียงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเผยรอยยิ้มยินดีออกมา

"ต้าเป่า เอ้อร์เป่า ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะลูก?"

ชวีเจิ้งผิงลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปด้านนอก

"อ๊ะ! ลุงชวี ลุงมากินข้าวที่นี่เหรอคะ!" เอ้อร์เป่าพอเห็นว่าเป็นเพื่อนของป๊ะป๋าก็หยุดชะงัก

"ใช่แล้วจ้ะ แล้วป๊ะป๋าหนูไปไหนล่ะ?"

เขาหันไปมองข้างนอก แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของฉินเซียว

"ป๊ะป๋าเหรอ… แย่แล้ว! ลุงชวีคะ หนูมีธุระค่ะ!" เอ้อร์เป่าตาโตลนลาน สายตากลอกไปมาอย่างมีพิรุธ ก่อนจะเหลือบมองทางบันไดแล้วหมุนตัวเตรียมเผ่นทันที

"ต้าเป่า! เอ้อร์เป่า! อย่าวิ่งซนสิคะ เดี๋ยวป๊ะป๋าก็ตีตูดเอาหรอก!"

จังหวะนั้นเอง ป้าหลิวก็วิ่งกระหืดกระหอบตามมาจากทางบันได เธอกำราวบันไดแน่นพลางหอบหายใจแฮ่กๆ

เด็กแสบสองคนนี้ เผลอแวบเดียวก็แอบหนีมาแล้ว ถ้าเกิดไปวิ่งชนลูกค้าเข้า ป้าหลิวคงไม่รู้จะเอาหน้าไปสู้เถ้าแก่ได้ยังไง

"ต้าเป่า หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

พอเห็นป้าหลิวปรากฏตัว ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าก็วิ่งหนีกันจ้าละหวั่น ชวีเจิ้งผิงจึงรีบคว้าตัวเด็กที่อยู่ใกล้ที่สุดเอาไว้

"ลุงชวีคะ หนูคือเอ้อร์เป่าค่ะ ต้าเป่าอยู่นู่น ลุงไปจับพี่เขาโน่น!" เอ้อร์เป่าพยายามดิ้นให้หลุดจากมือชวีเจิ้งผิง พลางชี้นิ้วไปยังต้าเป่าที่อยู่ข้างหน้า

"อย่าซนกันนักสิเด็กๆ เดี๋ยวลุงฟ้องป๊ะป๋าเลยนะ!" ชวีเจิ้งผิงเห็นสภาพป้าหลิวที่หอบจนตัวโยนก็ทั้งขำทั้งสงสาร

"แฮ่กๆ… คุณชวีคะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ ที่ทำให้วุ่นวายขนาดนี้!"

เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเล็กทั้งสองถูกหยุดไว้ได้แล้ว ป้าหลิวก็ถือโอกาสสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ สองสามที ก่อนจะเดินเข้ามาขอโทษด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

"ไม่เป็นไรเลยครับ!"

ชวีเจิ้งผิงปล่อยมือแล้วลูบหัวเอ้อร์เป่าเบาๆ

"ต้าเป่า เอ้อร์เป่า ไม่ดื้อไม่ซนแล้วนะ กลับกันเถอะค่ะ"

ป้าหลิวรีบเดินเข้ามาจูงมือเจ้าตัวเล็กทั้งสองไว้

"คุณยายหลิวคะ เอ้อร์เป่ายังไม่อยากกลับค่ะ"

"คุณพ่อคะ เด็กหญิงสองคนนี้เป็นใครเหรอคะ?" ชวีเซี่ยงซานเดินตามหลังออกมา เมื่อมาถึงตรงหน้าต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า เธอก็กวาดสายตามองเด็กน้อยทั้งสองสลับไปมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"นี่ลูกสาวของคุณลุงฉินเขาน่ะจ้ะ คนนี้คือ…"

"พี่สาวคะ หนูชื่อเอ้อร์เป่าค่ะ!"

ไม่ต้องรอให้ชวีเจิ้งผิงแนะนำตัวให้เสียเวลา เอ้อร์เป่าก็รีบส่งยิ้มหวานแฉ่งให้ชวีเซี่ยงซานทันที

"หนูชื่อต้าเป่าค่ะ!"

ต้าเป่าเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า รีบวิ่งเข้ามาสมทบอีกคน

"ป้าหลิวคะ หนูไม่อยากกลับ หนูอยากอยู่ที่นี่เล่นกับพี่สาว!" เอ้อร์เป่ากลอกตาไปมา ไม่รู้ว่าในหัวกำลังคิดแผนอะไรอยู่

"ต้าเป่าก็จะอยู่ด้วย!"

"ถ้าอย่างนั้น ให้เด็กๆ อยู่ที่นี่สักพักดีไหมครับ?"

ชวีเจิ้งผิงเองก็เอ็นดูเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนนี้มาก จึงถือโอกาสให้เด็กรุ่นหลังได้ทำความรู้จักมักคุ้นกันไว้ด้วย

"คุณชวีคะ พวกแกยังไม่ได้กินข้าวเลยค่ะ!"

สำหรับต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า ป้าหลิวทั้งรักทั้งปวดหัว เวลาเรียบร้อยก็น่ารักน่าเอ็นดูจนใครเห็นใครก็หลง แต่พอบทจะซนขึ้นมาล่ะก็ เหนื่อยกันแทบขาดใจเลยทีเดียว!

"ยังไม่ได้กินเหรอครับ? ไม่เป็นไร พอดีพวกเราก็ยังไม่ได้กินเหมือนกัน!"

"แบบนี้จะเกรงใจแย่เลยนะคะ!"

เรื่องสถานะของชวีเจิ้งผิง คนในร้านต่างก็พอจะรู้เรื่องอยู่บ้าง ป้าหลิวเองก็เช่นกัน

"เกรงใจอะไรกันครับ ให้เด็กสองคนอยู่ที่นี่แหละ เดี๋ยวสักพักน้องฉินก็คงตามขึ้นมา!"

ระหว่างที่ผู้ใหญ่กำลังคุยกัน ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าก็แอบมุดเข้าไปในห้องวีไอพีเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่กวาดสายตามองทุกคนด้วยความสงสัย แก้มป่องอมชมพูดูนุ่มฟูน่าหยิกจนใครๆ ก็อยากจะพุ่งเข้าไปบีบเล่น

"งั้นก็ต้องรบกวนคุณชวีแล้วนะคะ รบกวนจริงๆ ค่ะ!"

ป้าหลิวชะโงกมองเข้าไปในห้องวีไอพี ก่อนจะหันหลังเดินลงบันไดไป ตัวเธอเองก็ยังไม่ได้กินข้าว ถือโอกาสช่วงเวลานี้ไปหาอะไรกินให้อิ่มท้องก่อน

"ลุงชวีคะ ป๊ะป๋าจะมาเหรอคะ?"

ทันทีที่ชวีเจิ้งผิงเดินกลับเข้ามาในห้อง เอ้อร์เป่าก็เดินเตาะแตะเข้าไปถาม

"ใช่แล้วจ้ะ เอ้อร์เป่ากลัวป๊ะป๋าจะตีตูดล่ะสิใช่ไหม?"

การใช้ยางรัดผมคนละสีมัดผมเปียให้เด็กทั้งสอง เป็นวิธีที่ป้าหลิวใช้เพื่อแยกแยะให้ไม่งง ซึ่งชวีเจิ้งผิงก็สังเกตเห็นตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

"ลุงชวีคะ เปล่าสักหน่อย ป๊ะป๋ารักเอ้อร์เป่าที่สุดต่างหากล่ะคะ!" สายตาของเอ้อร์เป่าหลุกหลิก นิ้วเล็กๆ เอาแต่กัดเล็บแก้เขิน เวลาพูดแทบไม่กล้าสบตากับชวีเจิ้งผิงเลย

"ฮ่าๆ… เอ้อร์เป่าเป็นเด็กดีที่สุดเลย!"

ชวีเจิ้งผิงไม่ได้แฉเด็กน้อย พอเห็นท่าทางทะเล้นน่ารักแบบนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

ครืด! ครืด!

พนักงานยกเก้าอี้เด็กสองตัวเข้ามาจัดที่ให้

"เอ้อร์เป่า นั่งตรงนี้ดีไหมลูก?"

"อื้อ เอ้อร์เป่ายังไม่ได้กินข้าวเลยค่ะ!"

เอ้อร์เป่าพยักหน้าหงึกๆ พยายามจะปีนขึ้นไปนั่งเอง แต่เก้าอี้เด็กมันปีนขึ้นยากกว่าเก้าอี้ปกติ เอ้อร์เป่าเดินวนรอบเก้าอี้อยู่รอบหนึ่ง ก่อนจะทำตาละห้อยหันไปมองชวีเจิ้งผิง "ลุงชวีคะ เอ้อร์เป่าปีนไม่ไหวค่ะ!"

"มามะ เดี๋ยวลุงอุ้มขึ้นไปนะ!"

"ฮิๆ… ขอบคุณค่ะลุงชวี!"

เอ้อร์เป่ากล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบ ก่อนที่สายตาจะถูกอาหารรสเลิศบนโต๊ะดึงดูดความสนใจไปในทันที

"คุณลุงชวีคะ ต้าเป่าก็อยากให้อุ้มบ้าง!"

พอมองเห็นเอ้อร์เป่านั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว ต้าเป่าก็เริ่มอยู่ไม่สุข มือเล็กๆ คว้าแขนเสื้อของชวีเจิ้งผิงไว้พลางส่งสายตาอ้อนวอน

"ต้าเป่าจ๊ะ… ให้คุณป้าอุ้มดีไหมเอ่ย?"

เมื่อเห็นเด็กหญิงทั้งสองคนน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ ภรรยาของชวีเจิ้งผิงจึงยื่นมือไปลูบผมต้าเป่าเบาๆ

"ค่ะ ขอบคุณคุณป้าคนสวย!"

ต้าเป่ายื่นแขนทั้งสองข้างออกไป รอให้เหลียวหย่าจิ้งอุ้มขึ้นมา

"เด็กดี รู้ความจริงๆ เลยนะ!"

พูดจบ เธอก็เหลือบสายตาไปมองชวีอี้จือแวบหนึ่ง

"พี่สะใภ้ พี่มองหนูทำไมเนี่ย?"

จังหวะนั้นชวีอี้จือหันมาสบตาเข้าพอดี เธอรู้สึกเหมือนในสายตาของพี่สะใภ้มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่

"ไม่มีอะไรหรอก รีบกินไปเถอะ!"

เหลียวหย่าจิ้งไม่ได้สนใจอีกฝ่ายแล้ว หันกลับไปหยอกล้อกับต้าเป่าต่อ

"ต้าเป่าจ๊ะ อยากกินอะไรเอ่ย?"

เธอหยิบตะเกียบกลางขึ้นมา แล้วหมุนจานบนโต๊ะหมุนไปมา

"กินอะไรดีน้า?"

ดวงตากลมโตของต้าเป่ากวาดมองอาหารเลิศรสบนโต๊ะไปมา ก่อนจะหยุดลงที่จานหนึ่ง

"คุณป้าคะ ต้าเป่าอยากกินอันนี้ค่ะ!"

จานอาหารนั้นถูกหมุนมาหยุดตรงหน้าต้าเป่าพอดี

"ได้จ้ะ เดี๋ยวคุณป้าคีบให้นะ!"

"ขอบคุณค่ะคุณป้า!"

ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาลูกๆ ทั้งสองคนของเหลียวหย่าจิ้งเริ่มนั่งไม่ติด

"คุณแม่ครับ ผมไปนั่งข้างๆ น้องสาวสองคนได้ไหมครับ?"

"หนูก็อยากไปด้วยค่ะ!"

"ได้สิลูก แต่ห้ามแกล้งน้องนะ!"

เหลียวหย่าจิ้งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอนุญาต

"ฮิๆ… เย้ ดีใจจัง!"

ครืด!

ชวีเซี่ยงซานไม่รอช้า รีบลากเก้าอี้ของตัวเองไปทันทีโดยไม่ต้องรบกวนผู้ใหญ่

"เดี๋ยวพี่ช่วยนะคะ!"

ชวีเจี้ยนหมิง ลูกชายคนเล็กของชวีเจิ้งผิง ด้วยความที่ตัวเล็กและแขนสั้น เขาจึงลากเก้าอี้อย่างทุลักทุเล พนักงานเห็นเข้าจึงรีบปรี่เข้ามาช่วย

"ขอบคุณครับพี่สาว!"

เมื่อเห็นว่ามีคนช่วย ชวีเจี้ยนหมิงก็กล่าวขอบคุณอย่างมีมารยาท