บทที่ 77 ฉันต้องการห้องส่วนตัววีไอพี

“พี่สาวคะ อันนี้อร่อยมากเลยนะ!”

“จริงเหรอ? น้องสองเคยกินแล้วเหรอจ๊ะ?”

พอน้องสองนั่งลง ตอนแรกเธอกะจะยื่นมือไปหยิบหมูกรอบเปรี้ยวหวานตรงหน้าแล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องชะงักมือไว้ เพราะนึกถึงคำสอนของป๊ะป๋าขึ้นมาเสียก่อน

ดวงตากลมโตของหนูน้อยกวาดมองไปรอบหนึ่ง ก่อนจะเริ่มแนะนำของอร่อยให้ชวีเซี่ยงซาน

“เคยกินค่ะ อร่อยม้ากมากเลย!”

ในบรรดาคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครสู้เรื่องกินกับสองแสบต้าเป่าและเอ้อร์เป่าได้หรอก นอกจากเมนูประจำไม่กี่อย่างแล้ว ฉินเซียวแทบจะสรรหาเมนูอร่อยๆ มาทำให้อร่อยไม่ซ้ำกันในแต่ละวันอยู่แล้ว

เจ้าตัวเล็กแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ทำตัวราวกับเป็นเจ้าบ้านตัวน้อย คอยแนะนำเมนูเด็ดที่หมุนผ่านมาตรงหน้าให้ชวีเซี่ยงซานฟัง น่าเสียดายที่พวกแกยังเด็ก ศัพท์แสงในคลังเลยมีน้อยเต็มที บรรยายได้แค่คำว่า “อร่อย” หรือ “อร่อยมาก” เท่านั้นแหละ!

“อร่อยจริงๆ ด้วย น้องสอง พี่คีบชิ้นนี้ให้นะ!”

หลังจากชวีเซี่ยงซานลองชิมไปหนึ่งชิ้น พอจานหมุนวนกลับมาตรงหน้าอีกครั้ง เธอก็คีบอีกชิ้นใส่ลงในชามใบเล็กของน้องสอง

“ขอบคุณค่ะพี่สาว!”

น้องสองยังใช้ตะเกียบไม่ค่อยคล่อง ปกติเวลากินข้าวก็มักจะใช้มือหยิบมากกว่า ตอนนี้ดีหน่อยที่มีพี่สาวคอยคีบอาหารให้ข้างๆ

“ต้าเป่า น้าคีบให้นะจ๊ะ!”

ต้าเป่านั่งลูบท้องที่ร้องจ๊อกๆ อยู่ เธออยากกินมากแต่ไม่กล้าใช้มือหยิบ ได้แต่มองดูน้องสองกินตาละห้อย

“คุณน้าคะ ต้าเป่าเอาอันนั้น!”

พอเห็นว่ามีคนคอยคีบให้ ต้าเป่าก็รีบชี้ไปยังเมนูโปรดของตัวเองทันที

“ต้าเป่า จานนี้เหรอจ๊ะ?”

“อื้อ ใช่ค่ะคุณน้า อันนี้เลย ต้าเป่าชอบกินที่สุด!”

“ต้าเป่ากินเก่งจังเลย งั้นน้าคีบ ‘ลูกชิ้นปลาเนื้อเนียน’ ชิ้นนี้ให้หนูนะ!”

เมนู ‘ลูกชิ้นปลาเนื้อเนียน’ นี้เป็นอาหารขึ้นชื่อตามตำรับดั้งเดิมของมณฑลเย่ว์ เดิมทีเนื้อปลาที่ใช้จะหั่นเป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ที่เรียกกันว่าลูกชิ้นก็เพราะกรรมวิธีดั้งเดิมจะบั้งเป็นลวดลายดอกไม้ พอสุกแล้วเนื้อปลาจะม้วนงอขึ้นตามธรรมชาติจนมีทรงคล้ายลูกบอลเล็กๆ

ทว่าหลายปีมานี้มีการปรับเปลี่ยนกรรมวิธีไปบ้าง ไม่ได้บั้งลายเหมือนแต่ก่อน ทำให้เนื้อปลาเวลาสุกแล้วไม่ได้เป็นทรงกลมเหมือนเมื่อก่อน แต่ผู้คนก็ยังติดปากเรียกว่าลูกชิ้นปลาอยู่ดี

อาหารจานนี้ทั้งนุ่มลื่นส่งกลิ่นหอมและรสชาติกลมกล่อม จึงได้ชื่อว่าลูกชิ้นปลาเนื้อเนียน

“คุณน้าก็กินด้วยสิคะ!”

เมื่อมองดูลูกชิ้นปลาในชาม ต้าเป่าทำหน้าเสียดายเล็กน้อย สุดท้ายก็ยอมใจอ่อน เธอใช้ช้อนตักเนื้อปลาชิ้นหนึ่งวางลงในชามของเหลียวหย่าจิ้งอย่างมุ่งมั่น

“ต้าเป่ากินเถอะจ้ะ ถ้าน้าอยากกิน น้าคีบเองได้”

เห็นเด็กน้อยรู้ความขนาดนี้ เหลียวหย่าจิ้งก็ยิ้มแก้มปริ นึกอยากจะอุ้มแม่หนูน้อยขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่ให้ชื่นใจ

“งั้นต้าเป่ากินแล้วนะคะ?”

ต้าเป่าเงยหน้าขึ้นถามซ้ำอีกครั้ง

“กินเลยจ้ะคนเก่ง!”

แจ๊บๆ!

พอเห็นเหลียวหย่าจิ้งพยักหน้า ต้าเป่าก็วางใจ เธอรีบใช้ตะเกียบคีบเนื้อปลาขึ้นมากินอย่างมีความสุข

“อร่อยจัง!”

“ทุกคนกินกันเถอะ อาหารอร่อยขนาดนี้ไม่ได้หากินกันง่ายๆ นะ!”

การที่มีต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าอยู่ด้วย ทำให้บรรยากาศภายในห้องส่วนตัวคึกคักขึ้นมาถนัดตา แม้แต่ชวีอี้จือยังลืมความหงุดหงิดในใจไปชั่วขณะ แล้วหันมาร่วมวงแย่งอาหารกินอย่างสนุกสนาน

“พี่ใหญ่ อร่อยมากเลยนะ! พี่ลงทุนกับร้านนี้ไม่ใช่เหรอ? ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะมากินข้าวที่นี่ทุกวัน พี่ไปบอกเถ้าแก่หน่อยสิว่าต่อไปให้ล็อกห้องส่วนตัวไว้ให้ฉันสักห้อง!”

พอจานไก่ต้มหมุนมาตรงหน้า ชวีอี้จือก็คว้าน่องไก่ชิ้นโตขึ้นมาทันที เธอจิ้มน้ำจิ้มเล็กน้อยก่อนจะงับเข้าปากคำใหญ่ เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

“เมื่อกี้เธอว่าไงนะ?”

ชวีเจิ้งผิงนึกว่าตัวเองหูฝาดไป เขาค่อยๆ วางตะเกียบลงแล้วหันไปมองน้องสาว

“พี่ใหญ่ พี่ยังไม่แก่สักหน่อย ทำไมหูตึงล่ะ? ฉันบอกว่าต่อไปให้ล็อกห้องส่วนตัวประจำตัวไว้ให้ฉันสักห้องไง!”

ชวีอี้จือพูดอย่างมั่นใจ ปกติเวลาไปกินข้าวตามโรงแรมหรูๆ มักจะมีห้องส่วนตัวกันไว้ให้เธอเสมอ ในสายตาเธอเรื่องแค่นี้ถือเป็นเรื่องขี้ผง

“เหลวไหล!”

สีหน้าของชวีเจิ้งผิงเปลี่ยนไปทันที เขาถลึงตามองน้องสาวอย่างดุๆ น้องสาวคนนี้ช่างไม่รู้ประสีประสาเสียเลย! คิดว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเองหรือไง? ขนาดเขาเองนานๆ จะได้แวะมากินสักครั้งยังต้องเกรงใจ แต่น้องสาวตัวดีกลับไม่เกรงใจใคร ถึงขั้นจะจองห้องส่วนตัวประจำตัว

“ขี้เหนียวจัง แค่ห้องส่วนตัวห้องเดียวเอง!”

ชวีอี้จือพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?”

คราวนี้น้ำเสียงของชวีเจิ้งผิงหนักแน่นขึ้น สายตาของทุกคนหันมามอง มีเพียงเด็กน้อยที่ไม่ได้สนใจ ยังคงก้มหน้าก้มตากินอาหารของตัวเองต่อไป

“คุณพ่อคะ พ่อไม่ดุพี่ใหญ่บ้างล่ะ? แค่ห้องส่วนตัวห้องเดียว ยังงกกับน้องสาวตัวเองได้ลงคอ!”

“เจิ้งผิง มันมีอะไรหรือเปล่าลูก?”

แม้สองสามีภรรยาจะตามใจลูกสาวเพียงใด แต่พวกเขาก็รู้ว่าอะไรควรไม่ควร ชวีจิงกั๋วไม่ได้ตอบรับคำขอของลูกสาว แต่ครุ่นคิดตามนิดหน่อยก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

“พ่อครับ ร้านอาหารร้านนี้ผมต้องบากหน้าไปตื๊อแทบตาย คุณฉินถึงยอมแบ่งหุ้นให้แค่สิบเปอร์เซ็นต์ พ่อคิดว่ายังไงล่ะครับ?” ชวีเจิ้งผิงพูดตรงประเด็นทันที ไม่ได้อธิบายอะไรยืดยาว

“อะไรนะ? แค่หนึ่งในสิบเองเหรอ? หรือว่าลูกเสียดายเงินกันแน่?”

พอได้ยินแบบนั้น เหลียวหย่าจิ้งก็ถามด้วยความประหลาดใจ ในความทรงจำของเธอ โครงการไหนที่ชวีเจิ้งผิงมองว่ามีอนาคต ไม่มีทางที่เขาจะถือหุ้นน้อยขนาดนี้ ต่อให้ไม่ได้เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ อย่างน้อยก็ควรจะได้สักครึ่งหนึ่ง

“เหอะๆ… เสียดายเงินงั้นเหรอ? หุ้นสิบเปอร์เซ็นต์นี่ผมจ่ายไปตั้งยี่สิบล้านนะ!”

“อะไรนะ? ยี่สิบล้านได้แค่หนึ่งในสิบ? ถ้าแบบนี้ ร้านนี้ก็มีมูลค่าตั้งสองร้อยล้านเลยน่ะสิ?”

ชวีเจิ้งผิงยังไม่ได้พูดประโยคที่เหลือ หากบอกไปว่าเขายังต้องจ่ายอีกยี่สิบล้านเพื่อสร้างร้านสาขาใหญ่ คนในครอบครัวคงตกใจจนตาถลนแน่นอน

“พ่อครับ ตอนนี้ยังคิดว่าผมขี้เหนียวอยู่อีกไหมล่ะครับ!”

สิ้นเสียงของชวีเจิ้งผิง บรรยากาศในห้องวีไอพีก็เงียบสงัดลงทันที มีเพียงเสียงเคี้ยวอาหารของเด็กๆ ทั้งสี่คนเท่านั้น

‘ยี่สิบล้านแลกกับหุ้นแค่สิบเปอร์เซ็นต์ แถมยังเป็นคุณชวีที่ต้องไปขอร้องเขาถึงยอมตกลง… ฝีมือทำอาหารของหมอนี่คงไม่ถึงขั้นระดับเชฟอาหารเลี้ยงรับรองผู้นำประเทศไปแล้วหรอกนะ?’ พอนึกถึงรสชาติอาหารที่เพิ่งได้ลิ้มลองไป ความสงสัยในใจก็มลายหายไปในพริบตา

‘ไม่รู้ว่าเราจะมีโอกาสได้หุ้นกับเขาบ้างไหมนะ…’ ในฐานะนักธุรกิจ เมื่อเห็นโอกาสทำเงิน ย่อมไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไป

‘ช่างเถอะ จะคิดมากไปทำไม ถึงจะไม่ได้ร่วมหุ้น แต่ได้รู้จักน้องฉินไว้ก็ไม่เลวเหมือนกัน!’

ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมา หลินจวิ้นเหลียงก็รีบสลัดทิ้งไปทันที เขารู้จักประเมินสถานการณ์ตัวเองดี ความผิดหวังพาดผ่านใบหน้าไปแวบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางๆ พอนึกได้ว่ามีชวีเจิ้งผิงคอยแนะนำให้ ต่อไปตนคงหาอาหารอร่อยๆ กินได้ง่ายกว่าคนอื่น แค่นี้ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว

“ไม่รู้ล่ะ ยังไงฉันก็จะเอา!”

ชวีอี้จือไม่ได้สนใจเลยว่าพี่ชายจะพูดอะไร นิสัยเอาแต่ใจของเธอกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง

“ได้ ถ้าเธออยากจะมากินข้าวที่นี่ก็ได้นะ แต่อย่าหวังว่าพี่จะให้ค่าขนมเพิ่ม และหลังจากนี้ค่าอาหารเธอก็ต้องจ่ายเองด้วย!”

ที่ผ่านมาเงินค่าขนมของน้องสาวล้วนมาจากเขา ตอนนี้ต้องตัดงบกันบ้าง อยากรู้นักว่าจะยังดื้อดึงได้อีกไหม ชวีเจิ้งผิงเริ่มนึกโทษตัวเองอยู่เหมือนกัน ที่ผ่านมาเขาตามใจเธอมากเกินไปจริงๆ!

“อะไรนะ! ไม่ให้เงินค่าขนมไม่พอ ยังจะให้จ่ายเงินเองอีกเหรอ พี่ใหญ่! มีพี่ชายที่ไหนทำกับน้องแบบนี้บ้าง!” ชวีอี้จือพูดจบก็หันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากพ่อแม่ ทว่าทั้งสองกลับทำเป็นมองไม่เห็น ก้มหน้าก้มตาลิ้มรสอาหารต่ออย่างเอร็ดอร่อย

“พี่สะใภ้!”

“อย่ามองพี่เลย ช่วยไม่ได้หรอกนะน้องเล็ก เรื่องนี้เธอหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ!” เหลียวหย่าจิ้งส่ายหัว ไม่สนใจชวีอี้จืออีกต่อไป หากเป็นเวลาปกติเธอคงช่วยพูดให้อีกสักสองสามประโยคไปแล้ว

“ฮึ… ไม่เอาก็ได้!”

พอนึกถึงสภาพตัวเองตอนไม่มีเงินค่าขนม ชวีอี้จือก็จินตนาการถึงความน่าเวทนาในอนาคตได้ทันที สุดท้ายเธอก็ต้องยอมก้มหน้าจำนนแต่โดยดี