บทที่ 78 น้องสองจะต้องไปโรงเรียนแล้ว

"ป๊ะป๋า! อยู่ทางนี้ค่า น้องสองเก็บน่องไก่ไว้ให้ป๊ะป๋าชิ้นหนึ่งเลยนะ!"

ชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องส่วนตัว ยังไม่ทันจะได้ทักทายใคร น้องสองก็ชูชิ้นน่องไก่ในมือขึ้นมา ทำหน้าทำตาเสียดายสุดชีวิต

"น้องฉิน ในที่สุดนายก็ปลีกตัวออกมาได้สักที มานี่สิ พี่จะแนะนำให้รู้จักกับคนนี้หน่อย!"

พอเห็นฉินเซียวเดินเข้ามา ชวีเจิ้งผิงก็ลุกขึ้นอย่างใจเย็น ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ข้างตัวออกมาให้

"พี่ชวี ขอโทษทีครับที่ให้รอนานเลย!"

หลังจากทำอาหารให้ครอบครัวของชวีเจิ้งผิงเสร็จ ฉินเซียวก็รีบตรงมาที่นี่ทันที ช่วงนี้ร้านกำลังขายดีสุดๆ เขาปลีกตัวออกมาได้เพียงสิบกว่านาทีเท่านั้น

"เรื่องงานสำคัญกว่าน่า น้องฉิน นายคือเสาหลักของร้านอาหารเลยนะ" ชวีเจิ้งผิงพูดพลางหยิบกาน้ำชาขึ้นมารินจนเต็มถ้วย

"นายยังต้องรีบกลับไปทำงานต่อ ดื่มชาร้อนๆ สักหน่อยก่อนเถอะ" ชวีเจิ้งผิงประคองถ้วยชาส่งให้ฉินเซียวตรงหน้า

"ขอบคุณครับ"

เมื่อครู่เขามัวแต่รีบเดินทางมา เลยยังไม่ได้ดื่มน้ำสักหยด พอเห็นน้ำชาตรงหน้าก็เริ่มรู้สึกคอแห้งขึ้นมาทันที ฉินเซียวจึงรับถ้วยชามาดื่มจนหมดในรวดเดียว

"แนะนำให้รู้จักนะ นี่คือคุณหลินจวิ้นเหลียง เป็นเจ้าของบริษัทใหญ่ที่มีสินทรัพย์หลักพันล้านเชียวนะ!"

"คุณชวีครับ ต่อหน้าคุณ ผมจะไปกล้าเรียกตัวเองว่าเป็นเจ้าของกิจการใหญ่โตได้ยังไงกัน… สวัสดีครับคุณฉิน!" หลินจวิ้นเหลียงพูดด้วยท่าทีถ่อมตนพลางยื่นมือมาทักทาย

"สวัสดีครับคุณหลิน!"

ทั้งสองจับมือกันชั่วครู่แล้วก็ปล่อย

"คุณหลินครับ ไม่ทราบว่ารสชาติอาหารพอจะถูกปากไหมครับ?"

"น้องฉิน ฝีมือทำอาหารของนายมันสุดยอดจริงๆ ผมกล้าพูดเลยว่าถ้านายยอมเป็นที่สองในประเทศนี้ ก็คงไม่มีใครกล้าหาญชาญชัยมาเป็นที่หนึ่งหรอก!" หลินจวิ้นเหลียงชูนิ้วโป้งพร้อมสีหน้าชื่นชมอย่างปิดไม่มิด

"แค็กๆ… คุณหลินครับ ชมเกินไปแล้วครับ ผมก็แค่เจ้าของร้านอาหารเล็กๆ จะรับคำชมขนาดนั้นได้ยังไงกัน!" ฉินเซียวดีใจที่ฝีมือของเขาได้รับการยอมรับ แต่พอโดนอวยเสียลอยขนาดนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะกระแอมแก้เขินออกมา

"ไม่เลย… น้องฉิน ผมไม่ได้พูดเกินจริงแม้แต่นิดเดียว คนที่มีสิทธิ์พูดเรื่องนี้มากที่สุดน่ะต้องคุณชวี ถ้าไม่เชื่อลองถามเขาสิ!" หลินจวิ้นเหลียงพูดต่อ ในใจแอบคิดว่าเงินยี่สิบล้านที่คุณชวีจ่ายไปนั้นคุ้มค่าจริงๆ สมกับที่เป็นถึงมหาเศรษฐีระดับหมื่นล้าน

"เอาล่ะ น้องฉินมีเวลาอันมีค่า ฉวยโอกาสตอนนี้กินอะไรสักหน่อยเถอะ ส่วนคุณหลิน ไม่ใช่ว่ามีเรื่องจะคุยกับน้องฉินหรอกเหรอ?"

ชวีเจิ้งผิงลุกขึ้นไปรับถ้วยจากพนักงานแล้วตักซุปให้ฉินเซียวด้วยตัวเอง การกระทำนี้ทำเอาทุกคนบนโต๊ะอึ้งไปตามๆ กัน พวกเขาคาดไม่ถึงว่าชวีเจิ้งผิงที่เป็นถึงมหาเศรษฐีจะให้ความสำคัญกับฉินเซียวมากขนาดนี้ คนที่จะได้เห็นชวีเจิ้งผิงลงมือบริการเองนอกจากคนในครอบครัวแล้วก็นับคนได้เลย!

"พี่ชวี ผมตักเองได้ครับ!"

ชวีเจิ้งผิงวางมือบนไหล่ของฉินเซียว รั้งไม่ให้เขาลุกขึ้น "นายเป็นคนทำอาหารจัดโต๊ะให้พวกเรา เรื่องแค่นี้ถือเป็นสิ่งที่พี่ควรทำอยู่แล้ว!"

"ก็ได้ครับ!"

ฉินเซียวทำตามคำเชิญชวนพลางนั่งลง จังหวะนั้นเอง เลขาส่วนตัวของหลินจวิ้นเหลียงก็ยื่นซองเอกสารให้เขา

"น้องฉิน ลองเปิดดูหน่อยสิ ถ้าไม่ถูกใจ เดี๋ยวฉันให้คนไปจัดการใหม่!"

"ครับ? ไม่ถูกใจอะไรเหรอครับ?"

ฉินเซียวมองซองเอกสารตรงหน้าด้วยความงุนงง เขาคว้าซองนั้นมาถือไว้ก่อนจะเอ่ยถาม

"น้องฉิน นายเปิดดูก็รู้เองนั่นแหละ เชื่อมือคุณหลินเถอะ ท่านไม่เคยทำให้ใครผิดหวังอยู่แล้ว!"

ได้ยินแบบนั้น ฉินเซียวก็ยิ่งสงสัยหนักกว่าเดิม เขาแกะซองเอกสารต่อหน้าทุกคนแล้วดึงกระดาษออกมาสองแผ่น

"ใบสมัครเข้าเรียนเหรอ?"

พอกวาดตาดูตัวอักษรบนกระดาษ ฉินเซียวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหยิบเอกสารทั้งหมดออกมาอ่านแล้วก็ถึงบางอ้อทันที เพราะในช่องหนึ่งของตารางมีรูปถ่ายลูกสาวฝาแฝดของเขาติดอยู่ด้วย

"แปลกจัง ผมไม่ได้บอกให้เหลียงจื่อหลานจัดการไปแล้วเหรอ ทำไมเรื่องนี้ถึงไปถึงมือคุณหลินได้ล่ะ?" พอเห็นรอยยิ้มบนหน้าชวีเจิ้งผิง เขาก็เดาได้ทันทีว่าคงเป็นเหลียงจื่อหลานที่แอบไปหาอีกฝ่ายแน่ๆ

"น้องฉิน พอใจไหม?" เห็นสีหน้าฉินเซียวเปลี่ยนไปมาแวบหนึ่งแล้วกลับมาเรียบเฉย หลินจวิ้นเหลียงก็รีบถามทันที

"พอใจครับ ขอบคุณคุณหลินมากที่ช่วยจัดการให้!" ฉินเซียวมองชื่อโรงเรียนอนุบาลในใบสมัครโดยที่ยังไม่รู้ชื่อชั้นของมัน จึงได้แต่ขอบคุณอีกฝ่ายตามมารยาท หากเขารู้จักโรงเรียนแห่งนี้ดีละก็ สีหน้าคงไม่นิ่งสงบแบบนี้แน่ อาจถึงขั้นลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ เพราะในหยางเฉิง โรงเรียนอนุบาลแห่งนี้ถือเป็นสถาบันระดับแถวหน้าสำหรับลูกหลานคนรวยเลยทีเดียว

"ฮ่าๆ… น้องฉินพอใจ ผมก็เบาใจแล้ว!" เห็นฉินเซียวมีท่าทีเรียบเฉย หลินจวิ้นเหลียงก็ยิ่งประเมินชายหนุ่มไว้สูงขึ้นในใจ

"ป๊ะป๋า ทำไมมีรูปหนูอยู่บนนั้นล่ะคะ?" ฉินเซียวเพิ่งจะเก็บเอกสารเข้าซอง น้องสองเจ้าตัวเล็กตาไว เห็นเข้าทันที

"เพราะน้องสองกำลังจะได้ไปเข้าโรงเรียนอนุบาลแล้วไงล่ะครับ รีบขอบคุณคุณอาหลินเร็วเข้า!" ได้ยินลูกสาวพูด ฉินเซียวก็เพิ่งนึกขึ้นได้ เขาเริ่มสังหรณ์ใจว่าอาจพลาดอะไรบางอย่างไป การที่หลินจวิ้นเหลียงออกหน้าจัดการให้เอง โรงเรียนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ เห็นทีเลิกงานเย็นนี้ต้องหาข้อมูลในเน็ตดูสักหน่อยแล้ว

"เย้! น้องสองจะได้ไปโรงเรียนแล้ว ฮิฮิฮิ… ขอบคุณค่ะคุณอาหลิน!" ดวงตากลมโตของน้องสองเป็นประกาย ก่อนจะปรบมือเล็กๆ ด้วยความดีใจ

"น้องสองน่ารักจริงๆ!" หลินจวิ้นเหลียงเอ่ยชมก่อนจะยกแก้วขึ้น

"น้องฉิน เรามาชนแก้วกันหน่อย นายยังต้องทำงาน งั้นดื่มชาแทนเหล้าก็แล้วกันนะ!"

"ได้ครับ!" อีกฝ่ายช่วยจัดการธุระสำคัญให้ แถมยังเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนชนแก้วก่อน ฉินเซียวจึงรีบยกถ้วยชาขึ้นทันที

…

สิบนาทีต่อมา

"พี่ใหญ่ น้องสอง ป๊ะป๋าต้องไปทำงานแล้วนะ ลูกสองคนต้องเป็นเด็กดีเชื่อฟังด้วยล่ะ อย่าไปกวนคุณอาคุณป้าเขานะ เข้าใจไหม!"

หลังจากนั่งคุยกับชวีเจิ้งผิงและคนอื่นๆ ในห้องส่วนตัวอยู่พักหนึ่ง ดื่มซุปไปชามหนึ่ง แล้วทานข้าวไปอีกถ้วย ฉินเซียวก็ลุกขึ้นเตรียมตัวกลับไปทำงาน

"ป๊ะป๋า วางใจได้เลยค่ะ น้องสองจะเป็นเด็กดี!"

"พี่ใหญ่ก็ด้วยค่ะ!"

เด็กน้อยทั้งสองกำลังสนุกกับการมีเพื่อนเล่น พอได้ยินเสียงป๊ะป๋าก็เงยหน้าพยักรับ ก่อนจะหันไปเล่นกับชวีเซี่ยงซานและน้องชายต่อ

"คุณลุง คุณป้า พี่สะใภ้ ทานให้อร่อยนะครับ ผมขอตัวก่อน ถ้าอยากสั่งอะไรเพิ่ม บอกพนักงานได้เลยนะครับ!" ฉินเซียวกล่าวลาทุกคนก่อนออกจากห้อง

"เสี่ยวฉิน พอแล้วล่ะ ไม่ต้องลำบากหรอก!" ชวีจิงกั๋วพึงพอใจในตัวหุ้นส่วนธุรกิจของลูกชายคนนี้มาก หนุ่มน้อยคนนี้ทั้งรู้จักกาลเทศะแถมยังมีความสามารถไม่เบา

"พี่ชวี ฝากดูเด็กๆ สองคนนี้สักครู่นะครับ เดี๋ยวผมให้พี่เลี้ยงมาดูแล"

"น้องฉิน พี่ใหญ่กับน้องสองน่ารักขนาดนี้ พวกเราเอ็นดูจะแย่ จะไปรบกวนอะไรกันเล่า!" ระหว่างที่ชวีเจิ้งผิงพูด เหลียวหย่าจิ้งก็อุ้มน้องสองขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด พร้อมกับช่วยจัดผมที่ยุ่งเหยิงให้

"พี่หลิน ต่อไปถ้าอยากมาทานอาหารที่นี่ บอกผมล่วงหน้านะครับ เดี๋ยวผมจองห้องส่วนตัวไว้ให้!" หลังจากรับนามบัตรจากหลินจวิ้นเหลียง ฉินเซียวก็หยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออกหาอีกฝ่าย

"ฮ่าๆ… งั้นพี่ขอบคุณน้องฉินล่วงหน้าเลยนะ!"

หลังจากคุยกันสิบกว่านาที ในที่สุดหลินจวิ้นเหลียงก็ได้สิ่งที่ต้องการ เขายิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี

“ฮ่าๆ… งั้นผมขอขอบคุณน้องฉินล่วงหน้าเลยแล้วกันนะ!”

หลังจากคุยกันอยู่สิบกว่านาที ในที่สุดหลินจวิ้นเหลียงก็ได้ยินสิ่งที่ตัวเองต้องการ เขายิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี

ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงของเหลียงจื่อหลานก็ดังมาจากข้างนอกห้อง

“เถ้าแก่คะ ลูกค้าห้องส่วนตัวเบอร์สองตามอาหารแล้วค่ะ!”

ฉินเซียวหันไปยิ้มให้แขกเหรื่อในห้องก่อนจะกล่าวขอตัว

“ทุกท่านครับ วันนี้ผมคงต้องขอตัวก่อน ไว้วันหลังถ้ามีเวลาว่าง ผมจะเตรียมโต๊ะไว้รอ เรามาดื่มสังสรรค์กันใหม่นะครับ!”

เมื่อเอ่ยจบ ฉินเซียวก็ไม่รีรอ หันหลังเดินออกจากห้องไปทันที

“ผู้จัดการเหลียง ผมกำลังลงไปครับ รบกวนคุณช่วยบอกลูกค้าห้องสองให้หน่อยนะครับ!”

“รับทราบค่ะเถ้าแก่ ไม่ต้องห่วงนะคะ!”