บทที่ 347มิตรภาพแบบพลาสติก

ทุกคนเข้าไปในบ้านแล้วนั่งลงบนขอบเตียงเตา

ฟู่ต๋านำรูปถ่ายออกมา เขาชี้ไปยังซากเพิงพักในภาพแล้วเอ่ยถาม “จำที่นี่ได้ไหม”

“ตรงนี้น่าจะเป็นที่ดินของหม่าหงเหลียงนะ” หม่าหงต๋าหรี่ตามองพินิจอยู่ครู่หนึ่ง “นี่ที่ของผมไม่ใช่เหรอ ถ่ายจากตรงไหนเนี่ย? ถ่ายสวยเหมือนกันนะ”