บทที่ 57 รางวัลจากระบบ: ตะปูสะกดวิญญาณและสายเลือดชุนหยางบริสุทธิ์

“อย่าเข้าหมู่บ้านเหรอ?”

“ทำไมล่ะครับ?”

“พวกคุณไม่เป็นห่วงคนแก่ในหมู่บ้านกันบ้างเหรอ?”

เอฟเฟกต์จรวดทำให้หวังหลงสังเกตเห็นข้อความของเย่เกิน

เขาไม่เข้าใจ นี่เป็นคนดูคนที่สองในไลฟ์แล้วที่เตือนไม่ให้เขาเข้าหมู่บ้านคืนนี้

“หรือว่าการทำความดียังต้องดูฤกษ์ดูยามด้วยเหรอครับ?”

หวังหลงแสดงสีหน้าฉงน จังหวะนั้นเอง ‘นักพรตเดียวดาย’ ขาประจำในห้องไลฟ์ก็ส่งคอมเมนต์ลอยขึ้นมาเช่นกัน

【ผู้ใช้นักพรตเดียวดาย: โยมหลง การที่ท่านมีจิตใจเมตตาชอบช่วยเหลือผู้อื่นย่อมเป็นเรื่องประเสริฐ ทว่าอาตมามองดูทุกย่างก้าวของท่านกลับมีกลิ่นอายอัปมงคลคุกรุ่น หมู่บ้านหลีฮวาเกรงว่าจะเป็นจุดที่ท่านต้องเผชิญเคราะห์ภัยถึงชีวิต!

ขอโยมหลงโปรดคิดไตร่ตรองให้รอบคอบก่อนเถิด!】

“ท่านนักพรต! ทำไมแม้แต่ท่านก็พลอยเล่นเรื่องพรรค์นี้ไปด้วยล่ะเนี่ย?”

หวังหลงเกาหัวล้านพลางขมวดคิ้วมุ่น

นักพรตเดียวดายจัดว่าเป็นแฟนคลับตัวจริงไม่กี่คนของเขา

เขาก็เหมือนชื่อตัวเอง ทุกครั้งที่โดเนทจะให้ของขวัญแค่มูลค่าไม่กี่หยวน ดูเหมือนจะตระหนี่ ทว่าตั้งแต่หวังหลงเริ่มเปิดไลฟ์มา นักพรตเดียวดายก็ไม่เคยหายไปไหนเลยสักครั้ง

คนแบบนี้ ถ้าไม่ติดว่าขัดสนเรื่องเงินทอง หวังหลงกล้าการันตีเลยว่าจะต้องเป็นคนที่ทุ่มเทให้งานการกุศลอย่างเต็มที่แน่นอน

ด้วยเหตุนี้ หวังหลงจึงรู้สึกถูกชะตากับนักพรตเดียวดายอย่างบอกไม่ถูก

แต่ตอนนี้ แม้กระทั่งเพื่อนเก่าคนนี้ยังออกปากเตือน หวังหลงจึงเริ่มสับสนและรู้สึกลำบากใจ

ท่ามกลางความมืดมิด สองเท้าของเขาชะงักหยุดลงบนทางเดินภูเขาอันขรุขระ แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบศีรษะล้านเลี่ยนจนดูเด่นสะดุดตา

“พี่หลง เป็นอะไรไปครับ?”

ชายหนุ่มท่าทางกระฉับกระเฉงคนหนึ่งในทีมหันมาถามหวังหลงด้วยความสงสัย

เขาชื่อสวีเหวิน เป็นแกนหลักอีกคนของทีมจิตอาสานี้

“เสี่ยวเหวิน นายว่า…ที่หมู่บ้านหลีฮวามันมีอาถรรพ์หรือข้อห้ามอะไรไหมว่าห้ามเข้าตอนกลางคืน?”

หวังหลงหันไปถามสวีเหวินอย่างงงๆ สวีเหวินชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเจื่อน “โธ่! จะไปมีเรื่องแบบนั้นได้ยังไงพี่? ในหมู่บ้านมีแต่คนแก่ นอกจากความเป็นอยู่จะค่อนข้างกันดารแล้ว ก็ไม่เห็นจะมีเรื่องลี้ลับอะไรนี่ครับ?”

“แต่ว่า…”

“แต่อะไรเหรอครับ?”

สวีเหวินมองหวังหลงด้วยความแปลกใจ

หวังหลงเองก็ไม่รู้ว่าเพราะถูกคนในไลฟ์ทักหรือเพราะคิดมากไปเอง ยามยืนอยู่บนเส้นทางขึ้นเขาที่จะไปยังหมู่บ้านหลีฮวา จู่ๆ ในอกก็รู้สึกอึดอัดกระสับกระส่ายขึ้นมาดื้อๆ

“พี่เหวิน! พี่ยังไม่ได้ดูไลฟ์ล่ะสิ? เมื่อกี้มีเสี่ยคนหนึ่งโดเนทของขวัญให้ แถมยังบอกว่าพี่หลงไปหมู่บ้านหลีฮวาตอนกลางคืนมันอันตราย แนะนำให้พวกเราไปตอนกลางวันแทนน่ะ!”

ขณะที่สวีเหวินกำลังจ้องหวังหลงเพื่อรอคำตอบ ท้ายขบวนก็มีเสียงใสของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นมา

เธอคนนี้คือแกนหลักคนสุดท้ายของกลุ่ม อันเสี่ยวจิ้ง

โบราณว่าไว้ว่าหน้าตาบ่งบอกจิตใจ อาจเพราะทุ่มเทให้งานจิตอาสา บุคลิกของอันเสี่ยวจิ้งจึงให้ความรู้สึกสงบน่ารักเหมือนน้องสาวข้างบ้าน

คำพูดของเธอดึงดูดความสนใจของสวีเหวินทันที

“จริงดิ? ช่องไลฟ์ไก่กาของพวกเราเนี่ยนะยังมีคนโดเนทให้อีก?”

“จะโกหกพี่ทำไมล่ะ? อะ ดูประวัติโดเนทนี่สิ! ยูสเซอร์ ‘บริการควบคุมศพตระกูลเย่’ โดเนทจรวดมาหนึ่งลำเชียวนะ! จรวดเลยนะพี่ แพงจะตาย! ติดก็แค่ชื่อคนโดเนทเนี่ยสิ…เอ่อ…”

เมื่อเห็นสวีเหวินทำหน้าไม่เชื่อ อันเสี่ยวจิ้งจึงสาวเท้าเร็วๆ มาหน้ารถ แล้วยื่นหน้าจอมือถือที่กำลังเปิดไลฟ์สดให้สวีเหวินดู

สวีเหวินอึ้งไป “คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะมีพ่อพระใจป้ำโดเนทให้หนักขนาดนี้! ตั้งแต่ไลฟ์มา นี่น่าจะเป็นครั้งแรกเลยมั้งที่มีคนเปย์ให้เยอะขนาดนี้?”

“เฮ้ย เดี๋ยวสิ! เขาทิ้งคอมเมนต์ไว้ด้วย!”

“สตรีมเมอร์พรุ่งนี้ค่อยไปที่หมู่บ้านได้ไหม?”

“นี่มัน…ทำไมเสี่ยเขาถึงได้มีรีเควสต์แปลกพิลึกขนาดนี้ล่ะ?”

พอดูหน้าจอมือถืออยู่ครู่หนึ่ง สวีเหวินก็เข้าใจในที่สุดว่าทำไมหวังหลงถึงได้หยุดเดิน

คอมเมนต์ประปรายในห้องไลฟ์ล้วนห้ามปรามไม่ให้เข้าหมู่บ้านตอนดึก ใครเห็นแบบนี้เข้าก็ต้องใจคอไม่ดีกันทั้งนั้น

“พวกนายล่ะ? คิดเห็นยังไงกันบ้าง?”

เมื่อตัวเองตัดสินใจไม่ถูกว่าจะเอาอย่างไรดี หวังหลงจึงหันไปขอความเห็นจากสวีเหวินกับอันเสี่ยวจิ้ง

เดิมทีก็เป็นพวกเขาสามคนที่ร่วมกันก่อตั้งองค์กรจิตอาสานี้ขึ้นมา แม้หวังหลงจะเป็นผู้นำ แต่การบุกเบิกสร้างองค์กรขึ้นมาได้จนถึงจุดนี้ก็เป็นผลงานร่วมกันของทั้งสามคนจริงๆ

เมื่อเห็นหวังหลงมองมา สวีเหวินก็ลูบจมูกเบาๆ

“ผมว่านะ ในเมื่อพวกเราเลือกที่จะทำงานจิตอาสาแล้ว ก็ไม่ควรเอาเรื่องกลางคืนหรือเรื่องลี้ลับมาเป็นข้ออ้าง มุ่งมั่นทำความดีไม่ใช่เหรอครับที่เป็นเส้นทางที่พวกเราตั้งใจไว้?”

“เห็นด้วยค่ะ! ถ้าวันนี้เราหาข้ออ้างที่จะไม่ไป พรุ่งนี้เราก็คงมีข้ออ้างให้ผัดผ่อนไปเรื่อยๆ เจตนารมณ์แรกเริ่มในการทำงานจิตอาสาของพวกเราคือการช่วยเหลือคนอื่น ไม่ใช่ทำเพื่อสร้างภาพนะคะ!”

อันเสี่ยวจิ้งเองก็แสดงจุดยืนหนักแน่น

คำพูดอย่างจริงจังของเพื่อนร่วมทางทำให้หวังหลงหายสับสนในที่สุด

เจตนารมณ์แรกเริ่มของการทำงานจิตอาสาก็คือการทำเพื่อผู้อื่น แล้วจะยอมให้ความกังวลของตัวเองมาขัดขวางการช่วยเหลือคนอื่นได้อย่างไร

ไม่แน่ว่าคืนนี้อาจจะมีใครบางคนกำลังรอข้าวสารกระสอบนี้เพื่อประทังชีวิตอยู่ก็ได้

เมื่อความคิดตกผลึก สีหน้าของหวังหลงก็ผ่อนคลายและกระจ่างแจ้งทันที

เขามีสีหน้าแน่วแน่ มองไปยังหน้าจอไลฟ์แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“ทุกคนครับ! ผมรู้ว่าพวกคุณอาจจะเป็นห่วงเลยเตือนไม่ให้ผมเข้าหมู่บ้านคืนนี้ แต่ว่า พวกคุณเคยคิดไหมครับว่าคืนนี้อาจจะมีคนที่ต้องการความช่วยเหลืออยู่จริงๆ?

ต่อให้มีแค่คนเดียวที่รออยู่ พวกเราก็ต้องเดินไปให้ถึงให้ได้ครับ!”

【ผู้ใช้นักพรตเดียวดาย: เฮ้อ~ ช่างมีจิตใจที่บริสุทธิ์ยิ่งนัก! ในเมื่อโยมหลงยืนกรานจะไป นั่นแปลว่านี่คือเคราะห์กรรมในชะตาชีวิตของท่าน แม้อาตมาจะแก่ชราโรยราไปมากแล้ว แต่ก็ไม่อาจทนเห็นคนดีต้องมาดับสูญได้

ท่านจงเดินหน้าต่อไปอย่างกล้าหาญเถิด อาตมาจะรีบมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเดี๋ยวนี้!】

【ผู้ใช้ซินแสฮวงจุ้ยเมืองจิง: ทิศทางของหมู่บ้านหลีฮวามีเมฆดำก่อตัว เกรงว่าจะมีสิ่งอัปมงคลขั้นร้ายแรงถือกำเนิดขึ้น ฉันจะจับตาดูสถานที่แห่งนี้อย่างใกล้ชิด!】

【ผู้ใช้บริการควบคุมศพตระกูลเย่: สตรีมเมอร์! ผมหมายถึงถ้าเกิด…ถ้าเกิดนายไปแล้วโชคร้ายเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมา นายยินดีจะให้ผมไปส่งนายกลับบ้านไหม?】

“อ้าว? ส่งผมกลับบ้านเหรอครับ?”

คอมเมนต์ไม่ได้มีเยอะ หวังหลงจึงเห็นข้อความของเย่เกินได้ทันที

เขางุนงงไม่เข้าใจ ว่าไอ้คำว่าส่งเขากลับ “บ้าน” มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่

แต่ด้วยมารยาทและความเกรงใจต่อเสี่ยใหญ่ที่เพิ่งเปย์ให้ หวังหลงจึงยิ้มออกมาอย่างไม่ถือสา

“น้องชาย…แซ่เย่ท่านนี้…ถ้านายอยากจะมาส่งฉันกลับบ้าน ฉันก็ยินดีอยู่แล้วล่ะ! แต่มีข้อแม้ว่า ต้องให้ฉันส่งข้าวสารเที่ยวนี้ให้เสร็จก่อนนะ ฮ่าๆ!”

รอยยิ้มซื่อๆ ปรากฏขึ้นบนจอไลฟ์

เมื่อมองดูใบหน้าอันซื่อสัตย์จริงใจของชายหัวล้านผ่านหน้าจอมือถือ นี่เป็นครั้งแรกที่เย่เกินหวังอยากให้ระบบทำนายผิดพลาด

แต่น่าเสียดาย ทันทีที่หวังหลงเอ่ยปากตอบตกลง เสียงที่คุ้นเคยของระบบก็ดังขึ้นข้างหู

【ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์รับออร์เดอร์สำเร็จ มอบรางวัลตะปูสะกดวิญญาณสายตรงสำนักควบคุมศพจำนวนเจ็ดเล่ม! มอบรางวัลสายเลือดชุนหยางบริสุทธิ์แก่โฮสต์!】

【ตะปูสะกดวิญญาณสายตรงสำนักควบคุมศพ: สร้างขึ้นจากไม้ท้อพันปีด้วยเคล็ดวิชาลับ ปิดกั้นไออัปมงคลสะกดขั้วหัวใจ ข่มวิญญาณศพพยาบาทคลุ้มคลั่ง หากตอกตะปูไม้ทั้งเจ็ดเล่มลงบนชีพจรสำคัญทั้งเจ็ดแห่งของศพจนครบ หากต่ำกว่าระดับผีดิบบิน จะสลายไออัปมงคลจนสิ้น หากสูงกว่าระดับผีดิบบิน จะสามารถชะลอความเร็วในการเคลื่อนไหวของมันได้】

【สายเลือดชุนหยางบริสุทธิ์: สรรพชีวิตในใต้หล้าย่อมมีความพิเศษพิสดารต่างกัน ผู้ที่ถือกำเนิดในปีหยาง เดือนหยาง วันหยาง และยามหยาง จะมีไอพลังบริสุทธิ์ติดตัวมาแต่กำเนิด โลหิตได้รับการหล่อเลี้ยงจากพลังอันบริสุทธิ์ หากยังไม่สูญเสียความบริสุทธิ์ก่อนอายุสิบแปดปี สายเลือดนี้จะก่อตัวขึ้นได้อย่างสมบูรณ์

เมื่อสายเลือดก่อกำเนิดขึ้น เลือดลมของผู้นั้นย่อมเป็นสิ่งสยบความชั่วร้ายอัปมงคลทั้งปวง

โฮสต์ได้รับสายเลือดชุนหยางบริสุทธิ์โดยอัตโนมัติ!】

สิ้นเสียงแจ้งเตือนของระบบ เย่เกินก็รู้สึกสะท้านไปทั้งร่าง ราวกับมีกระแสเลือดอันเดือดพล่านกำลังไหลเวียนทะลักล้นอยู่ในเส้นเลือด ร่างกายทุกส่วนพลันตื่นตัวและเปี่ยมล้นไปด้วยพละกำลัง

กลางอกคล้ายมีเปลวเพลิงที่แท้จริงลุกโชน พลังหยางอันเข้มแข็งของบุรุษเพศแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

“นี่…นี่คือสายเลือดชุนหยางบริสุทธิ์งั้นเหรอ?”

“พลังหยางดุดันอะไรขนาดนี้!”

แม้จะเป็นยามดึกสงัด และเย่เกินก็นั่งอยู่ภายในรถ เขากลับไม่รู้สึกถึงไอหนาวเลยแม้แต่น้อย

ขณะที่กำลังซึมซับความเปลี่ยนแปลงในร่างกาย จู่ๆ เย่เกินก็รู้สึกเย็นวาบที่หน้าอก เมื่อเอื้อมมือไปควานดูตามสัญชาตญาณ ก็พบว่าเป็นตะปูไม้ปลายแหลมคมเจ็ดเล่มจริงๆ!