บทที่ 58 ไลฟ์สดผีดิบ?!

เขาค่อยๆ ล้วงตะปูยาวสีดำขนาดเท่ากันทั้งเจ็ดเล่มที่เคลือบเงาเป็นมันวาวออกมาจากอกเสื้อ

เย่เกินรู้สึกว่าสิ่งที่ตนสัมผัสไม่ใช่ตะปูไม้ แต่กลับเหมือนน้ำแข็งพันปีเสียมากกว่า

เมื่อลูบไล้ตะปูผิวเรียบเนียน ตัวตะปูก็เปล่งประกายแสงสีดำวาบผ่านเป็นระยะ บ่งบอกถึงความล้ำค่าของมันได้อย่างชัดเจน

"ตะปูสะกดวิญญาณไม้ท้อพันปี สายเลือดชุนหยางบริสุทธิ์ ระบบให้รางวัลตอบแทนมหาศาลขนาดนี้ในคราวเดียว ในห้องไลฟ์สดเพื่อสังคมธรรมดาๆ ห้องนี้ มันจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?"

รางวัลที่เวอร์วังเกินเหตุไม่ได้ทำให้เย่เกินดีใจจนเนื้อเต้น ในทางกลับกัน เมื่อมองดูห้องไลฟ์ เขากลับยิ่งรู้สึกกระสับกระส่ายและกังวลใจขึ้นเรื่อยๆ

ยิ่งพลังยิ่งใหญ่ ความรับผิดชอบก็ยิ่งใหญ่ตาม

รางวัลมหาศาลปานนี้ บ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าเรื่องของหวังหลงไม่ปกติชัวร์

มิหนำซ้ำ นี่เป็นครั้งแรกที่ระบบไม่ได้ระบุว่าหวังหลงที่เขากดติดตามจะตายยังไง และมีโอกาสเสียชีวิตสูงแค่ไหน

ดวงตาจับจ้องหน้าจอไลฟ์เขม็ง ความง่วงของเย่เกินมลายหายไปจนเกือบหมด

ภายใต้แสงจันทร์ หวังหลงยังคงนำทีมจิตอาสาเดินฝ่าความมืดต่อไป ถนนสายเล็กบนภูเขาอันเงียบสงบปราศจากสรรพเสียงใดๆ ราวกับว่าทุกสิ่งดำเนินไปอย่างสงบสุขและงดงาม

"จะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นจริงๆ เหรอ?"

เย่เกินหรี่ตาลง เฝ้ารอดูผลลัพธ์เงียบๆ

และในเวลาเดียวกัน หลังประเด็นของ 'เตียวเสี้ยนแห่งฟาร์ม' กลายเป็นกระแสร้อนแรง เหล่าชาวเน็ตขี้เผือกที่ติดตามเย่เกินจำนวนมากต่างก็คอยกดรีเฟรชดูรายการติดตามของเขาอยู่ตลอดเวลา

【สตรีมเมอร์ "บริการควบคุมศพตระกูลเย่" ที่คุณติดตาม ได้กดติดตาม "ทีมจิตอาสาพี่หลง" ล่าสุด แนะนำให้คุณกดติดตามด้วยกัน!】

"เฮ้ย!!!"

ทันทีที่ข้อความนี้ปรากฏขึ้น ข่าวสารก็แพร่กระจายไปทั่วอย่างรวดเร็วราวกับเปิดโทรโข่งประกาศกลางลานสาธารณะ

เริ่มจากใต้โพสต์ชี้แจงของ 'เตียวเสี้ยนแห่งฟาร์ม' กลุ่มคนที่กำลังตั้งกระทู้ถกถึงผลงานอันแม่นยำของ 'บริการควบคุมศพตระกูลเย่'

จู่ๆ ก็มีคนโผล่มาป่าวประกาศความเคลื่อนไหวใหม่

【ดูเหมือนพี่คุมศพจะกดติดตามคนใหม่แล้ว!】

【ผู้ใช้พี่หวังข้างบ้าน: อะไรนะ! มีคนจะซวยอีกแล้วเหรอ?】

【ผู้ใช้หนิงไฉ่เฉินผู้ปราบผี: ไม่พูดพร่ำทำเพลงละ ฉันขอแวะไปส่องหน่อยว่าใครโผล่ไปอยู่ในลิสต์ติดตามของพี่คุมศพ!】

【ผู้ใช้เงินซื้อความสุขฉันไม่ได้: พวกนายพูดซะหลอนขนาดนี้ ฉันตามไปดูด้วยดีกว่า!】

ข่าวแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วราวกับหยดหมึกลงในสระน้ำ

พลังการบอกต่อแบบปากต่อปากนั้นเร็วและน่ากลัวมาก ไม่นานนัก ข่าวนี้ก็ส่งไปถึงสายตาของพวกเฉิงปิงและหลี่ซินหยวน

พวกเขารู้สึกแปลกใจกันเล็กน้อย จึงส่งข้อความถามเย่เกินทางเชาซิ่น

"พี่คุมศพ! ทำไมเปิดงานใหม่ถึงไม่เรียกพวกเราล่ะ?"

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือคำตอบกำกวมไม่ชัดเจน

"ยังไม่แน่ใจว่าใช่ลูกค้าไหม ขอดูเชิงก่อน!"

"หือ? ยังมีลูกค้าที่นายไม่ชัวร์อีกเหรอ?"

คำตอบแบบนี้ยิ่งจุดประกายความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนขึ้นไปอีก

พริบตาเดียว ห้องไลฟ์สดของ "ทีมจิตอาสาพี่หลง" ก็มีผู้ชมหน้าใหม่ทะลักเข้ามาเป็นจำนวนมาก

【ผู้ใช้ฉันไม่ใช่แอนตี้แฟนนะ: อ้าว! สตรีมเมอร์ที่ติดตามรอบนี้ทำไมถึงเดินป่าตอนดึกๆ ล่ะ? แบกข้าวสารอยู่เหรอ? นั่นจะไปทำอะไรกันน่ะ?】

【ผู้ใช้นักพรตเดียวดาย: เพื่อนๆ ที่เพิ่งเข้ามาใหม่อาจจะยังไม่รู้ สตรีมเมอร์กำลังทำงานจิตอาสานะครับ! เขากำลังเอาข้าวสารไปส่งให้ที่หมู่บ้านหลีฮวา!】

【ผู้ใช้เปปป้าหมูป่า: หมู่บ้านหลีฮวาเหรอ? ใช่แถบภูเขาห่างไกลของเมืองจิงหรือเปล่า ฉันจำได้ว่าที่นั่นไม่มีคนอยู่แล้วนี่!】

【ผู้ใช้พี่หวังข้างบ้าน: ช่างมันเถอะ! โดนพี่คุมศพหมายหัวแล้ว น่าจะไม่รอด!】

【ผู้ใช้คุณชายรวยอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิง: ย้อนดูประวัติดูแล้ว พี่คุมศพโดเนทให้สตรีมเมอร์ด้วยเว้ย สุดยอด! เพิ่งเคยเห็นพี่คุมศพเปย์ให้คนอื่นเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย!】

【ผู้ใช้คุณชายรวยอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิง มอบซูเปอร์ร็อกเก็ตให้สตรีมเมอร์หนึ่งลำ!】

คอมเมนต์ลอยที่พรั่งพรูเข้ามามีทั้งแซวเล่นและสงสัยใคร่รู้ ทว่าเป้าหมายในการมาของพวกเขาก็แค่มามุงดูเรื่องสนุก ไม่ได้มีใครสนใจจริงๆ เลยว่าสตรีมเมอร์กำลังจะไปทำอะไร

เมื่อเอฟเฟกต์ซูเปอร์ร็อกเก็ตของหลี่ซินหยวนดังขึ้นในห้องไลฟ์ พี่หลงที่กำลังก้าวเดินอยู่ก็ชะงักไปทันที

เขามองดูจำนวนคนที่เพิ่มขึ้นมาหลายหมื่นคนพร้อมกับของขวัญประปรายในห้องไลฟ์ด้วยความประหลาดใจจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"นี่เราดังแล้วเหรอเนี่ย?"

เขาเกาหัวแกรกๆ ไม่ได้คิดจะคุยอะไรกับคนดูมากมาย เพียงแค่เอ่ยประโยคหนึ่งทิ้งไว้

"ยินดีต้อนรับสหายทุกท่านนะครับ น้ำใจของทุกคนจะถูกนำไปใช้ซื้อสิ่งของบริจาคในภายหลังทั้งหมดครับ!"

【เฮ้ย! สตรีมเมอร์คนนี้น่าสนใจดีแฮะ!】

【ฉันลองไปดูข้อมูลของสตรีมเมอร์มาแล้ว ทำงานการกุศลจริงๆ ด้วยว่ะ!】

【แล้วทำไมพี่คุมศพถึงมาล็อกเป้าเขาล่ะ? คงไม่ใช่มาช่วยโปรโมตให้หรอกนะ?】

คอมเมนต์ยังคงคึกคัก ระหว่างนั้นมีผู้ใจบุญบางคนร่วมโดเนทให้พี่หลงบ้าง แต่ส่วนใหญ่ยังคงรอดูสถานการณ์ไปก่อน

ที่พวกเขามาที่นี่ ก็แค่อยากเห็นสิ่งที่ตัวเองอยากเห็นมากกว่า

ท่ามกลางราตรีอันสลัวราง ทีมของพี่หลงที่มีเพียงแปดถึงเก้าคน แบกข้าวสารเดินลัดเลาะไปตามทางบนเขา เหงื่อเม็ดละเอียดผุดซึมเต็มหน้าผากของทุกคน

หลังจากเดินบนทางเขามาเกือบชั่วโมง ในระยะไกลก็เริ่มมองเห็นบ้านดินตั้งอยู่ประปรายสามสี่หลังท่ามกลางแมกไม้

"เอ๊ะ? ไม่ใช่ว่านัดกับผู้ใหญ่บ้านไว้แล้วเหรอครับว่าจะมีคนมารับพวกเราน่ะ?"

เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงหมู่บ้านหลีฮวา คิ้วของหวังหลงก็คลายออกด้วยความดีใจ แต่ครู่ต่อมาก็กลับมาขมวดแน่นอีกครั้ง

ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น แต่เป็นเพราะในหมู่บ้านมืดสนิท ไม่มีวี่แววของมนุษย์อยู่เลยแม้แต่น้อย

แม้จะบอกว่าคนแก่มักนอนเร็ว แต่การที่ไม่มีแสงไฟเปิดอยู่เลยสักดวง มันดูแปลกพิลึกชอบกล

"นั่นสิครับ! ผมเป็นคนติดต่อผู้ใหญ่บ้านเอง เมื่อไม่กี่วันก่อนผู้ใหญ่บ้านยังบอกอยู่เลยว่าช่วงนี้ที่หมู่บ้านมีแขกมาพัก เลยนอนดึกกัน จะมาตอนไหนก็ได้ทั้งนั้น!"

สวีเหวินเองก็แสดงสีหน้าแปลกใจเช่นกัน

ทว่าอันเสี่ยวจิ้งที่อยู่ท้ายขบวนกลับไม่ได้คิดอะไรมาก

"โธ่! จะอะไรกันเล่า คนแก่ก็ขี้หลงขี้ลืมเป็นธรรมดา นายจำได้ไหมว่าติดต่อไปตั้งแต่วันไหน? ไม่แน่นะ ผู้ใหญ่บ้านอาจจะลืมเรื่องนี้ไปสนิทแล้วก็ได้!"

"ก็จริงของเธอนะ!"

หวังหลงพยักหน้า ก่อนจะร้องตะโกนบอกคนในทีม "ทุกคนครับ! พวกเราเข้าหมู่บ้านกันก่อน พอยกข้าวสารไปเก็บไว้ที่บ้านผู้ใหญ่บ้านแล้ว พวกเราก็จะได้พักผ่อนกันเสียที!"

"เย้!"

"รอคำนี้มานานแล้ว!"

"รีบไปกันเถอะ! เข้าหมู่บ้าน!"

สมาชิกจิตอาสาต่างส่งเสียงขานรับ สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย

ใครๆ ก็อยากรีบวางกระสอบข้าวสารลงเพื่อจะได้พักผ่อนไวๆ การเดินแบกข้าวสารลุยทางเขามาตลอดทางแบบนี้ ความเหนื่อยล้าไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย

คนกลุ่มหนึ่งก้าวเข้าสู่หมู่บ้านหลีฮวาอย่างรีบร้อน

พวกเขาไม่ได้ใส่ใจคำเตือนในคอมเมนต์ก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย

เสียงฝีเท้า "ตึก ตึก ตึก" ดังสะท้อนก้องไปทั่วหมู่บ้าน

ทุกคนเพิ่งเคยมาเยือนหมู่บ้านหลีฮวาเป็นครั้งแรก หมู่บ้านแห่งนี้ยากจนอย่างน่าเวทนา มีแต่บ้านดินทรุดโทรมตั้งอยู่เกลื่อนกลาด มืดมิดไปทั่วสารทิศ

มีเพียงใจกลางหมู่บ้านเท่านั้นที่มีตึกปูนสองชั้นหลังหนึ่ง ซึ่งพอมองเห็นแสงเทียนวูบวาบส่องสว่างอยู่รำไร

"ตรงนั้น คงเป็นบ้านของผู้ใหญ่บ้านแล้วล่ะ!"

หวังหลงยิ้มออก นำทีมวิ่งตรงไปยังบ้านของผู้ใหญ่บ้านทันที

ทว่า ไม่เหมือนกับที่นัดแนะกันไว้ล่วงหน้า ภายในบ้านของผู้ใหญ่บ้านเงียบเชียบ ไม่มีวี่แววว่ามีแขกมาเยือนอยู่เลยสักนิด

หลังจากวางกระสอบข้าวสารหลายกระสอบลงบนพื้น หวังหลงก็ตะโกนเรียกเข้าไปในตัวบ้าน

"ผู้ใหญ่บ้านครับ!!!"

เสียงที่เปี่ยมด้วยพลังไม่ได้รับการตอบรับใดๆ หวังหลงยิ่งสับสนงุนงงหนักกว่าเดิม

ทันใดนั้น บนชั้นสองก็มีเสียงขยับแกรกกรากแว่วลงมา หวังหลงจึงนึกขึ้นได้ว่าแสงเทียนเพียงดวงเดียวในหมู่บ้านเมื่อครู่นี้ดูเหมือนจะส่องสว่างมาจากชั้นสอง

เขาสาวเท้ายาวๆ มุ่งหน้าพุ่งขึ้นไปยังชั้นสองทันที

ณ โถงชั้นสอง ท่ามกลางแสงไฟที่ไหวระริก ปรากฏร่างของชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งนอนเหยียดยาวอยู่

ดูเหมือนเขาจะหนาวสั่น ร่างกายจึงยังคงสั่นเทาไม่หยุด

"ผู้ใหญ่บ้าน?!"

หวังหลงเห็นคนผู้นั้นก็รีบปรี่เข้าไปหาทันที

ทว่า เมื่อกล้องซูมภาพเข้าไปใกล้ ภาพบนหน้าจอไลฟ์สดก็เผยให้เห็นใบหน้าของชายชราคนนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น

ใบหน้าของเขาปรากฏเป็นสีม่วงคล้ำอย่างน่าสยดสยอง ฟันกระทบกันกึกๆ สั่นระริก ทว่ากลับไม่อาจเปล่งคำพูดใดๆ ออกมาได้แม้แต่คำเดียว

เย่เกินที่มองดูภาพในไลฟ์ถึงกับสะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจ คำสองคำหลุดพรวดออกมาจากปากโดยไม่รู้ตัว

"ศพม่วง!!!"