บทที่ 59 การช่วยคนจวนตัวอยู่รอมร่อ

คนตายกลายเป็นศพ

หากหลังตายยังมีความเคียดแค้น แรงอาฆาตกระจุกแน่นตรงหน้าอกไม่ยอมสลาย ก็จะกลายเป็นศพแค้น

หากแรงอาฆาตหนาทึบเกินไป ก็จะแปรเปลี่ยนเป็นไอชั่วร้าย เมื่อไอชั่วร้ายสะสมนานวันเข้า ก็เพียงพอจะหล่อเลี้ยงศพจนกลายสภาพเป็นผีดิบ!

ซึ่งผีดิบนั้น มีการแบ่งลำดับขั้นอย่างเข้มงวด

ผีดิบระดับต่ำสุดคือศพม่วง ทั่วร่างจะมีรอยเลือดคั่งสีม่วง มีเขี้ยวเล็บแหลมคม แม้จะมีรูปกายเป็นผีดิบแต่ยังเคลื่อนไหวไม่ได้ กลัวไฟ กลัวแสง พลังต่อสู้ยังสู้ผู้ชายตัวเต็มวัยไม่ได้ด้วยซ้ำ

ถัดจากศพม่วงก็คือศพขาว

ศพขาวจะมีผิวเปลี่ยนเป็นสีขาว เริ่มมีพละกำลังมหาศาล แต่ยังคงกลัวไฟ กลัวแสง และเคลื่อนไหวเชื่องช้า

ถัดจากศพขาวก็คือศพเขียว

ศพเขียวถือว่าก้าวเข้าสู่ขั้นสูงแล้ว ทั่วร่างเป็นสีเขียวคล้ำ ผิวชั้นนอกมีไอศพคอยคุ้มกัน นอกจากกลัวแสงอาทิตย์แล้ว ก็ไร้ซึ่งจุดอ่อนใดๆ

ถัดจากศพเขียวก็คือศพขน

ศพขน ตามความหมายของชื่อ คือผีดิบที่มีขนงอกออกมาแล้ว

ผีดิบประเภทนี้ไม่เพียงไม่กลัวแสงอาทิตย์ ทั่วร่างยังแกร่งประดุจกระดูกเหล็กเส้นเอ็นทองแดง ฟันแทงไม่เข้า ไร้จุดตายและไร้จุดอ่อน หากไม่ใช่วิชาเต๋าขั้นสูงจริงๆ ก็ยากจะหาใครมาต่อกรได้

ถัดจากศพขนก็คือผีดิบบิน

ผีดิบบินนั้นถึงขั้นบินไปไหนมาไหนได้แล้ว ซ้ำร้ายพวกมันยังใช้วิชาคุณไสยมนตร์ดำได้บ้าง ตัวตนระดับนี้ ต่อให้เป็นผู้ทรงอิทธิฤทธิ์จากฝ่ายไหนลงมือสะกด ก็ใช่ว่าจะเอาอยู่

ส่วนหลังจากผีดิบบินไปแล้ว…

ความคิดของเย่เกินสะดุดลง ข้อมูลหลังจากผีดิบบิน เขาเองก็ไม่รู้แล้วเหมือนกัน

โลกใบนี้ตัดขาดจากศาสตร์ลี้ลับพิศวงไปนานมากแล้ว

การกำเนิดผีดิบจำเป็นต้องพึ่งจังหวะเวลา ชัยภูมิ และคน หากขาดเงื่อนไขที่ลงตัว ก็ไม่มีทางบ่มเพาะผีดิบขึ้นมาได้ นับประสาอะไรกับผีดิบขั้นสูงที่ต้องบำเพ็ญตบะนานหลายร้อยปี?

ว่ากันตามตรง ยุคนี้มีทั้งกล้องวงจรปิด ทั้งกฎหมาย มีการฌาปนกิจและเผาศพ ผีดิบงั้นเหรอ? เอาแค่ไปหาศพที่ตายมาสิบกว่าปียังรักษาสภาพเดิมไว้ได้ให้เจอก่อนเถอะ ถ้าหาเจอก็นับว่าเก่งแล้ว

เมื่อมีสารพัดปัจจัยซ้อนทับกัน เย่เกินที่เห็นศพม่วงโผล่มาในไลฟ์ของหวังหลงจึงตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

"ยุคสมัยนี้ ยังมีไอ้ตัวพรรค์นี้โผล่มาได้อีกเหรอวะเนี่ย?"

"ไม่รู้จริงๆ ว่าไอ้หวังหลงมันโชคดีหรือซวยกันแน่!"

สายตาของเขาจับจ้องหน้าจอไลฟ์เขม็ง เมื่อเห็นหวังหลงเดินเข้าไปใกล้ชายชราที่ตัวสั่นระริกคนนั้น เย่เกินก็รีบพิมพ์คอมเมนต์ลอยรัวเร็ว

【ผู้ใช้บริการควบคุมศพตระกูลเย่: สตรีมเมอร์! อย่าเข้าไปใกล้เขา! นั่นคือศพม่วง ในร่างเริ่มก่อตัวเป็นพิษศพแล้ว ถ้าพลาดโดนข่วนโดนกัดขึ้นมา ระวังพิษศพจะแล่นเข้าหัวใจ กลายเป็นซากศพเดินได้นะเว้ย!】

ทันทีที่คอมเมนต์ลอยถูกส่งออกไป ห้องไลฟ์ก็แตกตื่นโกลาหลราวกับคลื่นยักษ์โถมซัด

คนดูส่วนใหญ่ในห้องไลฟ์นี้เป็นแฟนคลับที่เย่เกินดึงเข้ามา สำหรับคำพูดของเย่เกิน พวกเขาย่อมเชื่อสนิทใจอย่างไร้ข้อกังขาอยู่แล้ว

【ผู้ใช้ พี่หวังข้างบ้าน: เชี่ย! เพิ่งเคยได้ยินคำว่าศพม่วงเป็นครั้งแรกเนี่ย พี่คุมศพ นายพูดเรื่องอะไรอยู่วะ!】

【ผู้ใช้ คุณชายรวยอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิง: โคตรเจ๋ง! ชาตินี้จะได้เห็นผีดิบของจริงแล้วเหรอวะ! ไม่ได้การละ ต้องอัดหน้าจอไว้!】

【ผู้ใช้ นักพรตเดียวดาย: สตรีมเมอร์ อย่าเข้าไปใกล้คนคนนั้นเด็ดขาด! อยู่กลางป่ากลางเขาแบบนี้ ถ้าไม่มีข้าวเหนียวกับชาดแดง นายโดนพิษศพเล่นงานตายแน่!】

คอมเมนต์ลอยถล่มรัวเป็นห่าฝนอยู่ในห้องไลฟ์ ทว่าตอนนี้หวังหลงมัวแต่จดจ่ออยู่กับชายชราที่ตัวสั่นเทาอยู่บนชั้นสอง

แม้เย่เกินจะยอมตัดใจเปย์จรวดพร้อมแนบข้อความเตือนไปอีกรอบ หวังหลงก็ไม่ได้สนใจแรงสั่นของโทรศัพท์เลยแม้แต่น้อย

"เฮ้อ! ฉันพยายามช่วยนายเต็มที่แล้วนะ! สงสัยคงเป็นเคราะห์กรรมที่เลี่ยงไม่ได้จริงๆ!"

เมื่อเห็นหวังหลงเดินเข้าไปใกล้ชายชรา เย่เกินก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา

เขากัดฟัน ในเมื่อกดรับงานของหวังหลงไว้แล้ว เย่เกินจึงกดออกจากห้องไลฟ์ แล้วเปิดระบบนำทางในมือถือขึ้นมาทันที

ท่ามกลางความมืดมิด รถตู้อู่หลิงหงกวงพุ่งทะยานมุ่งหน้าตรงไปยังหมู่บ้านหลีฮวาอย่างรวดเร็ว…

ตัดภาพไปในห้องไลฟ์

บรรดาไทยมุงที่รอดูเรื่องสนุกต่างพากันยุให้หวังหลงขยับเข้าไปใกล้ๆ ซึ่งหวังหลงไม่ได้ก้มมองคอมเมนต์เลยสักนิด แต่ดันทำตามได้อย่างเหมาะเจาะเกินคาด

เขาสาวเท้าเดินตรงเข้าไปข้างกายชายชรา ก่อนจะยื่นมือออกไปช่วยประคองร่างอีกฝ่ายขึ้นมา

"ผู้ใหญ่บ้าน! คุณคือผู้ใหญ่บ้านใช่ไหมครับ?"

"โฮก~!"

ชายชราไม่ตอบ ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด ปากอ้าออกเล็กน้อย พ่นไอเย็นเยียบออกมาคำหนึ่ง

"ผู้ใหญ่บ้าน… อุณหภูมิร่างกายคุณดูแปลกๆ นะครับเนี่ย! ทำไมตัวเย็นเฉียบเหมือนก้อนน้ำแข็งขนาดนี้ล่ะ?"

เมื่อเอามือหนุนแผ่นหลัง หวังหลงก็พยุงตัวผู้ใหญ่บ้านให้ลุกขึ้น แต่กลับพบว่าร่างกายของอีกฝ่ายแข็งทื่อไปหมด

"โฮก~"

ผู้ใหญ่บ้านยังคงไม่พูดไม่จา ทว่าปากกลับอ้ากว้างออกเต็มที่ ท่ามกลางฟันซี่ห่างๆ ตามประสาคนแก่ กลับมีเขี้ยวแหลมคมผิดปกติสองซี่ยื่นพ้นออกมาจากขากรรไกรบน

เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นทั่วร่างของหวังหลง ผู้ใหญ่บ้านก็อดไม่ได้ที่จะเล็งไปยังลำคอของเขา

"โฮก~"

ท่วงท่าของเขาแข็งทื่อและเชื่องช้า แต่ก็ยังคงมุ่งมั่นจะก้มลงกัดเข้าที่ลำคอของหวังหลงให้ได้

"ทำไมถึงเย็นขนาดนี้นะ? ผู้ใหญ่บ้าน คุณเป็นไข้เหรอครับ?"

หวังหลงลูบแผ่นหลังของผู้ใหญ่บ้านพลางเอี้ยวตัวมองสำรวจรอบๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ

"ต้องรีบทำให้ร่างกายคุณอุ่นขึ้นแล้ว ไม่อย่างนั้นคุณต้องหนาวตายแน่ๆ!"

มือหนึ่งประคองร่างของผู้ใหญ่บ้านไว้ ส่วนสายตาก็คอยมองหาของในห้อง หวังหลงไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยว่าผู้ใหญ่บ้านได้อ้าปากกว้างเตรียมจะกัดลงมาแล้ว

เขาไม่เห็น แต่คนดูในห้องไลฟ์กลับเห็นกันจะๆ จนลุ้นจนตัวโก่งแทน

【ผู้ใช้พี่หวังข้างบ้าน: เชี่ยเอ๊ย! ฟันแบบนั้น ถ้าโดนกัดเข้าไปคำเดียว เส้นเลือดใหญ่ไม่ฉีกเลยเรอะ?】

【ผู้ใช้แค่อยากขำ: นี่ผีดิบจริงเหรอวะ? ไม่ใช่พร็อพประกอบฉากแน่นะ?】

【ซินแสฮวงจุ้ยเมืองจิง: หน้าเขียวคล้ำ ปากพ่นไอเย็น ตัวแข็งทื่อมีเขี้ยวแหลม ผีดิบของแท้แน่นอน! นึกไม่ถึงเลยว่าหมู่บ้านหลีฮวาจะมีสิ่งอัปมงคลแบบนี้โผล่มาได้!】

【คุณชายรวยเบอร์หนึ่งเมืองจิง: ลุ้นจนเยี่ยวจะเหนียวแล้วโว้ย! เขี้ยวจะฝังคออยู่แล้ว สตรีมเมอร์ยังมัวเอ๋ออะไรอยู่วะ?】

【คุณชายรวยเบอร์หนึ่งเมืองจิง ส่งซูเปอร์จรวดให้สตรีมเมอร์ x1 พร้อมข้อความ: สตรีมเมอร์ ไอ้เวรเอ๊ย รีบโกยเถอะมึง!】

"หวึ่งๆ~"

มือถือของหวังหลงสั่นครืดคราดตามเอฟเฟกต์ของขวัญซูเปอร์จรวด

แต่เขาก็ยังไม่ได้สนใจจะหยิบขึ้นมาดู เพราะสายตาดันเหลือบไปเห็นกองฟางม้วนหนึ่งบนชั้นสองเข้าเสียก่อน

ดูท่าจะเป็นฟางแห้งที่ชาวบ้านเก็บเอาไว้ใช้จุดไฟ

สีหน้าของเขาพลันดีใจขึ้นมาทันควัน รีบปล่อยมือที่ประคองผู้ใหญ่บ้านออก

"ผู้ใหญ่บ้าน ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวผมรีบก่อไฟให้ร่างกายอบอุ่นเดี๋ยวนี้แหละ!"

พูดจบ หวังหลงก็เดินลิ่วไปยังกองฟาง

จังหวะที่เขาปล่อยมือนั่นเอง ร่างอันแข็งทื่อของผู้ใหญ่บ้านที่ไร้แรงพยุงก็ล้มตึงลงไปทันที

"กริ๊ก!" เสียงฟันกระทบกัน กัดวืดไปอย่างเฉียดฉิว

ในห้องไลฟ์ต่างพากันรัวคอมเมนต์ลอยถล่มทลายเพราะความดวงแข็งขั้นสุดนี้

【อัศวินวิญญาณ: สตรีมเมอร์คนนี้ดวงโคตรเหนียว ช้าไปแค่วินาทีเดียวมีหวังโดนขย้ำแน่!】

【ชอบกินกล้วยหอมที่สุด: หรือนี่จะเรียกว่าคนดีย่อมตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้!】

【เมฆาขอบฟ้า: เมนต์บนตื่นก่อน! โดนพี่คุมศพเล็งหัวขนาดนี้ คิดเหรอว่ามันจะรอดไปได้นานแค่ไหน!】

เป็นไปตามคาด ท่ามกลางกระแสถกเถียงในคอมเมนต์ลอย หวังหลงก็หอบฟางฟ่อนหนึ่งเดินกลับมาหาผู้ใหญ่บ้าน

เขาค่อยๆ โปะฟางคลุมร่างผู้ใหญ่บ้านไว้อย่างเบามือและทั่วถึง

ทว่าต่อให้คลุมหนาเตอะแค่ไหน ร่างของผู้ใหญ่บ้านก็ยังสั่นระริกไม่หยุด

หวังหลงขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะยื่นมือไปแตะหน้าผากอีกฝ่าย

เย็นเฉียบ! เย็นยะเยือกเข้ากระดูก!

เพิ่งแตะโดนแค่แวบเดียว หวังหลงก็สะดุ้งชักมือกลับแทบไม่ทัน

เขามองผู้ใหญ่บ้านอย่างประหลาดใจ นึกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าแกป่วยเป็นโรคอะไรกันแน่

และโดยที่ไม่มีใครคาดคิด จังหวะนั้นเอง แสงจันทร์สายหนึ่งก็สาดส่องเข้ามาในห้อง

ภายใต้แสงจันทร์ที่ทาบทับ ผิวสีม่วงคล้ำตรงหน้าผากของผู้ใหญ่บ้านเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดอย่างช้าๆ ทั่วทั้งร่างพลันส่งเสียงขยับข้อต่อดัง "กร๊อบแกร๊บ" ขึ้นมา!