บทที่ 60 วาสนาล้นฟ้าเทียมสวรรค์

"หือ?"

ขณะที่ยังคิดไม่ตกว่าผู้ใหญ่บ้านป่วยเป็นอะไรกันแน่ หวังหลงก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากใต้กองฟาง

เขากวาดสายตามองไป

ใต้แสงจันทร์ ร่างของผู้ใหญ่บ้านกลับลุกขึ้นมายืนตัวตรงอย่างพิลึกพิลั่น ใบหน้าขาวซีดสะท้อนแสงจันทร์ ดูราวกับคนตายไม่มีผิด

"ผู้ใหญ่บ้าน? ลุง…ไม่เป็นไรแล้วเหรอ?"

เมื่อเห็นผู้ใหญ่บ้านลุกขึ้นยืน หวังหลงก็มองสำรวจอีกฝ่ายอย่างระแวง

หากเมื่อครู่ไม่ได้ตาฝาด ผู้ใหญ่บ้านลอยตัวขึ้นมาจากพื้นทั้งที่แผ่นหลังยังแนบอยู่กับพื้นแท้ๆ

"โฮก~"

สิ่งที่ตอบกลับหวังหลง มีเพียงเสียงคำรามต่ำอันแปลกประหลาด

ผู้ใหญ่บ้านอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวยาวสองซี่ พ่นลมหายใจเย็นยะเยือกออกมาคำหนึ่งจนอุณหภูมิบนชั้นสองคล้ายจะลดฮวบลงไปหลายองศา

แขนทั้งสองข้างยกขึ้นเหยียดตรงอย่างกะทันหัน ดวงตาไร้แววจ้องเขม็งมาที่หวังหลงทันที

"ผู้ใหญ่บ้าน?"

หวังหลงเอ่ยทักตามมารยาทอีกครั้ง แต่ร่างกายกลับก้าวถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว

สัญชาตญาณบอกว่า ผู้ใหญ่บ้านมีบางอย่างผิดปกติ!

"โฮก~!"

เสียงขู่ฟ่อประหลาดดังขึ้นอีกระลอก หัวเข่าของผู้ใหญ่บ้านเริ่มย่อลง แยกเขี้ยวแหลมกว้าง ทำท่าพร้อมจะกระโจนเข้าใส่หวังหลง

หนังตาขวาของหวังหลงกระตุกรัว ในอกรู้สึกอึดอัดแน่นขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เขาไม่มัวคิดอะไรทั้งนั้น รีบวิ่งเตลิดมุ่งหน้าไปยังชั้นล่างทันที

ทว่ายังไม่ทันไร ร่างของผู้ใหญ่บ้านแค่กระโดดเบาๆ ครั้งเดียว ก็พุ่งเข้ามาทับร่างหวังหลงไว้

หวังหลงหลบไม่ทัน ถูกร่างศพอันแข็งทื่อตะปบกดล้มลงกับพื้นทันที

"โฮก~"

ลมหายใจหนาวเหน็บพ่นออกมาจากปากผู้ใหญ่บ้าน เขาโน้มศีรษะลงมาหมายจะฝังเขี้ยวเข้าที่ลำคอของหวังหลง

"ผู้ใหญ่บ้าน! ผู้ใหญ่บ้าน! ลุงจะทำอะไรเนี่ย!"

สัญชาตญาณร้องเตือนว่า ผู้ใหญ่บ้านอาจกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว

หวังหลงแผดเสียงร้องลั่น พลางออกแรงดันร่างที่ทับอยู่บนตัวออกไป

ทว่าใครจะไปคิด ชายแก่รูปร่างผอมกะหร่องแห้งเหี่ยวกลับมีเรี่ยวแรงมหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อ ตัวเขาที่เป็นชายร่างบึกบึนกล้ามเป็นมัดๆ กลับดันร่างคนแก่ออกไปไม่ได้เลยสักนิด!

"เป็นไปได้ยังไง?"

เมื่อสัมผัสไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านทั่วร่างผู้ใหญ่บ้าน แววตาของหวังหลงก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เขี้ยวแหลมที่ชุ่มน้ำลายเหนียวหนืดจ่อจะปักทะลุหลอดลมอยู่รอมร่อ หวังหลงถึงเพิ่งนึกถึงคำเตือนของผู้ชมทั้งสามคนในห้องไลฟ์สดขึ้นมาได้

"หรือว่า คืนนี้ไม่ควรเข้ามาที่หมู่บ้านหลีฮวาจริงๆ?"

เมื่อไม่อาจต้านแรงกดที่โถมลงมาได้ หวังหลงจึงหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง

ทว่าจังหวะนั้นเอง สองคนที่อยู่ชั้นล่างก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมา ซึ่งก็คืออันเสี่ยวจิ้งกับสวีเหวิน เพื่อนร่วมทีมนั่นเอง

"พี่หลง! เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

พอขึ้นมาถึงชั้นบน เห็นคนแก่นอนทับอยู่บนตัวหวังหลง สวีเหวินก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

ทว่าหวังหลงไม่มีเวลามาสนใจสีหน้างุนงงของเพื่อนร่วมทีม เขารีบตะโกนเสียงหลง "เร็วเข้า! ช่วยดึงเขาออกไปที!"

"อ๊ะ ได้ๆ!"

เมื่อเห็นสีหน้าตื่นกลัวสุดขีดของหวังหลง สวีเหวินกับอันเสี่ยวจิ้งจึงไม่ทันคิดอะไรมาก รีบปรี่เข้าไปช่วยกันดึงร่างผู้ใหญ่บ้านออก

คราวนี้ ด้วยแรงของคนทั้งสาม ในที่สุดก็ลากตัวผู้ใหญ่บ้านออกมาได้

หวังหลงตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น มองดูผู้ใหญ่บ้านที่ยังส่งเสียงขู่คำรามด้วยความขวัญผวา ก่อนจะคว้าเชือกป่านบนชั้นสองมามัดร่างอีกฝ่ายไว้แน่นหนา

ทว่าแม้จะมีเชือกป่านพันธนาการไว้ ร่างกายของผู้ใหญ่บ้านก็ยังคงเกร็งตึงจนเชือกส่งเสียงดังเสียดสีกันตลอดเวลา ราวกับจะสะบัดเชือกให้ขาดได้ทุกเมื่อ

เมื่อมองดูสัตว์ประหลาดที่ส่งเสียงคำรามเป็นระยะ สวีเหวินกับอันเสี่ยวจิ้งต่างก็หันไปมองหวังหลงด้วยสีหน้าประหลาดใจ

"พี่หลง! พี่ไปลากคนบ้าที่ไหนมาเนี่ย?"

"คนบ้าอะไรล่ะ! พอขึ้นมาก็เห็นเขานอนตัวสั่นอยู่ พอเข้าไปดู เขาก็พุ่งเข้าใส่จะทำร้ายเฉยเลย ผู้ใหญ่บ้านคนนี้มีอาการทางจิตหรือเปล่าเนี่ย?"

"ไม่รู้สิ! แต่ว่า เขี้ยวยาวสองซี่ในปากนั่นมันอะไรกันน่ะ?"

"เป็นโรคเกี่ยวกับฟันอะไรพวกนั้นหรือเปล่า?"

ทั้งสามคนพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย ไม่ได้เอะใจคิดไปในทางเรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติเลยสักนิด

ขณะเดียวกัน ในห้องไลฟ์สด ผู้ชมต่างก็กำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างดุเดือด

【ผู้ใช้ พี่หวังข้างบ้าน: โคตรพีค! หมอนี่สวรรค์คุ้มครองปะวะเนี่ย? รอดตายหวุดหวิดมาได้ตั้งสองรอบ!】

【ผู้ใช้ ซินแสฮวงจุ้ยเมืองจิง: สมแล้วที่เป็นผู้มีบุญวาสนา…แต่ว่านะ ถ้าเขายังดันทุรังอยู่ในแดนอัปมงคลอย่างหมู่บ้านหลีฮวาต่อไป แม้จะเป็นคนมีโหงวเฮ้งสูงส่งเพียงใด ก็คงยากจะหนีพ้นความตายอยู่ดี!】

【ผู้ใช้ ฉันไม่ใช่แอนตี้แฟนนะ: หมู่บ้านหลีฮวาฉันเคยไปเที่ยวนะ ตอนนั้นยังดีๆ อยู่เลย! ทำไมดูในไลฟ์ถึงได้เงียบสงัดขนาดนี้ เหมือนหมู่บ้านร้างเลย!】

【ผู้ใช้ เปปป้าหมูป่า: หมู่บ้านหลีฮวาเหมือนช่วงนี้จะไม่มีข่าวคราวอะไรเลยนะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า? @สถานีตำรวจเมืองจิง】

คอมเมนต์พูดคุยไปพูดคุยมา ก็เริ่มมีคนหันมาสนใจประเด็นของหมู่บ้านหลีฮวา

แน่นอนว่า มีพวกมือไวแท็กตรงไปถึงสถานีตำรวจเมืองจิงเข้าให้

ณ สถานีตำรวจเมืองจิง

เจ้าหน้าที่ฝ่ายดูแลบัญชีโซเชียลสังเกตเห็นการแท็กจากห้องไลฟ์สดในทันที เขากดเข้าไปดู ก็เห็นผู้คนกำลังวิจารณ์เรื่องชายแก่มีเขี้ยวที่ถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา

【เหมือนหมู่บ้านหลีฮวาจะมีคนอยู่ไม่ถึงร้อยคนด้วยซ้ำมั้ง?】

【ปกติชาวบ้านหลีฮวาจะต้องออกมาจ่ายตลาดเป็นประจำนะ ฉันเป็นพ่อค้าขายผัก เหมือนไม่เห็นพวกเขามารับของไปสองอาทิตย์แล้วเนี่ย!】

【ซี๊ด~ พวกนายว่า หมู่บ้านหลีฮวาเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ หรือเปล่า?】

【เป็นไปได้สูงมาก! คนในหมู่บ้านหลีฮวามีน้อย เรื่องนี้เลยมีคนรู้น้อยตามไปด้วย ถ้าวันนี้สตรีมเมอร์ไม่ได้ไปที่หมู่บ้านหลีฮวา ป่านนี้ทุกคนก็คงไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่นบ้าง!】

【@สถานีตำรวจเมืองจิง ได้เวลาออกมาทำงานแล้ว!】

เจ้าหน้าที่ดูแลบัญชีของสถานีตำรวจเมืองจิงขมวดคิ้วแน่น สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความไม่ชอบมาพากลในทันที

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจรายงานเรื่องนี้ขึ้นไปเบื้องบน

ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องประชุมของสถานีตำรวจ

ผู้กำกับการสถานีตำรวจประจำเมืองและกองกำลังตำรวจสืบสวนคดีอาญากำลังประชุมหารือบางอย่างกันอยู่

“ใต้จมูกเมืองจิงแท้ๆ ยังมีคนไปขโมยศพจัดงานแต่งงานกับผีอยู่อีกเหรอ? ข่าวนี้เชื่อถือได้แค่ไหน?”

ไป๋จงหมิงตบโต๊ะ ตวาดลั่นด้วยความโมโห

คนทั้งโต๊ะประชุมนอกจากจ้าวเจิ้งกั๋วแล้ว ไม่มีใครกล้าสบสายตาเกรี้ยวกราดของไป๋จงหมิงเลยสักคน

“ผู้กองไป๋ นายก็อย่าเพิ่งโมโหไปเลย! เรื่องนี้พวกเราเพิ่งตรวจค้นเจอตระกูลข้าราชการคอร์รัปชันรายหนึ่งมาหมาดๆ ถึงได้สาวเจอ!

บ้านนี้ก็ช่างสรรหา ไม่รู้ไปได้ยินเรื่องสุสานคุณหนูยุคสาธารณรัฐมาจากไหน ถึงได้เจาะจงจ้างพวกรับจัดงานแต่งงานผีให้ไปขุดสุสานคุณหนูเพื่อขโมยศพออกมา

อ้างว่ามีแต่ผู้หญิงที่มีดวงชะตานี้เท่านั้น ถึงจะคู่ควรกับลูกชายที่ด่วนจากไปของเขา!

ยุคไหนสมัยไหนแล้ว ยังจะงมงายเรื่องพรรค์นี้อยู่อีก?

ถ้าไม่ใช่เพราะสอบปากคำแล้วได้ความว่าสุสานคุณหนูอยู่ในเมืองจิง ฉันก็ไม่อยากจะยุ่งเรื่องชวนปวดกบาลนี่หรอก!”

จ้าวเจิ้งกั๋วยักไหล่ คล้ายจะชินชากับความเชื่อพิลึกของพวกตระกูลข้าราชการแบบนี้ไปแล้ว

“สรุปก็คือ ครอบครัวนี้โดนรวบตัวแล้ว แต่ไอ้พวกที่ถูกจ้างวานให้ไปขุดสุสานแต่งงานผีดันลอยนวลหายสาบสูญไปงั้นสิ?”

คิ้วเข้มดุจกระบี่ของไป๋จงหมิงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“แล้วยังจะมาอ้างเรื่องดวงชะตาอะไรอีก? ลูกตายไปแล้วก็คลอดใหม่สิ! คลอดเองไม่ได้ก็รับเลี้ยงเอา! แต่งงานผีเนี่ยนะ? ไร้สาระสิ้นดี!”

สบถด่าไปสองสามประโยค พอกะว่าไฟโทสะเริ่มคลายลง ไป๋จงหมิงก็หันไปมองจ้าวเจิ้งกั๋วอีกครั้ง พลันนึกถึงจุดสำคัญของเรื่องขึ้นมาได้

“จริงสิ! ได้ความไหมว่าไอ้ระยำพวกที่รับจัดงานแต่งงานผีมันไปขุดสุสานกันที่ไหน?”

“อ๋อ เหมือนจะ…ชื่ออะไรนะ หมู่บ้านหลีฮวาละมั้ง…”

“หมู่บ้านหลีฮวา? ไม่เคยได้ยิน”

“จากการตรวจสอบของฝ่ายข้อมูล เห็นว่าเป็นหมู่บ้านกลางเขาที่ห่างไกลความเจริญน่ะ!”

จ้าวเจิ้งกั๋วพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดัง “ก๊อกๆ” ก็แว่วมาจากหน้าห้อง

สีหน้าของไป๋จงหมิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะโบกมือ “เข้ามา!”

จากนั้น ประตูก็เปิดออกดัง “แอ๊ด” ตำรวจนายหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้านใน

“รายงานครับ! ทางฝ่ายประชาสัมพันธ์ออนไลน์แจ้งมาว่ามีเหตุฉุกเฉินครับ!”

“ฝ่ายพีอาร์เนี่ยนะ? ปกติพวกนั้นรับผิดชอบแค่ดูแลเพจไม่ใช่หรือไง? จะมีเรื่องฉุกเฉินอะไรได้?”

ได้ยินเช่นนั้น ไป๋จงหมิงก็มองไปยังตำรวจนายนั้นด้วยความแปลกใจ ตำรวจนายนั้นรีบพูดอย่างร้อนรนว่า “มีรายงานว่าเกิดเหตุคนหายตัวไปยกหมู่บ้านที่หมู่บ้านหลีฮวาครับ!”

“ว่าไงนะ!!!”

สิ้นคำพูดนี้ ทั้งห้องประชุมก็พลันแตกตื่นโกลาหลขึ้นมาทันที!