บทที่ 61 ดวงไม่อาจต้านเคราะห์พิฆาต

"นายว่าอะไรนะ!"

ไป๋จงหมิงมองตำรวจนายนั้นด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อหู

เพิ่งจะประชุมกันเรื่องมีพวกขบวนการแต่งงานผีไปขุดสุสานที่หมู่บ้านหลีฮวาหยกๆ ตอนนี้ดันมีข่าวว่าคนในหมู่บ้านหลีฮวาหายตัวไปเนี่ยนะ?

ถ้าบอกว่าเรื่องนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ไป๋จงหมิงไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

เมื่อเห็นสีหน้าโกรธจัดของไป๋จงหมิง ตำรวจหนุ่มก็ตัวสั่นงันงกพลางละล่ำละลักอธิบาย "คือ…คือเมื่อกี้มีคนแท็กบัญชีตำรวจเมืองจิงของเราครับ มีสตรีมเมอร์คนหนึ่งเข้าไปที่หมู่บ้านหลีฮวา แล้วในหมู่บ้านนอกจากคนประหลาดคนหนึ่งแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นเลยครับ!"

"อะไรนะ? สตรีมเมอร์เหรอ?"

"มานี่เร็ว! รีบเอาหน้าจอไลฟ์ที่นายว่าขึ้นจอโปรเจกเตอร์ในห้องประชุมเดี๋ยวนี้!"

พอได้ยินแบบนั้น ไป๋จงหมิงก็ตวาดสั่งทันที ตำรวจหนุ่มพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะรีบวิ่งไปง่วนอยู่หน้าเครื่องฉายโปรเจกเตอร์

ไม่นาน ภาพจากห้องไลฟ์ช่อง "ทีมจิตอาสาพี่หลง" ก็ฉายขึ้นบนจอใหญ่ของห้องประชุม

ในภาพไลฟ์ หวังหลง สวีเหวิน และอันเสี่ยวจิ้งกำลังยืนจ้องผู้ใหญ่บ้านที่ถูกมัดด้วยเชือกป่านแน่นหนาพลางซุบซิบกระซิบกระซาบกัน

คอมเมนต์ลอยบนหน้าจอก็ถกเถียงกันไปต่างๆ นานา

【คุณชายรวยอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิง: เดี๋ยว ไม่ถูกสิ! พวกนายดูดีๆ ที่คอของผู้ใหญ่บ้านเหมือนมีรอยเขี้ยวสองรูดำๆ โดนตัวอะไรกัดมาหรือเปล่าวะเนี่ย!】

【ซินแสฮวงจุ้ยเมืองจิง: ใช่! ผมก็เห็นเหมือนกัน! เลือดที่ไหลออกมาจากรอยกัดตรงคอเป็นสีดำ แสดงว่าติดพิษศพ ผู้ใหญ่บ้าน…เกรงว่าจะโดนผีดิบขั้นสูงกัดจนติดพิษศพเข้าให้แล้ว!】

【แค่อยากขำ: เปิดโลกเลยว่ะ ปกติเห็นผีดิบแค่ในหนัง ไม่นึกว่าชีวิตจริงก็มีผีดิบให้ดูด้วย!】

เมื่อเห็นว่าทิศทางหัวข้อในไลฟ์ชักจะเพ้อเจ้อพิลึกพิลั่นไปกันใหญ่ ทุกคนในห้องประชุมต่างก็ขมวดคิ้วมุ่น

"ผีดิบงั้นเหรอ? ยุคสมัยไหนกันแล้ว ยังจะมาเชื่อเรื่องพวกนี้อีก?"

ไป๋จงหมิงเป็นคนแรกที่โพล่งออกมาอย่างหงุดหงิด จากนั้นก็หันไปมองไป๋หย่า

"เสี่ยวหย่า ลุงจำได้ว่าเธอเองก็ชอบเล่นไอ้แอปโต่วอินอะไรนี่ใช่ไหม? เข้าไปในห้องไลฟ์นี้แล้วเตือนพวกนั้นหน่อย สมัยนี้เขาไม่ให้มางมงายเรื่องภูตผีปีศาจกันแล้ว!"

"อ๋อ…ค่ะ ผู้กำกับ!"

รับคำแล้ว ไป๋หย่าก็รีบเปิดแอปโต่วอินขึ้นมาทันที

พอเข้ามาในห้องไลฟ์ เธอก็พิมพ์คอมเมนต์เตือนตามระเบียบราชการทันควัน

【ฉันไม่ใช่ไม้ประดับ: ขอให้ทุกท่านอยู่ในความสงบและมีสติ ชาวบ้านท่านนี้อาจจะแค่ป่วยเท่านั้น ทางตำรวจได้รับทราบเรื่องนี้แล้ว ขอให้ทุกคนวางใจได้ค่ะ】

เดิมทีคิดว่าจะช่วยเบรกความปั่นป่วนในไลฟ์ได้ ทว่าพอกดส่งออกไป กลับโดนชาวเน็ตสวนกลับทันควัน

【ถ้าใจกล้าพอ ผีสาวก็ต้องลาคลอด: บ้านเธอป่วยแล้วงอกเขี้ยวเรอะ? สภาพนี้ฉันว่าผีดิบชัดๆ!】

【นักสะกดจิตแห่งเมืองจิง: เมื่อกี้ผมดูไลฟ์อยู่ คนแก่อายุขนาดนั้นไม่มีทางเอาหลังแนบพื้นแล้วดีดตัวลุกขึ้นมายืนทื่อๆ แบบนั้นได้หรอกครับ ผมว่านอกจากผีดิบในหนังแล้ว ก็หาคำอธิบายเรื่องประหลาดแบบนี้ไม่ได้แล้วล่ะ!】

【เปปป้าหมูป่า: เด็กใหม่ล่ะสิ ไม่ได้ดูย้อนหลังใช่ไหมล่ะ? เมื่อกี้คุณตากระโดดทีเดียวไกลตั้งหลายเมตร ฉันยอมเชื่อว่าแกเป็นผีดิบ ดีกว่าเชื่อว่าเป็นยอดมนุษย์คุณปู่อีกเหอะ!

อีกอย่าง พี่คุมศพก็บอกเองว่านี่คือผีดิบนะเว้ย!】

"พี่คุมศพ? เย่เกินงั้นเหรอ?!"

เมื่อเห็นคอมเมนต์รุมโต้แย้งตัวเองเป็นพรวน คิ้วเรียวงามของไป๋หย่าก็ขมวดมุ่น

แต่พอหวนนึกถึงวิชาเหนือธรรมชาติที่เย่เกินแสดงให้เห็นในวันนั้น เธอก็ถึงกับเหม่อลอยไปชั่วขณะ

ไป๋จงหมิงสังเกตเห็นอาการนั้น จึงเอ่ยถามอย่างข้องใจ

"เสี่ยวหย่า? ทำไมเงียบไปล่ะ? ให้ความรู้พวกนั้นต่อสิ!"

"เอ่อ…ผู้กำกับคะ…มันจะเป็นไปได้ไหมคะว่า…นั่นน่ะเป็นผีดิบจริงๆ…"

ไป๋หย่าตอบกลับไปเสียงอ่อย

"เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!"

ไป๋จงหมิงส่ายหน้าดิกจนหัวแทบหลุด

"แล้ว…แล้วฟันของคนแก่นั่นจะอธิบายยังไงคะ?"

"นั่นมัน…ฟันงอกผิดรูปต่างหากล่ะ!"

"แล้วที่พวกเขาบอกว่าที่คอมีรอยเขี้ยวล่ะคะ?"

"นั่น…นั่นก็สัตว์ป่ากัดไงเล่า!"

"ก็ได้ค่ะ…"

ไป๋หย่าตอบอย่างเซ็งๆ แล้วก้มหน้าพิมพ์คอมเมนต์ต่อไป

ขณะเดียวกัน จ้าวเจิ้งกั๋วที่นั่งอยู่ตรงมุมโต๊ะประชุมก็ผุดลุกขึ้นยืน

"ผู้กองไป๋! เมื่อกี้ผมก็ดูคอมเมนต์อยู่เหมือนกัน คนดูวิเคราะห์กันว่าไม่ได้เห็นชาวบ้านหลีฮวาออกจากป่ามานานแล้ว ช่วงเวลานี้ก็ประจวบเหมาะกับตอนที่พวกแต่งงานผีเข้าไปในป่าพอดี ผมกลัวว่า…"

"อืม! ฉันเข้าใจแล้ว!"

ได้ยินดังนั้น ไป๋จงหมิงก็ขมวดคิ้วเครียด ก่อนจะโบกมือสั่งการเด็ดขาด

"หน่วยสืบสวนคดีอาญาที่หนึ่ง ออกเดินทางไปตรวจสอบเรื่องคนหายที่หมู่บ้านหลีฮวาเดี๋ยวนี้!"

"รับทราบครับ!"

จ้าวเจิ้งกั๋วทำความเคารพ แล้วรีบพุ่งพรวดออกจากห้องประชุมไปทันที

ที่สถานีตำรวจเมืองจิง เพียงไม่กี่นาทีต่อมา รถตำรวจนับสิบคันก็เปิดไซเรนส่งเสียงหวูดดังสนั่นแล้วพุ่งทะยานออกไป

ในเวลาเดียวกัน รถตู้อู่หลิงหงกวงคันหนึ่ง และรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าสภาพซอมซ่ออีกคัน ต่างก็กำลังเร่งรัดมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านหลีฮวา

ภายในห้องไลฟ์สดของ "ทีมจิตอาสาพี่หลง"

แม้ว่าภาพในไลฟ์จะจ่อเข้าที่ใบหน้าเขียวคล้ำมีเขี้ยวยื่นของหัวหน้าหมู่บ้านแบบเต็มๆ ตา แต่ก็ยังมีผู้ชมบางส่วนรู้สึกไม่สะใจ

【ดาวอับโชคพิฆาตฟ้า: น่าเบื่อว่ะ! กูเข้ามาดูสตรีมเมอร์ขิตนะเว้ย! จะให้ดูกล้องส่องหน้าคนตายไปถึงเมื่อไหร่กันวะ?】

【พี่หวังข้างบ้าน: อาถรรพ์การกดติดตามของพี่คุมศพจะถูกทำลายแล้วเหรอเนี่ย? ทำไมสตรีมเมอร์คนนี้ดูไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด!】

【ซินแสฮวงจุ้ยเมืองจิง: หาเป็นเช่นนั้นไม่ ไออัปมงคลของหมู่บ้านหลีฮวาหนาทึบยิ่งนัก หากไออัปมงคลกลบวาสนาของสตรีมเมอร์จนมิดเมื่อไหร่ อีกไม่เกินชั่วครู่ชั่วคราว สตรีมเมอร์คงยากจะพ้นเคราะห์ภัย!】

คนที่แห่เข้ามามุงดูความบันเทิงในตอนแรกเริ่มรู้สึกเบื่อ แต่พอได้ยิน "ซินแสฮวงจุ้ยเมืองจิง" วิเคราะห์แบบนี้ ต่างก็ยอมอดทนรอดูกันต่อไป

ฟ้าเริ่มสางขึ้นเรื่อยๆ

แสงแดดรำไรสาดส่องผ่านหน้าต่างชั้นสองเข้ามาในห้อง แสงสว่างจ้าที่ส่องกระทบลงบนห้องอันเย็นเยียบ คล้ายจะช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บยะเยือกแบบซากศพออกไปได้บ้าง

"เช้าแล้วเหรอเนี่ย?"

หวังหลงหันไปมองทางหน้าต่างอย่างแปลกใจ ไม่คิดเลยว่าเวลาจะผ่านไปทั้งคืนแล้ว

ตอนแรกกะว่าจะมาหาที่พักค้างแรมที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน ใครจะไปคิดว่าจะต้องมาเจอหัวหน้าหมู่บ้านที่คลุ้มคลั่งแบบนี้

เมื่อเพ่งมองไปยังหัวหน้าหมู่บ้านที่ถูกมัดด้วยเชือกป่านแน่นหนา แววตาของหวังหลงกลับเต็มไปด้วยความสงสารมากกว่าความหวาดกลัว

"ฟู่… ฟู่… ฟู่…"

จู่ๆ ก็มีควันสีดำประหลาดลอยฟุ้งขึ้นมา

เมื่อแสงแดดสาดส่องลงบนร่างของหัวหน้าหมู่บ้าน ผิวหนังที่ขาวซีดผิดปกติของเขาก็เหมือนถูกน้ำมันเดือดราด มันหดเกร็งและไหม้เกรียมจนกลายเป็นสะเก็ดสีดำในพริบตา

ร่างทั้งร่างเริ่มบิดเกร็งไปมาอย่างบ้าคลั่งราวกับกำลังถูกเปลวไฟแผดเผา

"โฮก!"

"โฮก!"

"โฮก!"

สีหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านดูทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส เชือกป่านที่รัดแน่นรอบตัวเสียดสีส่งเสียงดังกรอบแกรบตามแรงดิ้นพล่าน

"นี่…นี่มันโรคประหลาดอะไรกันแน่คะเนี่ย?"

อันเสี่ยวจิ้งมองหัวหน้าหมู่บ้านที่ถูกแดดเผาจนมีควันดำลอยคลุ้ง ก็ตกใจกลัวจนถอยกรูดไปหลายก้าว

"ไม่รู้สิครับ! ดูท่าไม่ดีแล้วนะเนี่ย!"

สวีเหวินละล่ำละลักตอบ สัญชาตญาณสั่งให้เขาอยากจะเผ่นหนีลงไปจากชั้นสองทันที

มีเพียงหวังหลงเท่านั้นที่ใจกล้ากว่าใคร เขายี่ตาลงแล้วตะโกนเรียกหัวหน้าหมู่บ้าน "ผู้ใหญ่บ้าน! ลุงยังไหวไหมครับ?"

"โฮก…!"

ใครจะไปคาดคิดว่าพอสิ้นเสียงตะโกน หัวหน้าหมู่บ้านจะอ้าปากแยกเขี้ยวคำรามลั่น ก่อนที่เชือกป่านจะขาดผึงออกจากกันเสียงดัง "ปัง!"

เขาราวกับคนคลั่ง กระโดดผลุงตรงดิ่งไปยังบันไดทางลงทันที

และหวังหลงก็ยืนขวางอยู่ตรงหัวบันไดพอดี

หัวหน้าหมู่บ้านไม่พูดพร่ำทำเพลง วาดแขนเหวี่ยงฟาดใส่หวังหลงอย่างจัง

อาจเป็นเพราะความเจ็บปวดกระตุ้นประสาท การโจมตีครั้งนี้จึงหนักหน่วงรุนแรงเหลือเกิน หวังหลงนึกว่าอีกฝ่ายจะกระโจนเข้าใส่ จึงยกสองหมัดขึ้นมาตั้งการ์ดป้องกัน

ทว่าเสียงฉีกขาดดัง "แคว้ก!" กลับดังขึ้น

เล็บของหัวหน้าหมู่บ้านตวัดเกี่ยวเอาแผ่นเนื้อตรงหลังหมัดขวาของหวังหลงหลุดกระจุย

หวังหลงไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะแค่ตวัดโจมตีเพื่อเปิดทาง พอเขารู้สึกเจ็บแปลบจนต้องชักหมัดกลับ หัวหน้าหมู่บ้านก็กระโดดหย็องๆ ผ่านหน้าทั้งสามคนที่ยืนคุมบันไดอยู่ไปโดยไม่แยแสสักนิด แล้วพุ่งดิ่งลงไปยังชั้นหนึ่งทันที

ที่ชั้นหนึ่งยังมีสมาชิกทีมจิตอาสาคนอื่นคอยเฝ้าอยู่ หลังจากมีเสียงร้องโอดโอยดังลั่นขึ้นสองสามครั้ง ก็เห็นเพียงเงาร่างของหัวหน้าหมู่บ้านมุดหายเข้าไปในป่าทึบของหมู่บ้าน และอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย!

ในห้องไลฟ์สด ผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนที่เห็นเหตุการณ์พลิกผันต่อหน้าต่อตา ต่างพากันพิมพ์คอมเมนต์ "เชี่ยเอ๊ย" รัวเป็นสายน้ำ

มีเพียงคอมเมนต์หนึ่งที่เลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

【ซินแสฮวงจุ้ยเมืองจิง: วาสนามิอาจต้านทานไออัปมงคลได้อีกต่อไปแล้ว สตรีมเมอร์เอ๋ย เคราะห์ใหญ่กำลังจะมาเยือนเจ้าแล้ว!】