บทที่ 62 พินาศสิ้นทั้งกองทัพ

เมืองจิง ในเรือนสี่ประสานใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง

หลินเทียนกังมองดูห้องไลฟ์ของ "ทีมจิตอาสาพี่หลง" พลางขมวดคิ้วแน่น

"ดูท่าแล้ว… ต่อให้คนผู้นี้จะมีวาสนาสูงส่งเทียมฟ้า ก็คงยากจะหนีพ้นเคราะห์กรรมในชะตาชีวิตสินะ!"

"หมู่บ้านหลีฮวาแห่งนี้ พอดูจากภาพในไลฟ์ ในหุบเขากลับมีไอเคียดแค้นและกลิ่นอายอัปมงคลรวมตัวกันหนาแน่น จะต้องเกิดเรื่องใหญ่โตขึ้นแน่ๆ!"

"บางที… อาจจะเกี่ยวข้องกับผีดิบที่กัดผู้ใหญ่บ้านหรือเปล่านะ?"

"การจะทำให้ศพม่วงเมื่อต้องแสงจันทร์แล้วกลายสภาพเป็นศพขาวได้ เกรงว่าผีดิบที่เป็นต้นตอของพิษศพอย่างน้อยๆ ก็ต้องอยู่เหนือระดับศพเขียวขึ้นไป!"

"พายุลูกใหญ่กำลังจะมาแล้วจริงๆ…"

แววตาชราอันเฉียบคมวาบผ่านความกังวล หลินเทียนกังดึงสติกลับมา

"ยังไงก็ต้องแก้ปัญหาตรงหน้าก่อน!"

คิดได้ดังนั้น เขาก็รีบพิมพ์คอมเมนต์ส่งเข้าไปในห้องไลฟ์ทันที

【ผู้ใช้ซินแสฮวงจุ้ยเมืองจิง: สตรีมเมอร์ เล็บของศพขาวมีพิษศพปนอยู่ รีบไปหาพวกข้าวเหนียวหรือชาดมาขับไอศพออกเร็วเข้า ช้าไปไอศพจะแล่นเข้าสู่หัวใจจนยากจะรักษา!】

ทันทีที่คอมเมนต์นี้ส่งออกไป แม้จะดึงดูดความสนใจของผู้ชมจำนวนมากจนพากันช่วยก๊อปปี้ส่งซ้ำๆ อยู่หลายรอบ แต่ให้ตายสิ หวังหลงกลับไม่ได้สนใจดูโทรศัพท์มือถือเลยสักนิด

แม้แต่ตอนที่ "คุณชายรวยอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิง" ทุ่มส่งซูเปอร์ร็อกเก็ตพร้อมข้อความ หวังหลงก็ยังคงเพิกเฉยต่อแรงสั่นของมือถือ

ที่ชั้นหนึ่งของบ้านผู้ใหญ่บ้าน

สมาชิกทีมจิตอาสาทั้งหกคนกำลังนอนร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด หวังหลงพาอันเสี่ยวจิ้งและสวีเหวินวิ่งหน้าตื่นลงมายังชั้นล่าง

ภาพที่ปรากฏต่อสายตาคือ ชายหนุ่มร่างกำยำทั้งหกคน ถ้าไม่กอดแขนที่ชุ่มเลือด ก็กอดต้นขาที่มีแผลเหวอะหวะ นอนร้องครวญครางอย่างน่าเวทนาอยู่บนพื้น

"นี่… อย่าบอกนะว่าผู้ใหญ่บ้านเป็นคนทำทั้งหมดน่ะ?"

หวังหลงยืนมองภาพตรงหน้าตาค้าง แม้ในใจจะรู้กระจ่างแจ้งดีอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังแทบไม่เชื่อสายตาว่า คนแก่คนเดียวจะสามารถคว่ำชายหนุ่มฉกรรจ์หกคนลงไปกองได้ในพริบตาเดียว

"พี่หลง! เมื่อกี้มีตาแก่คนหนึ่งพุ่งลงมาจากชั้นบน เล็บของเขายาวมากเลยพี่! ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ข่วนพวกเราจนเนื้อตัวเหวอะหวะไปหมด พวกเราตั้งตัวไม่ทันจริงๆ!"

ชายหนุ่มที่บาดเจ็บไม่มากคนหนึ่งเดินเข้ามา มองหวังหลงเหมือนอยากจะให้ช่วยอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น

ใบหน้าของหวังหลงมืดครึ้มลงก่อนจะพยักหน้า

"ไม่เป็นไร! ถึงพวกเราจะมาทำความดี แต่เราก็จะไม่ทำดีให้กับคนบ้าแบบนี้หรอก! ทุกคนทำแผลก่อนเถอะ พักสักเดี๋ยวแล้วค่อยไปดูว่าในหมู่บ้านยังมีคนอื่นอยู่อีกไหม!

ถ้าไม่มีใครอยู่แล้ว พวกเราจะรีบออกจากที่นี่ทันที!

ที่นี่มันแปลกๆ พิกล ถ้าไม่ไหวจริงๆ ค่อยแจ้งความให้ตำรวจเข้ามาตรวจสอบ!"

"ได้เลยพี่! ผมก็รู้สึกมาตั้งนานแล้วว่าที่นี่มันไม่ชอบมาพากล!"

พอได้ยินเช่นนั้น ชายหนุ่มที่บาดเจ็บเล็กน้อยก็เตรียมจะก้าวขาเดินออกไปนอกบ้าน

"พี่หลง! งั้นเดี๋ยวผมไปดูชาวบ้านแถวนี้ก่อน…"

คำพูดเพิ่งจะหลุดจากปาก เท้าเพิ่งจะก้าวพ้นประตู แสงแดดรำไรสาดส่องลงบนร่างของเขา ราวกับถูกไฟช็อต ชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัวแล้วถอยร่นกลับเข้ามาในบ้านตามสัญชาตญาณ

"เป็นอะไรไป? ทำไมถึงถอยกลับเข้ามาอีกล่ะ?"

หวังหลงมองชายหนุ่มที่เดินออกไปแล้วถอยกลับมาด้วยความงุนงงเต็มประดา

แต่ชายหนุ่มกลับขมวดคิ้ว "พี่หลง… ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน… เหมือนว่าผมจะเกลียดแสงแดดเอามากๆ… แล้วก็ ทำไมผมถึงรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาแปลกๆ ก็ไม่รู้…"

ขณะที่พูด ชายหนุ่มก็เอามือถูผิวไปมาเหมือนพยายามถูให้เกิดความอบอุ่น

ร่างกายของเขาเริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

"มันจะประหลาดขนาดนั้นเชียวเหรอ?"

หวังหลงมองชายหนุ่มด้วยความสงสัย ถึงได้สังเกตเห็นว่ารอยข่วนบนแขนของเขามีลิ่มเลือดสีดำคั่งอยู่ ดูพิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง

พอเพ่งมองไปยังสมาชิกทีมคนอื่นๆ ที่บาดเจ็บ บาดแผลของแต่ละคนก็ดูเหมือนจะมีเลือดสีดำไหลซึมออกมาเรื่อยๆ

"แย่แล้ว! หรือว่าในเล็บของไอ้แก่บ้านั่นจะมีสิ่งสกปรกอะไรติดอยู่?"

ความเคลือบแคลงสงสัยผุดขึ้นในใจ หวังหลงไม่เคยเห็นแผลแบบไหนที่เลือดไหลออกมาเป็นสีดำมาก่อนเลยจริงๆ

เขาตั้งสติ ในฐานะผู้นำทีมจะต้องมีความเด็ดขาด สิ่งสำคัญเร่งด่วนในตอนนี้ไม่ใช่การช่วยเหลือคนอื่นอีกต่อไป แต่ต้องแก้ปัญหาของตัวเองให้ได้ก่อน

ถ้าปัญหาของตัวเองยังแก้ไม่ได้ จะเอาปัญญาที่ไหนไปช่วยคนอื่น?

"ทุกคน พันแผลห้ามเลือดกันก่อน! ใครพอไหว ให้ใช้น้ำสะอาดล้างแผลเดี๋ยวนี้!"

"ครับ!"

สิ้นคำสั่ง บรรดาลูกทีมที่ยังส่งเสียงร้องโอดครวญก็โซเซพยักหน้ารับคำ

พวกเขาคิดจะเดินออกไปนอกประตู

บ้านในชนบทมักจะมีบ่อน้ำ พวกเขาจึงอยากเดินไปตักน้ำที่บ่อมาล้างแผลตามสัญชาตญาณ

ทว่า แสงแดดตรงหน้าประตูกลับทำให้พวกเขาชะงักฝีเท้า

หวังหลงมองดูด้วยความมึนงง พลางพึมพำกับตัวเอง "มันจะกลัวแดดอะไรขนาดนั้น?"

ด้วยความที่ไม่เชื่อ หวังหลงจึงเดินไปที่ข้างประตูเสียเอง

แสงแดดอันแผดกล้าแม้จะดูสลัวราง แต่กลับทำให้หวังหลงรู้สึกต่อต้านขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย รอยแผลที่กำปั้นขวาแผ่ความเย็นเยียบเข้ามาจางๆ หวังหลงสะท้านสั่นเทิ้มและถอยร่นกลับมาจากหน้าประตูโดยไม่รู้ตัว

"หนาว! หนาวเหลือเกิน!"

"ทำไมทั้งที่ฉันกำลังหนาวสั่น แต่กลับกลัวความอบอุ่นของแสงแดดกันนะ?"

ในใจเต็มไปด้วยความสับสน แต่ร่างกายกลับขดตัวคุดคู้อย่างว่าง่าย

อันเสี่ยวจิ้งเห็นหวังหลงชะงักอยู่ที่หน้าประตูเช่นกันก็อดประหลาดใจไม่ได้

"พี่หลง! พี่ก็กลัวแสงแดดด้วยเหรอคะ?"

"ชะ…ใช่แล้วล่ะ! ไม่รู้ทำไม… เหมือนจะกลัวแสงเอามากๆ เลย!"

หวังหลงตอบรับ ก่อนจะวิ่งขึ้นไปยังห้องเก็บฟางข้าวบนชั้นสองเพื่อหาความอบอุ่น

อันเสี่ยวจิ้งกับสวีเหวินมองตามด้วยความงุนงง สวีเหวินนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง "หรือว่าเมื่อคืนจะตกใจตาแก่คนนั้นจนขวัญเสีย?"

"อืม! เป็นไปได้! ช่างเถอะ พวกเราเหนื่อยหน่อยแล้วกัน ไปตักน้ำบ่อมาให้พวกเขาก่อนดีไหม?"

อันเสี่ยวจิ้งเสนอแนะ สวีเหวินพยักหน้า ทั้งสองคนจึงวิ่งออกไปนอกบ้านแล้วหิ้วถังน้ำบ่อกลับเข้ามาคนละใบ

พวกเขาช่วยกันใช้น้ำสะอาดล้างแผลให้สมาชิกในทีมทั้งหกคนชั้นล่าง

พอล้างเลือดสีดำออกจากแผลเสร็จ ก็พบว่าเนื้อหนังบริเวณรอบๆ ปากแผลกลายเป็นสีม่วงคล้ำอย่างเห็นได้ชัด

เดิมทีตั้งใจจะดูให้ละเอียดกว่านี้ ทว่าสมาชิกแต่ละคนกลับเริ่มเซื่องซึม ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด

สวีเหวินกับอันเสี่ยวจิ้งคิดเพียงว่าพวกเขาไม่ได้นอนทั้งคืน ร่างกายเลยถูกไอเย็นเล่นงานเข้าให้

"ยังเหลือแผลของพี่หลงที่ยังไม่ได้ล้าง ฉันขึ้นไปทำแผลให้เขาข้างบนนะ! นายอยู่เฝ้าพวกนี้ข้างล่างแล้วกัน"

อันเสี่ยวจิ้งร้องบอกสวีเหวิน ก่อนจะหิ้วถังน้ำเดินขึ้นชั้นสองไป สวีเหวินยิ้มอย่างรู้ทันและไม่ได้พูดอะไร

ในห้องเก็บฟางข้าวชั้นสอง

ร่างกำยำของหวังหลงกำลังนอนขดตัวสั่นอยู่ในกองฟาง ริมฝีปากของเขาขยับมุบมิบตลอดเวลา ดูท่าทางจะหนาวจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

อันเสี่ยวจิ้งค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องพลางเอ่ยเรียกเบาๆ "พี่หลง ฉันมาล้างแผลให้นะคะ!"

"สวบสาบ~"

สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงหวังหลงที่สั่นตัวอยู่ในกองฟางอย่างไม่หยุดหย่อน

อันเสี่ยวจิ้งเบ้ปาก คิดไปเองว่าหวังหลงคงหนาวจนเบลอไปแล้ว

เธอขยับเข้าไปใกล้ร่างของหวังหลงแล้วดึงมือใหญ่ของเขาออกมา

แต่คิดไม่ถึงเลยว่ามือใหญ่ของหวังหลงจะเย็นเฉียบราวกับก้อนน้ำแข็ง

"ทำไมถึงเย็นขนาดนี้เนี่ย? น่าจะเป็นไข้ต่ำๆ แน่เลย"

ใบหน้าอ่อนเยาว์ฉายแววกังวล ทว่าสิ่งที่อันเสี่ยวจิ้งคาดไม่ถึงก็คือ ทันทีที่มือเล็กๆ อุ่นๆ ของเธอสัมผัสโดน หวังหลงกลับผุดลุกขึ้นมาจากกองฟางแล้วจ้องมองเธอเขม็ง

สายตานั้นดุดันและคุกคามอย่างยิ่ง

"พะ…พี่มองฉันแบบนี้ทำไมคะ?"

พอถูกหวังหลงจ้องมองแบบนั้น ใบหน้าของอันเสี่ยวจิ้งก็แดงซ่านขึ้นมาทันที

เธอมีใจให้หวังหลง เรื่องนี้ทุกคนในทีมต่างรู้ดี เสียแต่ว่าคนทื่อมะลื่ออย่างหวังหลงไม่เคยรู้ประสีประสา เอาแต่วุ่นวายอยู่กับงานจิตอาสาตลอดเวลา

ในเวลานี้ ไม่รู้เพราะเหตุใด หวังหลงจ้องมองอันเสี่ยวจิ้งพลางกลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามไม่อยู่

อันเสี่ยวจิ้งรู้ดีว่านั่นคือปฏิกิริยาของผู้ชายเวลาเกิดอารมณ์

เธอยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าหวังหลง อ่อนช้อยน่าทะนุถนอมราวกับกระต่ายขาวตัวน้อย

"โฮก~"

ทันใดนั้น หวังหลงก็ส่งเสียงคำรามประหลาดแล้วพุ่งเข้ากดอันเสี่ยวจิ้งลงกับพื้น

เขาซุกศีรษะลงตรงซอกคอของอันเสี่ยวจิ้งอย่างหยาบคาย อันเสี่ยวจิ้งไม่ได้ขัดขืน เพียงแต่พึมพำอู้อี้ออกมา "คนบ้า! ทำไมถึงเพิ่งมารู้ประสีประสาเอาตอนนี้เนี่ย?"

ในขณะที่กำลังเคลิบเคลิ้มอยู่ในห้วงฝันหวาน อันเสี่ยวจิ้งไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยว่า หวังหลงกำลังอ้าปากออก เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมสองซี่ที่งอกยาวออกมา!