บทที่ 63 วิธีตายที่คาดไม่ถึงที่สุด

ในห้องไลฟ์

เหล่าคนดูเห็นหวังหลงกระโจนทับร่างอันเสี่ยวจิ้ง ต่างพากันส่งคอมเมนต์แซวกันยกใหญ่

【ผู้ใช้ ฉันชอบกินกล้วยหอมที่สุด: ประตูรถเชื่อมตายแล้ว! ทุกคนอย่าหวังว่าจะได้ลงรถ!】

【ผู้ใช้ พี่หวังข้างบ้าน: ไหนว่าทำแผลไง นี่มันทำอะไรกันวะเนี่ย?】

【ผู้ใช้ นักสะกดจิตแห่งเมืองจิง: พวกนายอย่าเพิ่งหน้ามืดตามัว สายตาสตรีมเมอร์มันแปลกๆ ไม่ใช่คิดจะเคลมนารีหรอก แต่เหมือนอยากจะกินเนื้อคนสดๆ มากกว่า!】

【เชี่ย! กินสดๆ? ใช่กินสดๆ แบบที่ฉันคิดไหมเนี่ย?】

【กินสดๆ ของนายนี่… มันติดเรตหรือเปล่า?】

คอมเมนต์หยอกล้อเฮฮาพรั่งพรู บรรยากาศในห้องไลฟ์คึกคักอย่างยิ่ง

ทว่าวินาทีถัดมา ทุกคนกลับตกตะลึงตาค้าง

เสียง "แคว้ก" ดังขึ้น หวังหลงกดศีรษะลงบนลำคอระหงของอันเสี่ยวจิ้ง อ้าปากกว้าง กัดกระชากเนื้อสดๆ ชิ้นหนึ่งของเธอหลุดออกมา

"กรี๊ด!!!"

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนปานจะขาดใจดังก้องสะท้อนไปทั่วบ้านพักหลังน้อย

ในที่สุดอันเสี่ยวจิ้งก็ได้สติ เธอมองดูหวังหลงที่ทาบทับอยู่บนร่างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

ยามนี้ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำ แผ่ไอเย็นยะเยือกออกมาชวนขนลุกขนพอง

"พี่หลง! พี่บ้าไปแล้วเหรอ! รีบปล่อยฉันนะ!"

เธอพยายามผลักไสหวังหลงอย่างอ่อนแรง แต่เรือนร่างบอบบางเช่นเธอจะไปสู้แรงเขาได้อย่างไร?

"โฮก!"

หวังหลงคำรามก้อง อ้าปากกว้าง เขี้ยวยาวแหลมคมพลันฝังทะลุลำคอของอันเสี่ยวจิ้ง

"อึก… อึก…"

ลูกกระเดือกของเขาขยับเป็นจังหวะ หวังหลงดูดกลืนเลือดสดๆ ของอันเสี่ยวจิ้งอย่างหิวกระหาย

ภาพเหตุการณ์นี้ชวนให้สะพรึงกลัวและสะเทือนขวัญอย่างรุนแรง ถึงขนาดที่คอมเมนต์ในห้องไลฟ์หยุดชะงักไปชั่วขณะ

แต่หลังจากนั้น มันก็ถาโถมกระหน่ำมาราวกับพายุฝนฟ้าคะนอง

【ผู้ใช้ พี่หวังข้างบ้าน: คุณพระช่วย! นี่… นี่ถ้าไม่ใช่ผีดิบแล้วจะเป็นตัวอะไร? ใครกล้าบอกอีกว่าเป็นโรคติดต่อ ฉันจะด่าให้เปิงเลย!】

【ผู้ใช้ ซินแสฮวงจุ้ยเมืองจิง: กินเลือดมนุษย์แล้ว สตรีมเมอร์คนนี้… กู่ไม่กลับแล้ว!】

【ผู้ใช้ แค่อยากขำ: เบิกเนตรเลยกู! นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าสตรีมเมอร์จะกลายเป็นผีดิบ!】

คอมเมนต์ยังคงหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย แต่อันเสี่ยวจิ้งกลับสูญเสียเลือดมากเกินไปจนใบหน้าขาวซีดเผือด

จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าชั้นล่างยังมีสวีเหวินเฝ้าอยู่ จึงรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ร้องตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "สวีเหวิน! ชะ… ช่วยฉันด้วย…"

ทว่าเพียงครู่เดียว ชั้นล่างก็มีเสียงหวีดร้องอย่างคลุ้มคลั่งและโหยหวนยิ่งกว่าแว่วขึ้นมา!

สายตาของอันเสี่ยวจิ้งเริ่มมืดมัวลง ดูเหมือนเธอจะตระหนักอะไรบางอย่างได้

เมื่อมองชายที่กำลังก้มหน้าก้มตากัดแทะลำคอของตน เธอได้แต่ยิ้มอย่างหมดเรี่ยวแรง

เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายยกแขนขึ้นโอบรอบเอวของหวังหลง แล้วเปลือกตาก็ค่อยๆ ปิดสนิทลง

ในเวลาเดียวกัน ภายในรถตำรวจของหน่วยสืบสวนคดีอาญาเมืองจิง

ตรงเบาะหลัง ไป๋หย่ายกโทรศัพท์ขึ้น เอียงหน้าจอไลฟ์ให้จ้าวเจิ้งกั๋วที่นั่งข้างๆ ดู

"หัวหน้า… คุณคิดว่า… นี่มันยังเป็นโรคระบาดอยู่อีกเหรอคะ?"

"…เอ่อ… เดี๋ยวผมถามผู้กองไป๋ก่อน!"

จ้าวเจิ้งกั๋วมองภาพหวังหลงกำลังดูดกินเลือดมนุษย์ คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน เกิดมาทั้งชีวิตไม่เคยพบเคยเห็นอะไรที่พิลึกพิลั่นขนาดนี้มาก่อน

ดูจากสภาพในหน้าจอแล้ว มันตรงกับบันทึกโบราณเรื่องผีดิบเป๊ะๆ เลยทีเดียว

"ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด~"

ปลายสายเชื่อมต่อไปยังโทรศัพท์ของไป๋จงหมิง จ้าวเจิ้งกั๋วไม่รอช้า เข้าประเด็นทันที

"ฮัลโหล! ผู้กองไป๋ นายดูไลฟ์สดเมื่อกี้แล้วใช่ไหม?"

"…อืม ดูแล้ว…"

ปลายสายส่งเสียงตอบกลับมาอย่างทึบตัน ฟังดูหม่นหมองไม่น้อย

"นายยังคิดว่ามันเป็นโรคติดต่ออะไรอยู่อีกไหม?"

"เมื่อกี้ฝ่ายเทคนิควิเคราะห์แล้ว ภาพไม่มีการใช้สเปเชียลเอฟเฟกต์ ไม่มีการตัดต่อ… ฉันส่งคลิปบันทึกหน้าจอไปให้โรงพยาบาลระดับเมืองแล้ว หมอหลายคนบอกว่าไม่เคยเห็นโรคแบบนี้มาก่อนเลย

แต่ว่า…"

"แต่อะไร?"

"หน่วยงานพิเศษระดับประเทศเพิ่งติดต่อฉันมา!"

"อะไรนะ? ใช่หน่วยงานในตำนานที่เก็บเนื้อเก็บตัวเงียบเชียบ แต่ถ้าเคลื่อนไหวเมื่อไหร่ หน่วยงานตำรวจทุกแห่งต้องให้ความร่วมมือแบบไม่มีเงื่อนไขนั่นน่ะเหรอ?"

"ใช่แล้ว! พวกเขาบอกว่าจะส่งคนมาจัดการเรื่องนี้ ให้ตำรวจพวกเราปิดล้อมหมู่บ้านหลีฮวาไว้ก่อน"

"หา? ให้พวกเราแค่ปิดล้อมไว้เหรอ? แล้วชาวบ้านข้างในจะทำยังไง?"

"…พวกเขาไม่ได้บอก บอกแค่ให้พวกเรารับผิดชอบเรื่องปิดล้อมอย่างเดียว เหมือนจะบอกว่าพวกเราไม่มีประสบการณ์รับมือเรื่องพรรค์นี้ ขืนเข้าไปจะยิ่งทำให้เกิดความสูญเสีย!"

"พูดจาโอหังขนาดนี้เลยเหรอ? ตำรวจสืบสวนยังทำไม่ได้ แล้วพวกนั้นจะทำได้รึไง?"

จ้าวเจิ้งกั๋วแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ทว่าทางไป๋จงหมิงตัดบทเด็ดขาดแล้ว

"ฟังคำสั่งเบื้องบน! เบื้องบนบอกว่า ถ้าเรื่องนี้จัดการไม่ดี เมืองจิงจะเกิดเรื่องใหญ่แน่!"

"ก็ได้…"

จ้าวเจิ้งกั๋วกดวางสายเงียบๆ ชำเลืองมองห้องไลฟ์ที่ไป๋หย่ายังคงเปิดค้างไว้อยู่

ในเวลานี้ ห้องไลฟ์ถูกสั่งระงับและปิดไปแล้วเนื่องจากเข้าข่าย "เนื้อหารุนแรงนองเลือด" ทว่าความร้อนแรงในห้องไลฟ์กลับไม่ลดลงเลย ซ้ำยังพุ่งทะยานขึ้นอีกต่างหาก

【ผู้ใช้ เงินซื้อความสุขฉันไม่ได้: เฮ้ย! กำลังถึงจุดพีคเลย ดันตัดไลฟ์ซะงั้น โคตรหมดอารมณ์!】

【ผู้ใช้ คนผ่านมาเฉยๆ: คนผ่านมาเฉยๆ ครับ ได้ยินแว่วๆ ว่ามีคนไลฟ์เจอผีดิบ เรื่องจริงเหรอเนี่ย?】

【ผู้ใช้ น้ำบ๊วยเค็ม: คนข้างบน นายมาช้าไป ป่านนี้ผีดิบมันคงอิ่มแปล้แล้วมั้ง!】

【ผู้ใช้ ดาวอับโชคพิฆาตฟ้า: อ๊ากกก… อยากรู้จังว่าหลังจากนั้นเป็นยังไงต่อ ถ้ามีใครไลฟ์ต่อก็คงจะดี!】

【ผู้ใช้ แค่อยากขำ: แล้วพี่คุมศพล่ะ? ฉันลองเลื่อนดูประวัติยังเห็นเขาถามสตรีมเมอร์อยู่เลยว่าจะกดสั่งออร์เดอร์ไหม คงไม่ใช่ว่าออร์เดอร์ผีดิบเขาก็รับด้วยหรอกนะ?】

【ผู้ใช้ คุณชายรวยอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิง: เชี่ย! อย่างนี้ไม่ต้องเร่งให้เขาเปิดไลฟ์เหรอวะ?】

【ผู้ใช้ พี่หวังข้างบ้าน: อะไรนะ? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ พี่น้องทั้งหลาย รีบไปเร่งให้พี่คุมศพเปิดไลฟ์เร็วเข้า! ฉันอยากเห็นเขาเอาแส้หนังฟาดผีดิบแล้ว!】

【ผู้ใช้ เปปป้าหมูป่า: อย่าพูดดิวะ! ฟังดูมีกลิ่นอายความลามกแปลกๆ แต่ฉันชอบนะ ขอตามไปเร่งไลฟ์บวกหนึ่ง!】

ทิศทางการพูดคุยของคอมเมนต์หมุนเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา เบนเข็มไปยังเย่เกินทันที

ผู้ใช้จำนวนมหาศาลต่างแห่แหนทะลักเข้าไปในห้องไลฟ์ที่ยังไม่ได้เปิดของเย่เกิน

"เย่เกินงั้นเหรอ? เขาก็ไปหมู่บ้านหลีฮวาด้วยเหรอเนี่ย?"

เมื่อเห็นข้อความในคอมเมนต์ คิ้วเรียวงามของไป๋หย่าก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เธอไม่ได้คิดเลยว่าเย่เกินจะไม่กล้ามา

"เป็นอะไรไป?"

เมื่อเห็นสีหน้าของไป๋หย่าเปลี่ยนไปเล็กน้อย จ้าวเจิ้งกั๋วจึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

"ไม่มีอะไรค่ะ ดูเหมือนไอ้คนทรงเจ้าครั้งก่อนก็จะมาที่หมู่บ้านหลีฮวาเหมือนกัน!"

ไป๋หย่าเบะปาก แต่จ้าวเจิ้งกั๋วกลับหัวเราะชอบใจ

"ฝีมือของน้องเย่ ต่อให้เข้าไปก็คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง! ว่าแต่น้องเถอะ ทำไมสีหน้าดูไม่ค่อยดีล่ะ? คงไม่ใช่ว่ากำลังเป็นห่วงน้องเย่อยู่หรอกนะ?"

"โธ่! หัวหน้า อย่ามาพูดจาเหลวไหลนะ! ใครจะไปห่วงไอ้คนทรงเจ้านั่นกัน!"

ใบหน้าของไป๋หย่าแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

ระหว่างที่ทั้งสองหยอกล้อกัน รถตำรวจก็ได้แล่นเข้าสู่ทางขึ้นเขาแล้ว

ในเวลาเดียวกัน เย่เกินได้ขับรถมาถึงบริเวณใกล้เคียงกับหมู่บ้านหลีฮวา

โทรศัพท์ที่อยู่ในอกเสื้อของเขาสั่น "ครืดๆ" ไม่หยุด

เมื่อจอดรถเรียบร้อยแล้ว เย่เกินถึงค่อยมีเวลาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู

หลังจากปลดล็อกหน้าจอ สิ่งที่ประจักษ์แก่สายตาก็คือข้อความเชาซิ่นของหลี่ซินหยวนที่ถล่มเข้ามาจนแทบระเบิด

"เพื่อน นายกำลังจะไปหมู่บ้านหลีฮวาใช่ไหม? ฉันขอร้องล่ะ รีบเปิดไลฟ์เถอะ เดี๋ยวเปย์ซูเปอร์ร็อกเก็ตให้เลย!"

"ชีวิตนี้ฉันไม่เคยขอร้องใคร นายอย่าบีบให้ฉันต้องคุกเข่าอ้อนวอนนะโว้ย!"

"ตอบข้อความหน่อยสิวะ! ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะดูนายต้อนผีดิบแล้วเนี่ย!"

เสียงแจ้งเตือนเชาซิ่นดัง "ติ๊งด่อง" "ติ๊งด่อง" ถี่รัวไม่หยุด จนเย่เกินถึงกับยืนเอ๋อไปเลย

ทว่านอกจากข้อความจากพวกผู้ชายที่คุ้นเคยกันไม่กี่คน สิ่งที่เย่เกินนึกไม่ถึงก็คือ ไป๋หย่ากลับเป็นฝ่ายส่งข้อความมาหาเขาเอง

"นี่! นายคนทรงเจ้า! ถ้าไม่มีธุระอะไรก็อย่าเข้าไปในหมู่บ้านเลยนะ ในหมู่บ้านน่าจะไม่มีคนรอดชีวิตแล้วล่ะ!"

"ฮั่นแน่ ยัยนี่ก็ยังมีมโนธรรมอยู่บ้างเหมือนกันนี่นา"

เย่เกินมองข้อความของไป๋หย่าด้วยรอยยิ้มขำขัน เขาไม่ได้ตอบกลับไป แต่สลับหน้าจอไปที่แอปโต่วอิน

เมื่อค้นหาคำสำคัญอย่าง "พี่หลง จิตอาสา" ก็เริ่มเห็นคลิปสั้นที่ถูกตัดมาลงบ้างแล้ว

หนึ่งในนั้น คลิปที่พี่หลงกลายร่างเป็นผีดิบแล้วกัดแทะเนื้อมนุษย์มียอดเข้าชมพุ่งสูงถึงสามแสนกว่าครั้งเข้าไปแล้ว เย่เกินมองดูพลางขมวดคิ้วแน่น

"ถ้าได้สูบเลือดคนเข้าไปแล้ว นายก็จะไม่มีวันกลับคืนร่างเดิมได้อีก… ถึงตอนนั้น ฉันคงทำได้แค่โปรยเถ้ากระดูกนายทิ้งเท่านั้น… เคยรับงานคนป่วยตาย เคยรับงานคนถูกฆ่าตาย นึกไม่ถึงเลยว่า วันหนึ่งฉันจะต้องมารับออร์เดอร์คนที่กลายร่างเป็นผีดิบ"

"เฮ้อ… บางที นี่อาจจะเป็นชะตากรรมของนายก็ได้นะ"

เขาถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา ทันใดนั้นวิดีโอที่กำลังเล่นอยู่ในโทรศัพท์ก็ถูกระบบลบออกไป

เย่เกินรู้ดีว่า ทางการคงเริ่มลงมือจัดการปิดข่าวแล้ว