บทที่ 87 รางวัลจากระบบ: ตะกร้าแบกศพ

ในเวลาเดียวกัน

รถตู้อู่หลิงหงกวงยังคงแล่นฉิวอยู่บนถนนเลียบชายทะเล

เย่เกินออกเดินทางช้ากว่าหนึ่งก้าว ฝ่ายตำรวจที่คอยจับตาดูการกดติดตามของเขาตลอดเวลาก็บุกไปถึงที่เกิดเหตุเป็นกลุ่มแรกแล้ว

สองฟากฝั่งของถนนเลียบชายหาดเต็มไปด้วยรถตำรวจจอดเรียงราย ทำให้เย่เกินติดแหง็กจนขยับไปไหนไม่ได้

ขณะนั่งอยู่ในรถตู้อู่หลิงหงกวง เย่เกินไม่ได้รีบร้อนไปเก็บศพเลยแม้แต่น้อย เพราะเขารู้ดีว่าเฝิงเมิ่งต้องถูกฆาตกรหั่นศพชำแหละร่างแน่ ศพจึงไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่เสมอไป

ลมทะเลเค็มปะแล่มพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาในรถ หลีซีเกาะขอบหน้าต่างทอดสายตามองทะเล ดวงตาคู่เล็กกะพริบปริบๆ เป็นประกาย

ท่าทางแบบนั้น ดูเหมือนเด็กสาวไร้เดียงสาที่ไม่เคยเห็นโลกกว้างมาก่อนจริงๆ

"เธอ…ไม่เคยเห็นทะเลเหรอ"

เย่เกินเอ่ยถามอย่างลังเล หลีซียังคงแนบหน้าอยู่กับขอบหน้าต่าง

"ไม่เคยค่ะ…นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นทะเล…"

"อ๋อ…"

เส้นผมสลวยของหญิงสาวปลิวไสวไปตามแรงลมทะเล เธอเหม่อมองผืนน้ำอย่างเงียบสงบ ส่วนเย่เกินก็จ้องมองเธอตาค้าง

ในเสี้ยววินาทีนี้ โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนไปชั่วขณะ

ทว่า เสียงเย็นชาของระบบที่ดังขึ้นข้างหูกลับทำลายบรรยากาศอันงดงามที่อุตส่าห์ก่อตัวขึ้นจนหมดสิ้น

【ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์รับออร์เดอร์สำเร็จ!】

【มอบรางวัลแก่โฮสต์: ตะกร้าแบกศพของแท้ดั้งเดิมแห่งสำนักควบคุมศพจำนวนหนึ่งใบ!】

【ตะกร้าแบกศพ: อุปกรณ์ที่ผู้ควบคุมศพยุคแรกเริ่มใช้แบกชิ้นส่วนศพเพื่อส่งกลับไปยังบ้านเกิดของผู้ตาย ตะกร้าแบกศพของแท้ดั้งเดิมแห่งสำนักควบคุมศพสานขึ้นจากไม้ไผ่อายุร้อยปี สามารถปกป้องชิ้นส่วนศพไม่ให้เสียหายเพิ่มเติมได้ในระดับหนึ่ง

คุณสมบัติพิเศษ: สายใยไม่ขาดสะบั้น

สายใยไม่ขาดสะบั้น: เมื่อสะพายตะกร้าแบกศพ ขอเพียงนำสิ่งของชิ้นใดก็ได้ของผู้ตายใส่ลงไป ไอพลังชีวิตก่อนตายของคนผู้นั้นจะถูกตะกร้าแบกศพตรวจจับ และจะชี้นำทางให้ผู้สะพายตามหาร่างจริงของผู้ตายจนพบ】

สิ้นเสียงระบบ บริเวณท้ายรถตู้อู่หลิงหงกวงก็ปรากฏตะกร้าสานไม้ไผ่สีเหลืองนวลวางอยู่อย่างกะทันหัน

มองดูเผินๆ หน้าตาของมันแทบไม่ต่างจากตะกร้าสานที่พ่อค้าเร่สมัยก่อนใช้สะพายหลังเลยสักนิด

เย่เกินยื่นมือไปลูบคลำตะกร้าแบกศพด้วยความอยากรู้อยากเห็น สัมผัสแรกคือความเย็นเยียบ แถมยังให้ความรู้สึกพิเศษเฉพาะตัวจริงๆ

"เอ๊ะ! เย่เกิน! ในรถนายมีตะกร้าไม้ไผ่เพิ่มมาใบหนึ่งตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ"

ตอนนั้นเอง หลีซีสังเกตเห็นท่าทางของเย่เกิน ดวงตาสวยคู่นั้นมองไปยังเบาะหลังด้วยความประหลาดใจกับการโผล่มาดื้อๆ ของตะกร้าแบกศพ

"นี่ไม่ใช่ตะกร้าไม้ไผ่ธรรมดา แต่เป็นตะกร้าแบกศพของพวกเราชาวควบคุมศพต่างหาก!"

เย่เกินลูบคลำตะกร้าแบกศพราวกับของล้ำค่า โดยไม่ยอมตอบคำถามของหลีซีตรงๆ

"ตะกร้าแบกศพเหรอ พวกนายที่ควบคุมศพ ปกติไม่ได้ต้อนศพเดินเอาหรอกเหรอ"

หลีซีเอียงคอถามอย่างไม่เข้าใจ เย่เกินส่ายหน้าเบาๆ

"ไม่เสมอไปหรอก!

ผู้ควบคุมศพยุคแรกสุดน่ะรับหมดทุกสภาพศพนั่นแหละ

ถ้าไปเจอคนที่ถูกสับเป็นแปดท่อนจนเย็บรวมกันไม่ได้ ผู้ควบคุมศพอย่างเราก็จะใช้น้ำยาเคลือบสูตรลับทาป้องกันกลิ่นเน่าเหม็น แล้วยัดใส่ตะกร้าแบกศพ จากนั้นก็เริ่มออกเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลเพื่อพากลับบ้าน"

"โห…ที่แท้ก็มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ…แล้วตอนที่เกิดข้าวยากหมากแพงในอดีต คนตายตั้งเยอะแยะขนาดนั้น ผู้ควบคุมศพแค่คนเดียวจะไปคุมไหวได้ยังไงล่ะ"

"เรื่องนั้นน่ะนะ…

เมื่อก่อนคำว่าผู้ควบคุมศพไม่ได้หมายถึงคนคนเดียว แต่ทำงานกันเป็นทีม มีคนที่คอยโปรยกระดาษเหลืองนำทางอยู่ข้างหน้า มีคนที่คอยถือแส้ยาวไล่สัตว์ป่าอยู่ท้ายขบวน แล้วก็ยังมีพวกจอมพลังที่คอยช่วยแบกหามและพักศพด้วย

สรุปคือทุกคนแบ่งหน้าที่กันชัดเจน แต่ละคนมีบทบาทของตัวเอง

น่าเสียดายที่ตอนนี้อาชีพนี้โรยราไปหมดแล้ว…"

พูดไปพูดมา สีหน้าของเย่เกินก็เริ่มหงอยลงไปบ้าง

แม้เรื่องราวเหล่านี้จะเป็นสิ่งที่ตาแก่เย่เคยเล่าให้ฟัง แต่ในฐานะคนในสายอาชีพ มีหรือจะไม่ถวิลหาช่วงเวลาอันรุ่งโรจน์ถึงขีดสุดในอดีต

"ไม่ต้องกลัวหรอก! ตอนนี้นายก็มีคนคอยโปรยกระดาษเหลืองให้คนหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ"

คงเป็นเพราะเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของเย่เกิน หลีซีจึงเอื้อมมือไปตบไหล่เขาเบาๆ เย่เกินหันมองเธอ ใบหน้างดงามของหญิงสาวประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ คล้ายจะปลอบโยน เย่เกินจึงยิ้มแหะๆ ตอบรับอย่างซื่อๆ

"เอาสิ! ต่อไปเธอรับหน้าที่เปิดทางให้ฉันก็แล้วกัน!"

บรรยากาศภายในรถกลับมามีชีวิตชีวาอย่างน่าประหลาด…

อีกด้านหนึ่ง ไป๋จงหมิงได้รับสายจากจ้าวเจิ้งกั๋วแล้ว

เขานั่งปักหลักอยู่ในห้องประชุมของตำรวจเมืองจิงด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา ไม่ใช่เพราะเรื่องอื่นใด แต่เป็นเพราะฆาตกรหั่นศพลงมือก่อเหตุใต้จมูกของเขาอีกครั้ง!

นอกจากจะเก็บโทรศัพท์มือถือของเฝิงเมิ่งได้ที่ริมหาดแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้เบาะแสอะไรเพิ่มเติมเลย!

แรงกดดันจากกระแสสังคมของชาวเมืองจิงทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ไป๋จงหมิงรู้ดีว่าหากยังปิดคดีไม่ได้ เกียรติภูมิและความน่าเชื่อถือของตำรวจเมืองจิงคงป่นปี้แน่!

ภายในห้องประชุม จ้าวเจิ้งกั๋ว ไป๋หย่า และหนิงเถียนต่างรีบกลับมาจากจุดเกิดเหตุแรก

หลังจากตรวจสอบพื้นที่แล้วไม่พบสิ่งใด ไป๋จงหมิงก็เรียกพวกเขากลับมาเปิดประชุมทันที

สีหน้าของเขาเคร่งเครียดจริงจัง สายตาจับจ้องไปยังกลุ่มตำรวจสืบสวนหน้าโต๊ะประชุม

"ยังตรวจสอบไม่ได้อีกเหรอว่าตาแก่ที่แบกกระสอบปุ๋ยคนนั้นมุ่งหน้าไปทางไหน"

สายตาดุดันกวาดมองทุกคน เจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคที่สวมแว่นคนหนึ่งจึงเอ่ยตอบอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"รายงาน…รายงานครับ กล้องวงจรปิดแบบเรียลไทม์ตรงชายฝั่งขาดการซ่อมบำรุงมานาน ตัวกล้องพังใช้การไม่ได้มาตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้วครับ…"

"อะไรนะ! บัดซบเอ๊ย!!!"

ฝ่ามือใหญ่ตบลงบนโต๊ะด้วยความเดือดดาล เสียงโต๊ะประชุมสะเทือนลั่นสนั่นหวั่นไหว

ทุกคนในห้องประชุมต่างก้มหน้าก้มตา ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง

บรรยากาศตึงเครียดจนน่าอึดอัด

ผ่านไปครู่ใหญ่ ริมฝีปากของจ้าวเจิ้งกั๋วก็ขยับเล็กน้อย ก่อนจะกัดฟันพูดขัดขึ้นมา

"ผู้การไป๋! โมโหไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกน่า! ต่อให้เราตามรอยตาแก่คนนั้นเจอ ฆาตกรหั่นศพมันอาจจะเปลี่ยนหน้าตาไปอีกรอบแล้วก็ได้ ใครจะรู้"

"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะฮะ! หัวหน้าทีมสืบสวนคนเก่งของผม!"

ดูเหมือนไป๋จงหมิงจะโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงจริงๆ ถึงได้ตวาดใส่จ้าวเจิ้งกั๋วอย่างไม่สบอารมณ์

จ้าวเจิ้งกั๋วคอยสังเกตสีหน้าของไป๋จงหมิง แล้วเอ่ยทีละคำอย่างระมัดระวัง

"หรือว่า…พวกเรา…จะไปตาม…หมอนั่น…คนควบคุมศพนั่นดีไหม"

"คุณ! คุณเป็นถึงตำรวจสืบสวน คิดจะไปกราบไหว้พึ่งพาร่างทรงคนทรงเจ้าเนี่ยนะ"

"แต่พวกเราไม่มีทางจับฆาตกรที่เปลี่ยนรูปร่างหน้าตาได้ตลอดเวลาแบบนี้ด้วยวิธีปกติได้หรอกนะ…"

"…"

ความเงียบเข้าปกคลุม เป็นความเงียบอันยาวนาน

ไป๋จงหมิงจ้องมองจ้าวเจิ้งกั๋วอยู่นานสองนาน "คุณแน่ใจเหรอ ว่าเขาจะช่วยตามหาตัวคนร้ายได้จริงๆ"

"ถ้าไม่เชื่อ ก็ลองถามลูกสาวคุณดูสิ…ยังไงวันนั้นเธอก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดมากับตาตัวเองอยู่แล้ว!"

จ้าวเจิ้งกั๋วชี้ไปทางไป๋หย่า ซึ่งไป๋หย่าก็พยักหน้ารับทันที

"ท่านผู้การคะ! ถึงเย่เกินคนนั้นจะใช้ศาสตร์งมงายพวกนั้น แต่เขามีวิชาของจริงค่ะ! คราวก่อนก็เป็นเขาที่ควบคุมศพออกไล่ล่าจับกุมจิ้งจอกเจ้าเสน่ห์มาได้!"

"…ก็ได้ ในเมื่อพวกคุณทั้งสองคนพูดขนาดนี้แล้ว! ก็ลองให้เขามาช่วยดูสักตั้ง!"

ขนาดลูกสาวแท้ๆ ยังยืนยันเช่นนี้ ไป๋จงหมิงย่อมรู้ดีว่านิสัยของไป๋หย่าเป็นคนอย่างไร เธอไม่มีทางโกหกเขาแน่

ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ไป๋จงหมิงก็หันไปมองจ้าวเจิ้งกั๋ว ทว่าจ้าวเจิ้งกั๋วยังคงยืนนิ่งเฉย พลางลอบมองสีหน้าของเขาอีกรอบ

"คือว่า…"

"มีอะไรอีกล่ะ เขาจะคิดเงินเหรอ ถ้าช่วยพวกเราจับฆาตกรหั่นศพได้ เงินรางวัลนำจับห้าแสนหยวนก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่หรือไง"

ไป๋จงหมิงคิดไปเองว่าเป็นเรื่องค่าจ้าง ทว่าจ้าวเจิ้งกั๋วกลับส่ายหน้าปฏิเสธ

"เจ้าหมอนั่น…เย่เกินน่ะเขาต้องใช้ศพในการควบคุม…แต่ของพวกเรานี่…มันมีแต่ชิ้นส่วนศพ…หนิงเถียน เธอคิดว่าเธอจะเย็บชิ้นส่วนศพพวกนั้นติดกันได้ไหม"

พอประโยคนี้หลุดออกมา ทุกสายตาก็หันขวับไปมองหนิงเถียนพร้อมกันทันที

ใบหน้าน้อยๆ ของหนิงเถียนเผยรอยยิ้มแหยๆ

"ชิ้นส่วนศพพวกนั้นประกอบร่างกลับมาได้ค่ะ…เพียงแต่ว่า…ขยับแค่นิดเดียว มันก็จะปริแตกกระจายกลายเป็นเศษเนื้อทันที…"

"นี่มัน…"

ทั่วทั้งห้องประชุม ตกอยู่ในความเงียบงันประดุจป่าช้าอีกครั้ง