บทที่ 88 สะพายมือถือออกตามหาศพ

“ต่อให้ไอ้หนุ่มเย่เกินนั่นจะเก่งแค่ไหน ก็คงสั่งให้เศษเนื้อสับวิ่งไปตามหาคนร้ายไม่ได้หรอกมั้ง?”

มุมปากของจ้าวเจิ้งกั๋วกระตุกขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงข้อจำกัดข้อนี้

วิชาควบคุมศพพาไปตามหาคนร้ายได้จริง แต่จะให้ควบคุมเศษเนื้อที่ถูกหั่นแหลกเนี่ยนะ เป็นไปได้เรอะ?

มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว!

บรรยากาศในห้องประชุมที่เพิ่งจะผ่อนคลายลงพลันกลับมาเย็นยะเยือกอีกครั้ง หนิงเถียนจึงหยิบมือถือออกมาเงียบๆ

“เอ่อ ลองให้ฉันทักไปถามเย่เกินดูก่อนไหมคะ? บางทีเขาอาจจะมีวิธีก็ได้นะ”

“เขาเนี่ยนะ? ไม่มีศพเป็นร่าง แล้วเขาจะมีปัญญาทำอะไรได้?”

ไป๋หย่าเอ่ยเหน็บแนมอย่างไม่ไว้หน้า แต่สายตากลับชำเลืองมองหน้าจอมือถือของหนิงเถียนอย่างซื่อตรง

นิ้วเรียวของหนิงเถียนรัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ส่งข้อความหาเย่เกินผ่านทางเชาซิ่นไปประโยคหนึ่ง

“อยู่ไหมคะ? พอดีมีโอกาสทำเงินมาเสนอ สนใจลองฟังดูหน่อยไหม?”

“หืม? โอกาสทำเงินอะไรเหรอ? ไหนลองว่ามาซิ!”

ทางฝั่งนั้น พอได้ยินว่ามีเงินให้ทำ ความเร็วในการตอบกลับแทบจะเรียกได้ว่าตอบในเสี้ยววินาที

มุมปากของหนิงเถียนยกยิ้มขึ้นมา ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปอีกชุด

“รู้จักคดีฆาตกรหั่นศพช่วงนี้ใช่ไหมคะ?”

“รู้จัก!”

“ค่าหัวนำจับเขาตั้งห้าแสนหยวนเชียวนะ!”

“แล้วไง? เธอจะบอกให้ฉันไปจับมันว่างั้น?”

“ใช่ค่ะ! คุณใช้วิชาควบคุมศพไปตามล่ามันไม่มีปัญหาใช่ไหมคะ?”

“ไม่มีปัญหา ขอแค่มีศพ!”

“ถ้าเป็นศพที่โดนหั่นเป็นชิ้นๆ ล่ะได้ไหม?”

“อันนั้นไม่ได้!”

“อ้าว?!”

เมื่อเห็นคำตอบปฏิเสธอย่างเด็ดขาด หนิงเถียนก็ขมวดคิ้วมุ่น ส่วนไป๋หย่าที่อยู่ข้างๆ ก็ทำสีหน้าแบบ ‘ว่าแล้วเชียว’ ออกมาทันที

“เห็นไหมล่ะ! ฉันบอกแล้วไม่มีผิด!”

ทว่า สิ่งที่สองสาวคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น

หลังจากมือถือเงียบไปได้เพียงสองวินาที ทางฝั่งเย่เกินก็ส่งข้อความที่เหนือความคาดหมายตอบกลับมาทันควัน

“แต่ถ้าไม่มีศพสภาพสมบูรณ์ ขอแค่มีข้าวของเครื่องใช้ติดตัวของคนที่ถูกฆาตกรหั่นศพจับตัวไป บางทีฉันอาจจะลองตามหาไอ้ฆาตกรหั่นศพดูได้นะ!”

“เอ๋?! คุณพูดจริงเหรอคะเนี่ย?”

“เรื่องแค่นี้ฉันจะหลอกเธอไปทำไม? (*￣rǒ￣)”

หลังจากข้อความของเย่เกินถูกส่งมาได้พักใหญ่ คราวนี้กลับเป็นฝั่งของหนิงเถียนที่อึ้งจนพูดไม่ออกไปเอง

เธอเงยหน้าขึ้น มองตรงไปยังไป๋จงหมิงและจ้าวเจิ้งกั๋ว

“หัวหน้าคะ ท่าน ผอ. คะ เย่เกินบอกว่าขอแค่เอาของใช้ติดตัวของเหยื่อให้เขา เขาก็ตามหาฆาตกรหั่นศพได้เหมือนกันค่ะ!”

“ว่าไงนะ?!”

ประโยคเดียว ทำเอาคนทั้งห้องประชุมตกตะลึงตาค้าง!

“เขาพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอ?”

ไป๋จงหมิงมองหนิงเถียนอย่างไม่อยากจะเชื่อหู หนิงเถียนพยักหน้ารับ “ค่ะ! ดูจากที่เขาพูดแล้วไม่น่าจะโกหกนะคะ!”

“ดีมาก! งั้นเธอบอกให้เขามาที่สถานีตำรวจเดี๋ยวนี้เลย ทางเรามีโทรศัพท์มือถือของเฝิงเมิ่งอยู่พอดี!”

“รับทราบค่ะ!”

หนิงเถียนพยักหน้า ก่อนจะรัวนิ้วตอบข้อความกลับไปหาเย่เกินอย่างรวดเร็ว

“ทางพวกเรามีโทรศัพท์มือถือของเฝิงเมิ่งอยู่ คุณคิดว่าใช้ได้ไหมคะ?”

“ใช้ได้!”

“งั้นตอนนี้คุณสะดวกมาเลยไหมคะ?”

“อีกสักชั่วโมงแล้วกัน! แถวริมทะเลรถติดพิลึก!”

“โอเคค่ะ!”

เมื่อล็อกหน้าจอมือถือ หนิงเถียนก็หันไปมองไป๋จงหมิงอีกครั้ง “ท่าน ผอ. คะ! อีกหนึ่งชั่วโมงเย่เกินจะมาถึงค่ะ!”

“เยี่ยม! ฉันชักอยากจะเห็นกับตาแล้วสิ ว่าไอ้เด็กนั่นมันจะตามหาไอ้ฆาตกรหั่นศพยังไง!”

ไป๋จงหมิงโบกมือสั่งการอย่างเด็ดขาด “ทุกคน เอาโทรศัพท์ของเฝิงเมิ่งไปด้วย แล้วออกไปดักรอไอ้หนุ่มนั่นที่หน้าสถานีตำรวจ!”

“รับทราบครับ/ค่ะ!”

ผู้คนในห้องประชุมต่างแยกย้ายกันออกไปทันที

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถตู้อู่หลิงหงกวงของเย่เกินก็แล่นมาจอดเทียบที่หน้าประตูสถานีตำรวจเมืองจิง

เขามองดูแถวเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ออกมายืนรอหน้าประตูด้วยความประหลาดใจ เย่เกินไม่เคยนึกฝันมาก่อนเลยว่า ในชีวิตนี้จะมีวันที่ตำรวจมายืนตั้งแถวรอต้อนรับตนเองถึงหน้าสถานีแบบนี้

พอเขาทำท่าจะเปิดประตูรถ จ้าวเจิ้งกั๋วก็สาวเท้าเดินเร็วรี่เข้ามาข้างตัวรถเสียก่อน

เขายิ้มประจบประแจง พลางช่วยดึงเปิดประตูรถให้เย่เกินด้วยตัวเอง

“สหายเสี่ยวเย่! ได้ยินว่า…เธอมีวิธีช่วยพวกเราตามหาไอ้ฆาตกรหั่นศพงั้นรึ?”

“วิธีน่ะมีอยู่แล้ว แต่จะตามหาไอ้ฆาตกรหั่นศพเจอไหม มันขึ้นอยู่กับพวกคุณต่างหาก!”

เย่เกินยักไหล่ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบตะกร้าแบกศพจากเบาะหลังขึ้นมาสะพาย

“หมายความว่ายังไง?”

จ้าวเจิ้งกั๋วขมวดคิ้ว เย่เกินจึงแบมือยื่นไปตรงหน้าเขา “แล้วมือถือของเฝิงเมิ่งอยู่ไหนล่ะ?”

“มือถือเหรอ? มือถือยังอยู่ที่ท่าน ผอ. นู่นแน่ะ!”

“งั้นเหรอ? แล้วเขาอยู่ตรงไหนล่ะ?”

“โน่นไง! คนที่ยืนอยู่ตรงกลางฝูงชนนั่นแหละ!”

“จิ๊~ ยุ่งยากชะมัด! หลีซี เดี๋ยวฉันลงไปเอาของแป๊บหนึ่ง เธอรอฉันอยู่บนรถนี่แหละนะ!”

“อื้อ~”

หลังจากหันไปบอกหลีซีแล้ว เย่เกินก็เตรียมจะก้าวลงจากรถ

จ้าวเจิ้งกั๋วที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินเข้าก็นึกสงสัย จึงเหลือบสายตามองเข้าไปในรถ พอเห็นหน้าหลีซีเท่านั้นแหละ เขารู้สึกเหมือนขนทั่วทั้งร่างลุกชันขึ้นมาทันที!

“นั่น…นั่นมันไม่ใช่ซอมบี้สาววันนั้นเรอะ?!”

รูม่านตาของเขาหดเกร็งอย่างแรง แต่เมื่อเห็นหลีซีสวมชุดกระโปรงลายดอกไม้แถมยังส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กับเย่เกิน จ้าวเจิ้งกั๋วก็ยกมือขึ้นตบกบาลตัวเองเบาๆ

หน้าตาน่ารักใสซื่อบริสุทธิ์ขนาดนี้ จะไปเป็นคนคนเดียวกับซอมบี้สาวสุดสะพรึงที่จ้องจะเอาชีวิตคนเมื่อวันนั้นได้ยังไงกัน?

เขาขยี้ตาไปมา ก่อนจะเอ่ยปากถามหลีซีอย่างลังเล

“แม่หนู พวกเราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า?”

หลีซีมองจ้าวเจิ้งกั๋วด้วยแววตาไร้เดียงสา “คุณลุงคะ พวกเราน่าจะไม่เคยเจอกันนะ?”

คำว่า “คุณลุง” ที่หวานจนแสบคอนั้น ยิ่งทำให้จ้าวเจิ้งกั๋วฟันธงในใจทันทีว่าหลีซีกับผู้หญิงในชุดกี่เพ้าวันนั้นเป็นคนละคนกันอย่างสิ้นเชิง

เดิมทีเขายังคิดจะถามเย่เกินอยู่เลยว่าไปล่อลวงสาวสวยขนาดนี้มาจากไหน แต่แล้วเย่เกินก็เอ่ยเร่งขึ้นมาด้วยความรำคาญ

“ยังจะจับตัวฆาตกรหั่นศพอยู่ไหมเนี่ย?”

จ้าวเจิ้งกั๋วได้สติกลับมาทันที “ไปสิ! ไป! เดี๋ยวฉันพาไปแนะนำตัวกับท่าน ผอ.!”

จ้าวเจิ้งกั๋วก้าวเท้านำทาง พาเย่เกินเดินตรงเข้าไปหาไป๋จงหมิง

“เธอคือเย่เกินใช่ไหม? คนที่ควบคุมศพไปจับกุมจิ้งจอกเจ้าเสน่ห์คนนั้นน่ะ?”

สายตาของไป๋จงหมิงกวาดมองเย่เกินตั้งแต่หัวจรดเท้า นอกจากเรื่องที่ตอนนี้เย่เกินสะพายตะกร้าแบกศพดูแปลกพิลึกแล้ว เขาก็มองไม่ออกจริงๆ ว่าคนคนนี้มีอะไรเหนือชั้นกว่าคนอื่นตรงไหน

“ใช่ครับ! รบกวนท่านช่วยส่งมือถือของเฝิงเมิ่งมาให้ผมเร็วๆ เถอะ ไม่อย่างนั้นถ้าชักช้า เดี๋ยวที่หาเจอก็กลายเป็นศพโดนหั่นแหลกอีกรายหรอก!”

ไม่มีท่าทีประจบสอพลอแม้แต่น้อย เย่เกินยื่นมือใหญ่ไปตรงหน้าไป๋จงหมิงทันที

คิ้วของไป๋จงหมิงขมวดเข้าหากัน ตั้งกี่ปีมาแล้ว นับตั้งแต่เขาขึ้นมาเป็น ผอ. สำนักตำรวจ ก็ไม่เคยมีใครพูดจาไม่ไว้หน้าเขาขนาดนี้มาก่อน

“เธอมั่นใจแค่ไหนว่าจะหาตัวฆาตกรหั่นศพเจอ?”

“ถามแปลก! ถ้าหาไม่เจอ ผมจะถ่อมาเสียเวลาทำซากอะไรล่ะครับ?”

“แก!”

อีกฝ่ายยังคงทำตัวตามใจชอบไม่เปลี่ยน มุมปากของไป๋จงหมิงกระตุกเบาๆ แต่สุดท้ายก็ยอมส่งมือถือของเฝิงเมิ่งให้เย่เกินไป

พูดตามตรง เขาก็ไม่ได้รังเกียจท่าทางแบบนี้ของเย่เกินสักเท่าไหร่ อย่างน้อยก็ยังดูน่าสนใจกว่าพวกชอบเลียแข้งเลียขาเยอะ

“ขอให้หาฆาตกรหั่นศพเจอจริงๆ เถอะ!”

ทิ้งคำพูดดุดันไว้แค่นั้น เย่เกินก็โยนโทรศัพท์มือถือลงในตะกร้าแบกศพอย่างโจ่งแจ้ง ก่อนจะหันไปร้องสั่งพวกตำรวจสืบสวนทั้งหลาย

“จัดรถบ้านทั่วไปตามผมมาสักสองสามคัน! ไม่แน่อาจจะได้รวบตัวฆาตกรหั่นศพแบบคาหนังคาเขาเลยก็ได้!”

“หือ?”

ไป๋จงหมิงยังอยากจะซักไซ้ แต่เมื่อเห็นจ้าวเจิ้งกั๋วแอบโบกมือส่งสัญญาณให้ เขาจึงยอมโบกมือสั่งการ รถยนต์ส่วนบุคคลธรรมดาหลายคันก็แล่นเข้ามาจอดทันที

จ้าวเจิ้งกั๋ว ไป๋หย่า ไป๋จงหมิง รวมถึงหนิงเถียนและตำรวจสืบสวนคนอื่นๆ ต่างทยอยกันขึ้นรถธรรมดาเหล่านั้นไป

เย่เกินสะพายตะกร้าแบกศพ เดินทอดน่องกลับมานั่งประจำที่คนขับบนรถตู้อู่หลิงหงกวง

นับตั้งแต่วินาทีที่หย่อนโทรศัพท์ของเฝิงเมิ่งลงในตะกร้าแบกศพ เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังดึงดูดสายหนึ่งที่เลือนรางแต่นำทางเขาได้อย่างชัดเจน

และทิศทางที่นำไปนั้น ก็คือแถบชานเมืองฝั่งตะวันตกของเมืองจิงนั่นเอง!

รถตู้อู่หลิงหงกวงสตาร์ทเครื่องอีกครั้ง

ในชั่วโมงที่สามหลังจากเกิดเรื่องกับเฝิงเมิ่ง เย่เกินก็นำขบวนตำรวจสืบสวน ซิ่งรถฝ่าความมืดมิดของยามราตรี มุ่งหน้าตรงไปยังโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์แช่แข็งทางชานเมืองฝั่งตะวันตกอย่างรวดเร็ว!