บทที่ 89 จักจั่นลอกคราบ

โรงงานแปรรูปอาหารแช่แข็งแถบชานเมืองทิศตะวันตก

ชายหนุ่มหน้าปรุคนหนึ่งกำลังแบกถุงเนื้อหมูแช่แข็งเดินไปมา จัดเรียงของอยู่ในห้องตัดแต่ง

"ไอ้ปรุ! คืนนี้ทำโอทีอีกแล้วเหรอวะ!"

ชายร่างท้วมมันเยิ้มคนหนึ่งมองดูไอ้ปรุที่ทำงานอย่างขยันขันแข็งด้วยสีหน้าพึงพอใจ

ชายร่างท้วมคนนี้คือเถ้าแก่โรงงานแปรรูปอาหารแช่แข็งแห่งนี้ ด้วยความที่ต้องตัดแต่งและแช่แข็งเนื้อหมูจำนวนมหาศาล สภาพแวดล้อมที่นี่จึงย่ำแย่ถึงขีดสุด

ในอากาศมีแต่กลิ่นคาวคละคลุ้งของเนื้อหมูกับกลิ่นเหม็นอับของพื้นที่ปิดทึบมาเป็นเวลานาน

สภาพแวดล้อมการทำงานแบบนี้ ต่อให้เถ้าแก่ยอมจ่ายค่าจ้างสูงถึงเดือนละหนึ่งหมื่นหยวน ก็แทบไม่มีใครทนทำได้นานเลยสักคน

ทว่า ไอ้ปรุที่เพิ่งมาสมัครงานเมื่อไม่นานมานี้กลับทำงานด้วยความมุ่งมั่นจริงใจ แถมยังคล่องแคล่วชำนาญมือ จึงกลายเป็นคนโปรดของเถ้าแก่อย่างรวดเร็ว

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ หมอนี่ชอบขอลาออกไปข้างนอกอยู่เรื่อย

แต่ช่วงเวลาที่ลาหยุดไป เขาก็จะกลับมาชดเชยด้วยการทำโอทีตอนกลางคืน ซึ่งเถ้าแก่ก็ไม่ติดใจอะไร เพราะไม่มีลูกจ้างคนไหนทำให้เขาวางใจได้เท่าไอ้ปรุอีกแล้ว

หลังจากร่วมงานกันแค่ไม่กี่วัน ไอ้ปรุที่อ้างตัวว่าเป็นคนต่างถิ่นเข้ามาขายแรงงาน ก็ทำให้เถ้าแก่อย่างเขายอมรับนับถือในความขยันและฝีมืออันเชี่ยวชาญได้อย่างหมดใจ

พอได้ยินเถ้าแก่ทัก ไอ้ปรุก็ส่งยิ้มซื่อๆ ตอบกลับไป

"แหม เถ้าแก่ ก็รู้อยู่ว่าบ่ายนี้ผมแวบไปผ่อนคลายแถวริมทะเลมา คืนนี้ก็ต้องมาชดเชยงานที่ค้างไว้สิครับ!"

"เออๆ เข้าใจน่า! คนใช้แรงงานอย่างเราก็ต้องมีไปเปิดหูเปิดตาผ่อนคลายบ้างเป็นธรรมดา! คืนนี้ใช้เครื่องจักรก็ระวังมือด้วยล่ะ ถ้าไม่ไหวพรุ่งนี้เช้าค่อยมาทำต่อแต่เช้าก็ได้!"

"รับทราบครับ! เถ้าแก่วางใจได้เลย!"

ไอ้ปรุลากเนื้อสะโพกหมูชิ้นหนึ่งออกมา แล้วเริ่มใช้เครื่องเลื่อยตัดให้ได้ขนาดพอดีกับถุงสุญญากาศอย่างช่ำชอง

เถ้าแก่มองดูเขาทำงานพลางพยักหน้าด้วยความพอใจ จากนั้นก็รีบเดินออกจากห้องทำงานไป

หารู้ไม่ว่า ทันทีที่คล้อยหลังเถ้าแก่ ไอ้ปรุก็ดึงถุงดำสุญญากาศใบหนึ่งออกมาจากกองเนื้อหมูแช่แข็ง พอเปิดถุงออก ด้านในกลับเป็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนอนนิ่งอยู่

ดูเหมือนเธอจะถูกวางยาสลบจนหมดสติ ร่างกายจึงขดคุดคู้อยู่ในถุงโดยไม่ไหวติง

มุมปากของไอ้ปรุผุดรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที เขายกร่างของหญิงสาวขึ้นไปวางบนแท่นเลื่อย

ใบเลื่อยหมุนวนอย่างบ้าคลั่งจนเกิดเสียง "ครืดๆ" ไอ้ปรุหัวเราะร่าอย่างเสียสติ เลื่อยเฉือนขาของหญิงสาวจนขาดสะบั้น ตามด้วยแขน และสุดท้ายคือศีรษะ!

เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วแท่นตัด ทว่าแววตาของไอ้ปรูกลับเปล่งประกายด้วยความสะใจ

เขาแลบลิ้นเลียคราบเลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่เต็มมือ ตอนนี้ร่างของหญิงสาวถูกเขาชำแหละแยกออกเป็นหกส่วนเรียบร้อยแล้ว

แขนซ้าย แขนขวา ศีรษะ ลำตัว ขาซ้าย ขาขวา เขาทยอยจับยัดใส่ถุงสุญญากาศทีละชิ้น

ไอ้ปรุลากถุงสุญญากาศออกมา ขั้นตอนต่อไปคือการส่งชิ้นส่วนร่างกายมนุษย์เหล่านี้เข้าไปในเครื่องบดเนื้อ เพื่อเข้าสู่กระบวนการทำลายศพที่เขาโปรดปรานที่สุด

"อ๊า! หัวมันสั่นสะท้านไปหมดแล้ว!"

"เสียงหั่นศพเนี่ย เป็นเสียงที่เพราะที่สุดในโลกจริงๆ!"

"ให้คิดดูซิ พอบดแกจนเละแล้ว ควรเอาไปทิ้งส้วมสาธารณะดี หรือโยนลงทะเลดีนะ?"

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง เครื่องบดเนื้อเริ่มทำงานแล้ว!

เขากำลังจะโยนแขนซ้ายเข้าไปในเครื่อง ทว่าด้านนอกโรงงานแปรรูปอาหารแช่แข็งกลับมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังถี่รัวแว่วเข้ามา

มือของเขาชะงักกึก เขารู้ดีว่าดึกดื่นป่านนี้ไม่มีทางมีใครโผล่มาที่โรงงานแปรรูปอาหารแห่งนี้แน่!

"หรือว่า…พวกตำรวจตามมาถึงนี่แล้ว?"

"เป็นไปไม่ได้! ฉันไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้สักนิด!"

"เชี่ยเอ๊ย! กล้าดียังไงมาขัดจังหวะเวลาแห่งความสุขของฉันวะ!"

ไอ้หน้าปรุสบถด่าอย่างบ้าคลั่ง แต่การเคลื่อนไหวกลับว่องไวยิ่ง เขาควักหน้ากากหนังมนุษย์กับวิกผมออกมาสวมทันที

จากนั้นก็รื้อหาถุงสุญญากาศใบหนึ่งจากกองถุงเศษเนื้อ

ข้างในนั้นมีเสื้อผ้าหลากหลายแบบ เขาคว้าชุดกระโปรงยาวของผู้หญิงมาสวม สวมถุงน่องสีเนื้อกับรองเท้าส้นสูง ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวออกจากห้องทำงานไป

ที่หน้าประตูโรงงานแปรรูปอาหารแช่แข็ง เย่เกินสะพายตะกร้าแบกศพอยู่บนหลัง มองดูโรงงานที่ยังเปิดไฟสว่างโร่อยู่กลางดึกด้วยความแปลกใจ

"ตะกร้าแบกศพนำทางมาที่นี่!"

เขาสัมผัสได้ว่าเข้าใกล้ศพเข้าไปทุกทีแล้ว

ทว่า ประตูใหญ่ของโรงงานแปรรูปปิดสนิท เย่เกินจึงเอียงคอหันไปมองจ้าวเจิ้งกั๋วกับไป๋จงหมิงที่ตามมาติดๆ

"ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็ที่นี่แหละ! แต่ตอนนี้ประตูใหญ่ปิดอยู่ จะเอายังไงดี?"

"นายแน่ใจนะว่าเป็นที่นี่?"

จ้าวเจิ้งกั๋วมองเย่เกิน เย่เกินพยักหน้าอย่างมั่นใจ

"งั้นก็ง่ายมาก! ลุยแบบนี้เลย!"

จ้าวเจิ้งกั๋วก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วถีบเข้าใส่ประตูม้วนเหล็กของโรงงานเต็มแรง

โครม!

เสียงดังสนั่น ประตูเหล็กสั่นสะเทือนอย่างแรง แต่ก็ยังล็อกสนิทเหมือนเดิม

จ้าวเจิ้งกั๋วตั้งท่าจะถีบซ้ำอีกที แต่จู่ๆ ก็มีเสียง "แกร๊ก" คราวนี้ประตูม้วนกลับถูกดึงเปิดขึ้นมาจากข้างใน

ด้านหลังประตูม้วน มีหญิงสาวหน้าตาดูไม่เป็นมิตรคนหนึ่งเดินออกมา เธอขมวดคิ้ว น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย

"พวกคุณ…มีธุระอะไรกันดึกดื่นป่านนี้เหรอคะ?"

"ตำรวจปฏิบัติหน้าที่! กรุณาหลีกทางด้วย!"

เมื่อเห็นมีคนมาเปิดประตู จ้าวเจิ้งกั๋วก็ชักบัตรประจำตัวออกมาทันที หญิงคนนั้นเห็นบัตรแล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอี้ยวตัวหลบทางให้อย่างว่าง่าย

"เชิญข้างในค่ะ"

เย่เกินมุดเข้าไปเป็นคนแรก จ้าวเจิ้งกั๋ว ไป๋หย่า และหนิงเถียนรีบตามเข้าไปติดๆ

กลุ่มตำรวจสายสืบทยอยเดินตามเข้าไป เหลือเพียงไป๋จงหมิงที่ยืนรอฟังข่าวอยู่ด้านนอก

สิ่งที่น่าแปลกคือ หลังจากเปิดประตูแล้ว หญิงคนนั้นก็ยังคงยืนอยู่ข้างนอก

แววตาของเธอกลอกไปมา พอกลุ่มตำรวจเดินเข้าไปจนหมด เธอก็พึมพำว่า "ฉันขอไปทำธุระส่วนตัวก่อนนะคะ" แล้วสาวเท้าเดินมุ่งหน้าออกไปนอกโรงงานแปรรูปทันที

ไป๋จงหมิงจ้องมองแผ่นหลังของเธอ แววตาไหววูบอย่างครุ่นคิด

ขณะเดียวกัน ด้านในโรงงาน เย่เกินวิ่งดิ่งไปยังห้องหั่นศพราวกับสุนัขตำรวจดมกลิ่น

บนแท่นเครื่องหั่น มีแขนขา ลำตัว และศีรษะของเฝิงเมิ่งวางอยู่ตรงนั้น สภาพสยดสยองเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด

"ดูเหมือนว่า… พวกเราจะมาทันเวลา ฆาตกรยังไม่ทันได้บดทำลายศพ!"

เย่เกินชี้ไปยังชิ้นส่วนศพที่ยังคงแยกเป็นหกท่อนใหญ่ พลางถอนหายใจอย่างโล่งอก

ทว่าคำพูดนี้ พอเข้าหูจ้าวเจิ้งกั๋วแล้วกลับมีความหมายไปอีกทาง

"ฆาตกรยังไม่ทันได้บดศพ ก็แสดงว่าเมื่อกี้มันกำลังเตรียมจะลงมือ แต่พวกเราดันมาขัดจังหวะเข้าซะก่อน! เร็วเข้า! รีบตรวจค้นดูซิว่ายังมีใครอยู่ในโรงงานนี้อีกไหม!"

"ครับ!"

สิ้นเสียงคำสั่ง เจ้าหน้าที่ตำรวจทุกคนก็แยกย้ายกันออกค้นหาทันที

ตำรวจนายหนึ่งสังเกตเห็นถุงใส่เสื้อผ้าหลากหลายรูปแบบในห้องหั่นศพเป็นจุดแรก

"รายงานครับหัวหน้าจ้าว! พบถุงเสื้อผ้าหนึ่งใบ ข้างในมีเสื้อผ้าของทั้งผู้ชาย ผู้หญิง คนแก่ แล้วก็เด็กครบเลยครับ!"

"รายงานครับ ในห้องทำงานอื่นยังไม่พบร่องรอยคนครับ!"

"…"

เสียงรายงานดังเซ็งแซ่ไปทั่วทั้งโรงงาน ทันใดนั้น ความคิดในหัวของจ้าวเจิ้งกั๋วก็พลันสว่างวาบขึ้นมา!

"ไม่ถูกสิ ฆาตกรหั่นศพตั้งใจจะบดศพคืนนี้แน่นอน! ในเมื่อมันไม่ได้อยู่ที่นี่… ก็แปลว่า…

หรือว่า… ผู้หญิงคนเมื่อกี้! บ้าเอ๊ย!!!"

เหมือนมีกระแสไฟแล่นผ่านสมอง จ้าวเจิ้งกั๋วตาสว่างวาบทันที เขารีบพุ่งพรวดออกจากโรงงานแปรรูป แล้วตะโกนลั่นไปทางด้านนอก

"ผู้กองไป๋! ผู้หญิงที่มาเปิดประตูคนนั้นแหละคือฆาตกรหั่นศพ!"

"อะไรนะ?!"

ไป๋จงหมิงที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องพลิกผันแบบนี้ สีหน้าของเขาพลันแข็งค้าง ก่อนจะรีบหันขวับไปยังทิศทางที่หญิงคนนั้นเพิ่งเดินจากไป

ท่ามกลางความมืดมิด ร่างของหญิงคนนั้นวิ่งไปถึงรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งและกำลังจะบิดคันเร่งหนี

ไป๋จงหมิงไม่รอช้า กระโดดขึ้นรถเก๋งธรรมดาแล้วเหยียบคันเร่งไล่กวดตามไปทันที

เสียงคำรามของเครื่องยนต์ดังกระหึ่มขึ้นสองสาย ด้านนอกโรงงานแปรรูปอาหารแช่แข็ง รถทั้งสองคันพุ่งทะยานหายลับเข้าไปในความมืดมิด