บทที่ 90 แค่มีศพ ก็พอแล้ว!

ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน หญิงคนนั้นบิดคันเร่งมอเตอร์ไซค์พุ่งทะยานไปตามตรอกซอกซอยแถบชานเมืองอย่างบ้าคลั่งไม่คิดชีวิต

ไป๋จงหมิงขับรถธรรมดาไล่กวดตามหลังมาติดๆ ระยะห่างของทั้งสองคันแทบไม่เกินสองสามเมตร

ทว่าพอเลี้ยวเข้าสู่ตรอกแคบ มอเตอร์ไซค์ก็แสดงความได้เปรียบออกมาให้เห็นทันที

มันสามารถซิ่งลัดเลาะในตรอกซอยได้อย่างคล่องตัว แต่รถยนต์ทำแบบนั้นไม่ได้

หลังจากโดนมอเตอร์ไซค์ทิ้งห่างไปหลายสิบเมตร กว่าจะตามหญิงคนนั้นพ้นตรอกซอยออกมาได้ ปลายทางของเธอกลับกลายเป็นตลาดโต้รุ่งของเมืองจิง

ไป๋จงหมิงได้แต่มองตาปริบๆ ขณะที่หญิงคนนั้นถอดถุงน่องกับรองเท้าส้นสูงทิ้งแล้วเบียดแทรกเข้าไปในฝูงชน จากนั้นวิกผมอีกพุ่มก็ร่วงหล่นลงกลางกลุ่มคน

พอไป๋จงหมิงวิ่งตามเข้าไปในฝูงชน จะไปมองเห็นแม้แต่เงาของฆาตกรหั่นศพได้ที่ไหนกัน

เขากัดฟันค้นหาท่ามกลางผู้คนอยู่นานก็ไม่เห็นเค้าโครงร่างของหญิงคนนั้นแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าฆาตกรหั่นศพคงเปลี่ยนเครื่องแต่งกายชุดใหม่อีกแล้ว

ฆาตกรหั่นศพหลุดรอดมือเขาไปจนได้!

สีหน้าของไป๋จงหมิงเดี๋ยวคล้ำเดี๋ยวซีด ในที่สุดเขาก็เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าทำไมการจับคนร้ายที่ ‘แปลงกาย’ ได้ถึงยากเย็นขนาดนี้

เขาจำใจกดเบอร์โทรหาจ้าวเจิ้งกั๋ว

“ตู้ด… ตู้ด… ตู้ด…”

พอโทรติด ทางฝั่งจ้าวเจิ้งกั๋วก็แทบจะกดรับสายในเสี้ยววินาที น้ำเสียงของเขาตื่นเต้นจัด ชัดเจนว่าคิดว่ามีไป๋จงหมิงออกโรงเอง ฆาตกรหั่นศพต้องโดนรวบตัวอยู่หมัดแน่นอน

“ฮัลโหล! ผู้กองไป๋! เรียบร้อยไหม?”

“…”

ความเงียบ ความเงียบงันอันไร้ที่สิ้นสุด

เนิ่นนานผ่านไป น้ำเสียงลองเชิงของจ้าวเจิ้งกั๋วจึงดังมาจากปลายสาย

“ให้… ให้หมอนั่นหนีไปได้เหรอ?”

“หนีไปแล้ว!”

เสียงตอบกลับแห้งผาก เต็มไปด้วยความจนปัญญาของไป๋จงหมิง

ในฐานะผู้อำนวยการ ปล่อยให้ฆาตกรหนีรอดไปต่อหน้าต่อตา จะให้เอ่ยปากแก้ตัวอะไรก็พูดไม่ออก

ในห้องบดเนื้อของโรงงานแปรรูปอาหารแช่แข็ง โทรศัพท์ของจ้าวเจิ้งกั๋วกำลังเปิดลำโพง ปล่อยให้เสียงอันไร้เรี่ยวแรงของไป๋จงหมิงดังออกมา

เดิมทีเขาตั้งใจจะเปิดลำโพงให้ทุกคนได้ยินข่าวจับกุมฆาตกรหั่นศพเพื่อปลุกขวัญกำลังใจ คิดไม่ถึงว่าคำตอบอันสิ้นหวังจากท่านผู้อำนวยการจะทำให้คนทั้งห้องบดเนื้อเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจ

ไม่มีใครเอ่ยปาก บรรยากาศอึดอัดขึ้นมาทันที

หนิงเถียนก้มหน้าก้มตาเก็บรวบรวมชิ้นส่วนศพของเฝิงเมิ่งอย่างเงียบๆ

จู่ๆ ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมา

“อ๊ะ! ศพคราวนี้ยังไม่ทันโดนบดละเอียดนี่นา ถ้าเย็บประกบติดกัน บางทีอาจจะยังขยับได้นะ! เย่เกิน นายว่าใช่ไหม?”

ดวงตากลมโตหันไปมองเย่เกินด้วยความหวัง เย่เกินแย้มยิ้มน้อยๆ

“มีศพอยู่! ก็พอแล้ว!”

“ทำได้เหรอ?”

“ได้สิ!”

“เยี่ยมไปเลย!”

เมื่อได้รับคำยืนยันอย่างชัดเจนจากเย่เกิน ไม่เพียงแต่หนิงเถียน ทว่าทั่วทั้งห้องบดเนื้อก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง

ไป๋จงหมิงที่อยู่ปลายสายถึงกับมึนตึ้บ

“เฮ้ย! ฉันจับฆาตกรหั่นศพไม่ได้ พวกนายจะดีใจอะไรกันขนาดนั้น?”

“ผู้กองไป๋! คราวนี้ศพยังไม่ทันโดนหั่นละเอียดเลยครับ! เย่เกินสามารถควบคุมศพไปตามล่าหมอนั่นได้แล้ว!”

“อะไรนะ?!”

“เรื่องจริงครับ! เย่เกินยืนยันเองกับปากเลย!”

“งั้นดีเลย! รีบนำศพกลับมาที่ห้องนิติเวชของสถานีตำรวจ ให้หนิงเถียนรีบเย็บประกบให้เร็วที่สุด พวกเราต้องจับมันให้ได้ก่อนที่มันจะลงมือครั้งต่อไป!”

“รับทราบครับ!”

เพียงเพราะคำพูดเดียวของเย่เกิน บรรยากาศของทั้งกองกำลังตำรวจสืบสวนคดีอาญาก็พลิกผันในพริบตา

ทุกคนต่างมองไปยังเย่เกินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและความเลื่อมใส

“ไป! ซ่อมแซมศพให้เร็วที่สุด!”

ตำรวจกลุ่มใหญ่กรูกันออกจากโรงงานแปรรูปอาหารแช่แข็ง เย่เกินเดินรั้งท้ายอย่างไม่รีบร้อน แล้วกลับขึ้นรถตู้อู่หลิงหงกวงของตัวเองอย่างเอื่อยเฉื่อย

ตอนนี้เขาไม่รีบ ปล่อยให้รถนอกเครื่องแบบไม่กี่คันนั้นรีบกลับไปสถานีตำรวจก่อน

พอนั่งลงตรงที่นั่งคนขับ เย่เกินถึงกับหยิบมือถือขึ้นมาแล้วหันไปมองหลีซีที่นั่งอยู่ข้างๆ

“อยากกินอะไรไหม? ฉันจะสั่งเดลิเวอรีสักหน่อย!”

“เอ๋? ไม่ใช่ว่ายังมีงานต้องทำเหรอคะ?”

หลีซีเอียงคอสงสัย พลางชี้นิ้วไปทางรถนอกเครื่องแบบที่กำลังซิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

“โธ่เอ๊ย! นั่นมันงานของพวกเขา! ก่อนที่ศพจะเย็บเสร็จ เราจะทำอะไรก็เรื่องของเราสิ”

“อ๋อ～ ตอนกลางคืน… ก็สั่งเดลิเวอรีได้ด้วยเหรอคะ?”

“ได้สิ! จะสั่งตอนไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ!”

“งั้นฉันอยากกินพวกของเสียบไม้ต้มที่คราวก่อนคุณพาไปกิน พวกเขาจะมาส่งให้ไหมคะ?”

“ส่งสิ!”

เย่เกินก้มหน้ากดสั่งในมือถือเงียบๆ โดยปักหมุดปลายทางไว้ที่สถานีตำรวจ พอขับไปถึงสถานีตำรวจก็น่าจะไม่ต้องยืนรอของมาส่งให้เสียเวลา

รถตู้อู่หลิงหงกวงแล่นฉิวไปบนท้องถนน เย่เกินฮัมเพลงสบายอารมณ์

ขอแค่ศพเย็บเสร็จ เขาก็สามารถควบคุมศพตามจับฆาตกรหั่นศพได้แล้ว ถึงตอนนั้น เงินรางวัลนำจับห้าแสนหยวนก็หนีไปไหนไม่พ้น

ความจริงแล้วเย่เกินก็วางแผนไว้แบบนี้ตั้งแต่แรก

เขารู้ดีว่าขอเพียงใช้ตะกร้าแบกศพตามหาคนที่ฆาตกรหั่นศพจับตัวไปให้เร็วที่สุด ย่อมต้องได้ศพที่ยังไม่ถูกบดละเอียดแน่นอน

เพราะการหั่นทำลายศพต้องใช้เวลานานพอสมควร เย่เกินจึงมั่นใจว่าจะหาจุดเกิดเหตุเจอก่อนที่มันจะทำลายศพเสร็จ

ด้วยวิธีนี้ เมื่อมีศพที่สมบูรณ์พอให้ควบคุมศพ ก็จะตามหาตัวจริงของฆาตกรหั่นศพเจออย่างแน่นอน

นี่คือแผนการของเย่เกิน

เพียงแต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงก็คือ คราวนี้ดันเดินสวนกับฆาตกรหั่นศพโดยไม่รู้ตัวเสียนี่

พอนึกถึง ‘เงินห้าแสน’ ที่เดินผ่านหน้าไป เย่เกินก็แค้นจนคันเขี้ยว

“ช่างเถอะ! ยังไงก็ต้องหาแกเจออยู่ดี!”

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่รถตู้อู่หลิงหงกวงจะกลืนหายไปในความมืดมิด

แผนกนิติเวช สถานีตำรวจเมืองจิง

ตำรวจสืบสวนคดีอาญาทุกคนต่างมายืนออกันอยู่หน้าประตูห้องนิติเวช เพื่อรอให้หนิงเถียนทำงานซ่อมแซมศพให้เสร็จสิ้น

เพราะพวกเขารู้ดีว่า หากหนิงเถียนเย็บซ่อมศพเสร็จเร็วขึ้นแม้แต่วินาทีเดียว เย่เกินก็จะเริ่มควบคุมศพได้เร็วขึ้น และตำรวจก็จะจับตัวฆาตกรหั่นศพได้เร็วขึ้นเท่านั้น

ไป๋จงหมิงมองดูแถวของตำรวจสืบสวนที่ยืนมองตาละห้อยอยู่หน้าห้องนิติเวชด้วยสีหน้าประหลาดพิกล

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ตำรวจต้องมาพึ่งพาพลังของคนนอกแบบนี้?

ในใจรู้สึกขัดแย้งไม่น้อย แต่พอหยิบมือถือมาเปิดดูข่าว มีแต่กระแสสาปแช่งตำรวจกับการปั่นกระแสของสื่อไร้จรรยาบรรณ ไป๋จงหมิงก็จำต้องยอมรับความจริงข้อนี้อย่างช่วยไม่ได้

ตอนนี้ ขอแค่ไม่ทำผิดกฎหมาย จะใช้วิธีไหนจับฆาตกรหั่นศพได้ก็เอาทั้งนั้น!

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ห้องนิติเวชไม่กะพริบ ในที่สุดประตูก็เปิดออก หนิงเถียนยกมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก ยิ้มพลางเอ่ยรายงาน “เย็บศพเสร็จแล้วค่ะ! พอจะขยับตัวเคลื่อนไหวแบบง่ายๆ ได้แล้ว!”

“เยี่ยมไปเลย!”

“มีความหวังที่จะจับฆาตกรหั่นศพแล้ว!”

ตำรวจทุกคนต่างส่งเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ มีเพียงไป๋หย่าที่ขมวดคิ้วมุ่น

“เดี๋ยวนะ! แล้วเย่เกินล่ะ?”

“เอ๋? เหมือนจะบอกว่าไปกินพวกของเสียบไม้ต้มมั้งคะ?”

หนิงเถียนตอบกลับไปแบบงงๆ ทำเอาตำรวจทุกคนถึงกับอ้าปากค้าง

ทุกคนต่างยืนรอให้ซ่อมศพเสร็จเพื่อจะให้เย่เกินมาควบคุมศพ แต่ตัวการหลักอย่างเย่เกินดันแวบไปกินของเสียบไม้เนี่ยนะ?

“รีบโทรตามตัวหมอนั่นมาเดี๋ยวนี้เลย! เวลาไหนแล้วยังจะไปกินของเสียบไม้อีก? รอให้จับฆาตกรหั่นศพได้ก่อนเถอะ ไม่ใช่แค่ของเสียบไม้ จะเหมาแผงลอยทั้งตลาดให้กินไม่อั้นยังได้!”

มุมปากของไป๋จงหมิงกระตุก รีบหันไปสั่งหนิงเถียน หนิงเถียนพยักหน้ารับแล้วเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาทันที

ในแอปเชาซิ่น รูปโปรไฟล์ของเย่เกินขึ้นสถานะว่ากำลังยุ่ง

หนิงเถียนยิ้มเจื่อน พลางรีบส่งข้อความไปหาทันที

“เตรียมตัวรับเงินได้แล้ว!”

ผ่านไปพักใหญ่ ทางนั้นถึงตอบกลับมาประโยคหนึ่ง

“ไลฟ์สดได้ไหม?”

“รอก่อนนะ เดี๋ยวฉันถามให้!”

เธอยกโทรศัพท์ขึ้นให้ไป๋จงหมิงดูเงียบๆ ไป๋จงหมิงพยักหน้า

“ไลฟ์สดตอนจับฆาตกรหั่นศพก็ได้! ถ้าเขาอยากจะไลฟ์ก็ให้ไลฟ์ไป!”

“ไลฟ์ได้!”

หนิงเถียนพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

ทางฝั่งนั้นทิ้งช่วงไปนานโขกว่าจะตอบกลับมาอีกประโยค

“รอแป๊บนะ! ลูกจ้างบ้านผมยังกินข้าวไม่เสร็จเลย! เธอบอกว่าถ้ากินเร็วเกินไปมันจะเสียภาพลักษณ์! เดี๋ยวผมช่วยเร่งให้!”

“…”

เมื่อเห็นข้อความตอบกลับล่าสุดนี้ ตำรวจสืบสวนทั้งทางเดินถึงกับพูดไม่ออกไปตามๆ กัน