บทที่ 91 ไลฟ์สดจับกุมฆาตกรหั่นศพ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

หน้าประตูห้องนิติเวช ตำรวจสายสืบยืนเรียงแถวชะเง้อคอมองเย่เกินกับหลีซีที่เพิ่งเดินมาถึง

ริมฝีปากของทั้งสองคนยังแดงแจ๋ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งฟาดหม่าล่าเสียบไม้รสเผ็ดจัดกันมาหมาดๆ

“ให้พวกฉันทั้งกองสืบสวนรอเนี่ยนะ! แกนี่มันแน่จริงๆ ว่ะ!”

จ้าวเจิ้งกั๋วหัวเราะพลางด่าเย่เกิน แต่ก็เป็นแค่การแซวเล่นเท่านั้น ถ้าไม่มีเย่เกิน ป่านนี้พวกเขาก็คงได้แต่วิ่งพล่านเป็นแมลงวันหัวขาด ไม่มีทางตามหาร่องรอยของฆาตกรหั่นศพเจอได้เลย

“ช้าๆ ได้พร้าเล่มงามน่า! ตอนนี้ก็ดึกสงัดแล้ว ไปตามหาช่วงเวลานี้ ไม่แน่อาจจะเจอฆาตกรหั่นศพคิดว่ารอดแล้ว นอนหลับอุตุให้พวกเราจับกุมก็ได้นะ?”

เย่เกินแถหน้าตายอย่างไม่ยี่หระ พลางจูงหลีซีแทรกตัวเข้าไปในห้องนิติเวช

“เหอะ! ปากคอเราะรายนักนะ! ไปหาไอ้ฆาตกรหั่นศพให้เจอก่อนค่อยพูดเถอะ!”

ไป๋จงหมิงไม่สบอารมณ์ที่ต้องยืนรอตั้งครึ่งชั่วโมง จึงเบะปากใส่

เย่เกินไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย เขากลับเอียงคอมองอีกฝ่าย

“คราวนี้พวกคุณวางแผนจะส่งคนตามผมไปกี่คนล่ะ? บอกไว้ก่อนนะ คนเยอะไม่ได้เด็ดขาด! อีกอย่าง ทางที่ดีขอคนที่ฝีมือคล่องแคล่วหน่อย ผมมีหน้าที่แค่ช่วยพวกคุณตามหาตัวฆาตกรหั่นศพ แต่ไม่ช่วยจับนะโว้ย!”

“ได้! เดี๋ยวฉัน เหล่าจ้าว แล้วก็ไป๋หย่า สามคนนี้จะตามนายไป!”

“อ้าว? ไม่พาหนูไปด้วยอีกแล้วเหรอคะ?”

สิ้นเสียงของไป๋จงหมิง เสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจสุดขีดของหนิงเถียนก็ดังขึ้นในห้องนิติเวช

“เธอก็ขับรถไม่เป็น แถมยังเป็นหมอนิติเวชอีก ตามไปมันอันตรายเกินไป!”

ไป๋จงหมิงปฏิเสธทันควัน เย่เกินยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“ด้านหลังรถตู้ของผมต้องวางศพ ถ้าคุณไม่ถือสาที่จะนั่งไปกับศพ ผมให้ติดรถไปด้วยก็ได้นะ!”

“จริงเหรอคะ?”

ได้ยินดังนั้น ดวงตาของหนิงเถียนก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

“ผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว สำคัญที่หัวหน้าคุณจะยอมหรือเปล่าเหอะ!”

เย่เกินพูดเรื่อยเปื่อย พลางเปิดแอปโต่วอินในมือถือขึ้นมา เมื่อเข้าไปในห้องไลฟ์ของตัวเอง เขาก็กดเริ่มสตรีมทันที

หนิงเถียนส่งสายตาออดอ้อนมองไป๋จงหมิง ไป๋จงหมิงพยักหน้ายอมให้โดยไม่ได้พูดอะไรอีก

หลังจากเปลี่ยนชื่อห้องไลฟ์เป็น "ตามล่าฆาตกรหั่นศพ" แม้จะเป็นช่วงกลางดึกแล้ว แต่ก็ยังมีแฟนคลับจำนวนมากแห่แหนกันเข้ามาในห้องไลฟ์ทันที

【พี่ข้างบ้านใจดี: ตามล่าฆาตกรหั่นศพเหรอ? สุดยอดไปเลยพี่คุมศพของผม!】

【คุณชายรวยอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิง: ด้วยวิชาแส้ของพี่คุมศพเนี่ยนะ ผมว่าไอ้ฆาตกรหั่นศพนี่เรื่องขี้ผง!】

【แค่อยากขำ: ในที่สุดก็ได้ดูไลฟ์พี่คุมศพสักที! กำลังนอนไม่หลับอยู่พอดี เอ๊ะ ทำไมภาพในไลฟ์เหมือนอยู่ในห้องอะไรสักอย่างล่ะ?】

【…】

ในช่องคอมเมนต์ต่างพูดคุยกันอย่างคึกคัก เย่เกินเก็บมือถือยัดใส่กระเป๋าเสื้อตรงหน้าอก

เขาเดินไปข้างศพของเฝิงเมิ่ง ใช้ชาดปิดทวารทั้งเจ็ดของเธออย่างชำนาญ จากนั้นก็แปะยันต์สะกดศพแผ่นหนึ่งลงบนกระหม่อมของเฝิงเมิ่ง

ทันใดนั้น เย่เกินก็หันไปสบตากับหลีซี ซึ่งเธอก็พยักหน้ารับอย่างรู้ใจ ก่อนจะล้วงหยิบกระดาษยันต์สีเหลืองออกมาจากกระเป๋าชุดเดรสลายดอกไม้อย่างพร้อมเพรียง

“คนตายออกเดินทาง คนเป็นจงหลีกทาง!”

เสียงหวานใสดุจกระดิ่งเงินเอ่ยขึ้น หลีซีโปรยกระดาษสีเหลืองไปพลางก้าวเท้าเดินนำออกไปข้างนอก

“กริ๊งๆ~”

เสียงกระดิ่งสะกดวิญญาณดังตามมาติดๆ

“ออกเดินทาง!”

สิ้นเสียงตะโกนของเย่เกิน ศพของเฝิงเมิ่งก็ลุกขึ้นยืนตรงจากเตียงชันสูตรอย่างน่าอัศจรรย์ ภาพชวนขนลุกนี้พวกตำรวจแผนกสืบสวนคดีอาญาต่างเห็นจนชินตาแล้ว มีเพียงไป๋จงหมิงคนเดียวเท่านั้นที่ยืนมองจนหนังตากระตุกยิกๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเย่เกินใช้วิชาควบคุมศพกับตา

หลีซีโปรยกระดาษสีเหลืองนำทางอยู่ด้านหน้า ตรงกลางคือร่างของเฝิงเมิ่งที่กระโดดหยอยๆ ตามไป ส่วนเย่เกินเดินรั้งท้ายคอยสั่นกระดิ่ง กลายเป็นขบวนสามคนเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียง

บรรดาผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างพากันดูอย่างเพลิดเพลินเจริญใจ

【เงินซื้อความสุขฉันไม่ได้: พี่คุมศพไปหาน้องผู้ช่วยคนนี้มาจากไหนเนี่ย? คุณพี่คนสวยน่ารักจังเลยอ่ะ!】

【ผู้ใช้ นักพรตเดียวดาย: น้องชายแซ่เย่คนนี้หาคนนำทางมาได้แล้วสินะ! ดูจากโหงวเฮ้งแม่หนูคนนี้ไม่เลวเลย ทีมงานของน้องชายแซ่เย่นับวันยิ่งขยายใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ แล้วแฮะ!】

【ผู้ใช้ มนุษย์มัวเมาในกามารมณ์: พี่คุมศพ เลิกจ่อกล้องถ่ายแต่ศพได้แล้วโว้ย! หันกล้องไปส่องหน้าน้องสาวคนนำทางโน่น คนดูในห้องไลฟ์ชอบแบบนี้กันทั้งนั้น!】

การปรากฏตัวของหลีซีทำให้ในห้องไลฟ์เกิดความฮือฮาขึ้นมาอีกระลอก

แน่นอนว่าเย่เกินไม่ได้สนใจคนพวกนี้ เขาสั่นกระดิ่งนำทาง พาให้ศพกระโดดมุ่งหน้าไปยังท้ายรถอู่หลิงหงกวง

ประตูท้ายรถเปิดผาง เฝิงเมิ่งกระโดดดึ๋งๆ มาถึงหน้าประตู หลีซีโปรยกระดาษเหลืองในกระเป๋าจนเกลี้ยง พลางจ้องกระดิ่งในมือเย่เกินตาละห้อยด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"นี่ เย่เกิน! กระดิ่งในมือนายสั่นทีเดียว ยัยนั่นก็กระโดดทีนึง สนุกจัง! ให้ฉันลองเล่นบ้างได้ปะ?"

สายตาเปี่ยมความหวังคู่นั้นจ้องเป๋งมา ทำให้เย่เกินรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด

เหมือนคราวที่แล้ว ผู้หญิงบางคนก็เคยขอลองแบบนี้เป๊ะ

เดิมทีเย่เกินกะจะปฏิเสธ แต่พอเห็นตาแป๋วกลมโตของหลีซีที่จ้องเขาตาไม่กะพริบ ก็คิดว่าถ้าขัดใจขึ้นมา ปากเล็กๆ ของแม่คุณคงได้พองลมงอนตุ๊บป่องเป็นปลาปักเป้าแหงๆ

เย่เกินส่ายหน้าอย่างจนใจ ยื่นกระดิ่งสะกดวิญญาณให้หลีซี

"ก็ได้! เขย่าแค่ทีเดียวนะ! เอาจริงๆ ถ้าไม่รู้วิชาของสำนักควบคุมศพ ก็ไม่น่าจะสั่งศพขยับได้หรอก!"

"ไม่เห็นเป็นไรเลย ขอลองหน่อยน่า"

หลีซีรับกระดิ่งสีทองอร่ามมาแล้วเขย่าเบาๆ ด้วยความสงสัย "กรุ๊งกริ๊ง"

วินาทีถัดมา ศพของเฝิงเมิ่งก็ทิ้งตัวนอนลงในกระบะท้ายรถแต่โดยดี

"เป็นไปได้ไงวะเนี่ย?!"

เย่เกินยืนอึ้งตาค้าง!

"เธอใช้วิชาควบคุมศพเป็นด้วยเหรอ?"

"เอ่อ…ฉันเป็นคนเลี้ยงผีดิบนี่นา…จะพอรู้วิชาควบคุมศพติดตัวบ้างก็ไม่แปลกใช่ไหมล่ะ?"

ศพยอมเชื่อฟังขนาดนี้อยู่ในความคาดหมายของหลีซีอยู่แล้ว กลิ่นอายสะกดข่มของผีดิบขนเขียวที่มีต่อศพทั่วไปมันรุนแรงกว่ากระดิ่งสะกดวิญญาณตั้งเยอะ

"ซี้ด…เออ ก็จริงของเธอ!"

เย่เกินหรี่ตาลง เดิมทียังอยากให้หลีซีลองอีกสักรอบ แต่นึกไม่ถึงว่าเธอจะยื่นกระดิ่งสะกดวิญญาณส่งคืนให้เขาดื้อๆ

"อ่ะ คืนให้! ไม่เห็นจะสนุกเลย สู้ไอ้อิฐบล็อกเรืองแสงของนายไม่ได้ น่าสนใจกว่าตั้งเยอะ!"

"…เออ ก็ได้! เสร็จงานนี้ฉันซื้อให้นายเครื่องหนึ่งเลยแล้วกัน!"

มุมปากของเย่เกินกระตุก ไม่นึกเลยว่ากระดิ่งสะกดวิญญาณจะถูกหลีซีเมินขนาดนี้

"จริงเหรอ? ฉันจะมีอิฐบล็อกเรืองแสงกับเขาด้วยเหรอ?"

พอได้ยินว่าเย่เกินจะซื้อสมาร์ตโฟนให้ ดวงตาคู่เล็กของหลีซีก็เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

"ใช่! งานนี้เสร็จเมื่อไหร่ ต่อไปพวกเราก็กินปิ้งย่างได้ทุกวันแล้ว!"

"สุดยอดไปเลย! งั้นเรารีบขึ้นรถกันเถอะ!"

รอยยิ้มตื่นเต้นดีใจผุดขึ้นบนใบหน้าของสาวน้อย เธอรีบดึงแขนเย่เกินมุ่งตรงไปยังที่นั่งด้านหน้ารถทันที

หนิงเถียนค่อยๆ ปีนตามศพขึ้นมานั่งที่กระบะหลัง เธอเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที สีหน้ากระอักกระอ่วนเต็มทน เพราะรู้สึกว่าตัวเองกับศพกลายเป็นก้างขวางคอในรถคันนี้ไปเสียแล้ว

กลิ่นอายความรักหวานเลี่ยนชวนหมั่นไส้ลอยอบอวลไปทั่วทั้งคัน

รถตู้อู่หลิงหงกวงค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป โดยมีรถยนต์นอกเครื่องแบบของทางสถานีตำรวจคันหนึ่งขับตามหลังมาติดๆ

ที่เบาะหลัง ไป๋จงหมิงสังเกตเห็นชัดเจนว่าตั้งแต่เดินลงมาจากตึก สีหน้าของไป๋หย่าลูกสาวของเขาก็บึ้งตึงดูไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย

เขาพิงหน้าต่างรถแล้วเอ่ยปากแซว

"เป็นอะไรไปล่ะ? อิจฉาความหวานของเจ้าหนุ่มนั่นกับแม่หนูน้อยเขารึไง?"

ไป๋จงหมิงมองไป๋หย่า สายตาของลูกสาวนี่แทบจะพุ่งทะลุกระจกเข้าไปมองสิ่งที่เกิดขึ้นข้างในรถตู้อู่หลิงหงกวงให้รู้แล้วรู้รอดอยู่แล้ว

"เหอะ! หมอนั่นน่ะ หน้ามืดตามัวเพราะผู้หญิงชัดๆ! ทีคราวก่อนฉันขอยืมกระดิ่งมาดูบ้างดันหวงไม่ยอมให้ พอผู้หญิงคนนั้นอ้อนเข้านิดหน่อยก็รีบประเคนให้ทันที! เย่เกินนี่มันพวกบ้ากามแท้ๆ!"

"โอ้? งั้นเหรอ?"

ได้ยินดังนั้น มุมปากของไป๋จงหมิงก็ยกยิ้มขึ้น ทำไมเขาถึงได้กลิ่นเปรี้ยวของความหึงหวงลอยคละคลุ้งออกมาจากคำพูดของลูกสาวกันแน่นะ?