บทที่ 92 มันยังคิดจะลงมืออีก

“หนิงเถียน เธอจะบอกว่าจุดล่าสุดที่ฆาตกรหั่นศพปรากฏตัวคือตลาดโต้รุ่งเมืองจิงเหรอ”

เย่เกินเหยียบคันเร่ง เขารู้ดีว่าตอนที่ไป๋จงหมิงไล่ตามฆาตกรหั่นศพนั้นเกิดคลาดสายตากันไป

ตอนนี้ถ้าคิดจะจับมัน ก็ต้องเริ่มค้นหาจากจุดล่าสุดที่มันหายตัวไป หากโชคดีหน่อย ขับรถวนรอบๆ ตลาดสักรอบ ร่างของเฝิงเมิ่งก็อาจจะส่งสัญญาณอะไรขึ้นมาบ้าง

“ใช่ค่ะ! ผู้การไป๋บอกว่าตอนนั้นคนในตลาดเยอะมาก ก็เลยคลาดกันไป!”

หนิงเถียนนั่งขัดสมาธิอยู่ท้ายรถ เธอไม่นึกรังเกียจเลยสักนิดที่ต้องนั่งเบียดอยู่กับเฝิงเมิ่ง หญิงสาวเขย่ามือถือ ในนั้นมีข้อมูลพิกัดที่ไป๋จงหมิงส่งมาปรากฏหรา

“ก่อนหน้านี้ไอ้ฆาตกรหั่นศพลงมือวันละศพ! วันนี้มันยังไม่ได้หั่นใคร ไม่รู้ว่าจะยอมหยุดมือหรือเปล่า! ยิ่งตลาดโต้รุ่งคนพลุกพล่านที่สุด บางทีมันอาจจะกำลังเล็งเหยื่ออยู่ก็ได้!”

“พวกเรารีบทำเวลาดีกว่า เผื่อจะดักจับมันได้ทัน!”

เย่เกินเหยียบคันเร่งจมมิด รถตู้อู่หลิงหงกวงพุ่งทะยานฝ่าความมืดของค่ำคืนไปอย่างรวดเร็ว

ตลาดโต้รุ่งเมืองจิง

ในฐานะย่านการค้าเก่าแก่ของเมืองจิง ต่อให้เป็นช่วงเที่ยงคืน ผู้คนก็ยังคงเนืองแน่น

ฝูงชนจำนวนมากที่เดินเตร็ดเตร่อยู่ในตลาดต่างมัวแต่เพลิดเพลินกับแสงสี พวกเขาเดินดูสารพัดแผงลอย โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมีใครบางคนจับจ้องอยู่

ชายหนุ่มใบหน้าปรุปรังกวาดสายตามองไปยังเหล่าหญิงสาววัยรุ่น

“คนนี้มีแฟนแล้ว…ไม่ได้!”

“คนนี้แก่เกินไป…ก็ไม่ได้!”

“เด็กผู้หญิงพวกนี้ดูเหมือนจะเป็นนักศึกษา มากันเป็นกลุ่ม…ก็ยังไม่ได้อยู่ดี!”

แววตาของมันแฝงประกายเหี้ยมเกรียม สายตากวาดมองไปทั่วท่ามกลางผู้คนที่เดินกันขวักไขว่

ในที่สุด มันก็เหมือนงูพิษที่เจอเหยื่อ มันเลียริมฝีปากสีแดงสด แล้วจับจ้องไปยังสาวออฟฟิศในชุดทำงานคนหนึ่ง

“คนนี้แหละดี! ดูจากอายุ น่าจะยังไม่ถึงสามสิบ ไม่มีใครเข้ามาคุยด้วยเลยตลอดสิบห้านาที ท่าทางจะมาคนเดียว…จับตาดูไว้…แล้วค่อยเชือด…”

“ผิวขาวขนาดนี้ พอสับเป็นชิ้นๆ แล้วต้องดูสวยมากแน่ๆ…”

สายตาโลภมากจับจ้องสาวออฟฟิศเขม็ง ทำเอาเธอรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลังขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เธอหันขวับกลับไป แต่กลับเห็นเพียงคลื่นฝูงชนที่เดินผ่านไปมาอย่างเบียดเสียด จึงพึมพำด้วยความสงสัย “ทำไมรู้สึกเหมือนมีใครแอบมองอยู่ตลอดเวลาเลยนะ?”

เสียงส้นสูงกระทบพื้น สาวออฟฟิศกอดเอกสารสัญญาไว้แน่นแล้วเดินตรงไปยังร้านอาหารตามสั่งข้างทาง

“ยุ่งมาตั้งหลายวัน ในที่สุดก็จัดการเอกสารสัญญาของเย่เกินคนนั้นเสร็จจนได้! พรุ่งนี้ฉันต้องไปหาเขาเพื่อเสนอเซ็นสัญญา สตรีมเมอร์แบบนี้ ฉันไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด!”

ใบหน้าประดับรอยยิ้มอย่างมั่นใจ หลินซือซือสั่งตับห่านมาสองสามจานเพื่อเป็นรางวัลให้ตัวเอง

ใช่แล้ว สาวออฟฟิศคนนี้ก็คือหลินซือซือ หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการของโต่วอินนั่นเอง

หลังจากนั่งปั่นสัญญาจนดึกดื่นค่ำมืด หลินซือซือก็เพิ่งจะเคลียร์งานเสร็จ แต่พอมาถึงเวลานี้ อยากจะกดสั่งเดลิเวอรีร้านโปรด ร้านก็ปิดรับออร์เดอร์กันไปหมดแล้ว

อาจเพราะเพิ่งร่างสัญญาเสร็จแล้วกำลังอารมณ์ดี เธอเลยตัดสินใจเดินออกไปหาอะไรกินที่ตลาดกลางคืน

บ้านของเธออยู่ในโครงการเขตวงแหวนชั้นในของเมืองจิง ห่างจากตลาดกลางคืนแค่ไม่กี่กิโลเมตร ในมุมมองของเธอ เดินแค่นี้ถือว่าได้ออกกำลังกายย่อยอาหารไปในตัว

ทว่าหลังจากนั่งลงในร้านอาหารตามสั่งและสั่งอาหารเสร็จ หลินซือซือกลับรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีสายตาคู่ไหนสักคู่คอยจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา

พอหันไปมองรอบๆ ก็เห็นพวกผู้ชายวัยกลางคนในร้านกำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาหื่นกระหาย แถมตรงมุมร้านยังมีไอ้หนุ่มหน้าปรุคนหนึ่งคอยแอบชำเลืองมองเธอเป็นระยะๆ

หลินซือซือขมวดคิ้ว รูปร่างหน้าตาของเธอ เมื่อจับคู่กับกระโปรงทำงานทรงรัดรูปและถุงน่องดำ ย่อมตกเป็นเป้าสายตาได้อย่างง่ายดาย

แต่สายตาคุกคามราวกับสัตว์ป่าของพวกผู้ชาย มักทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจนขนลุกอยู่เสมอ

“เฮ้อ คงมีพวกโรคจิตแอบมองอีกตามเคยล่ะสิ?”

เธอพยายามทำเป็นไม่สนใจสายตาพวกนั้น แต่ในใจก็เริ่มนึกเสียใจที่ดันออกมานั่งกินข้าวคนเดียว

“ช่างเถอะ ไถโต่วอินดูดีกว่า!”

การนั่งรออาหารมันน่าเบื่อ หลินซือซือจึงหยิบมือถือมาเปิดแอปโต่วอินด้วยความเคยชิน

ตอนแรกกะว่าจะไถดูพวกคลิปหนุ่มหน้าใสฆ่าเวลาไปพลางๆ ใครจะไปคิดว่าช่อง ‘บริการควบคุมศพตระกูลเย่’ ที่เธอกดติดตามไว้จะเปิดไลฟ์ขึ้นมาพอดี!

“เย่เกินเปิดไลฟ์อีกแล้วเหรอเนี่ย?!”

แววตาของหลินซือซือเป็นประกายขึ้นมาทันที การที่เย่เกินเปิดไลฟ์ย่อมหมายถึงกอบโกยเงินทองระลอกใหม่กำลังจะเข้ามา

เธอแทบไม่ต้องคิด รีบกดเข้าไปในห้องไลฟ์ของเย่เกินทันที

ชื่อหัวข้อสุดสะดุดตาอย่าง ‘ไลฟ์สดตามล่าฆาตกรหั่นศพ’ ตรึงความสนใจของหลินซือซือได้ในพริบตา

“ก่อนหน้านี้เพิ่งไลฟ์ซอมบี้ คราวนี้มาไลฟ์ตามล่าฆาตกรหั่นศพเนี่ยนะ? เย่เกินคนนี้มีของจริงๆ! คอนเทนต์สไตล์นี้บอกเลยว่าไม่มีใครหน้าไหนก๊อปได้!”

ขณะที่กำลังทึ่งกับคอนเทนต์ของเย่เกิน หลินซือซือก็ไม่ลืมที่จะคอยสังเกตความเคลื่อนไหวในห้องไลฟ์ไปด้วย

【คุณชายรวยอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิง: เจ้าประคุณเอ๋ย ดูเส้นทางที่พี่คุมศพขับไปสิ มุ่งหน้าไปทางตลาดกลางคืนนี่หว่า! อะไรกัน หรือว่าฆาตกรหั่นศพมันจะกบดานอยู่ในตลาดกลางคืน?】

【กระต่ายมุ้งมิ้ง: ไม่จริงมั้ง? ฉันเพิ่งพาแฟนมาเดินตลาดกลางคืนเนี่ย ถ้าฆาตกรหั่นศพอยู่ที่นี่จริง…ช่างเหอะ! ฉันรีบลากแฟนนั่งแท็กซี่กลับบ้านก่อนดีกว่า!】

【เปปป้าหมูป่า: พี่คุมศพขับดิ่งไปตลาดกลางคืนอย่างมั่นใจขนาดนี้ คงไม่ได้มีเบาะแสอะไรจริงๆ หรอกนะ?】

คอมเมนต์ลอยไหลผ่านหน้าจออย่างบ้าคลั่ง ความร้อนแรงของประเด็น ‘ฆาตกรหั่นศพ’ ผนวกกับฐานแฟนคลับเดิม ทำให้ยอดคนดูในห้องไลฟ์พุ่งแตะหลักล้านได้อย่างสบายๆ

หลินซือซือมองดูห้องไลฟ์ด้วยความตื่นเต้น จนแม้แต่ตับห่านที่พนักงานเพิ่งยกมาเสิร์ฟ เธอก็ไม่มีอารมณ์จะเหลือบมอง

“ฉันกะไว้ไม่มีผิดจริงๆ! หมอนี่มันบ่อเงินบ่อทองชัดๆ!”

“เขากำลังจะมาตลาดกลางคืนเหรอ? ถ้างั้นก็ให้แวะมาเซ็นสัญญากับฉันที่นี่ซะเลยก็สิ้นเรื่อง!”

“ใช่แล้ว! ฉันรอเขาอยู่ที่นี่แหละ! อย่างแย่ที่สุด พอเขาจับไอ้ฆาตกรหั่นศพคนนั้นได้เมื่อไหร่ ค่อยรีบดักเซ็นสัญญาให้ได้ทันที!”

คิดได้ดังนั้น หลินซือซือก็รัวส่งซูเปอร์ร็อกเก็ตไปหลายลำในห้องไลฟ์

【หลินซือซือฝ่ายปฏิบัติการโต่วอิน โดเนท ซูเปอร์ร็อกเก็ต*3 พร้อมฝากข้อความ: สตรีมเมอร์คะ ถ้าสะดวกแวะมาดูสัญญาที่ร้านอาหารตามสั่งในตลาดกลางคืนหน่อยนะคะ!】

“ครืด ครืด ครืด~”

เอฟเฟกต์ของขวัญซูเปอร์ร็อกเก็ตทำให้มือถือสั่นรัวไม่หยุด เย่เกินจอดรถเทียบข้างทางตรงรอบนอกตลาดกลางคืน ก่อนจะสละเวลาเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วจดจำเรื่องนี้ไว้

จากนั้น รถตู้อู่หลิงหงกวงก็เริ่มขับวนไปรอบนอกของตลาดกลางคืน เพียงแต่ช่วงดึกมีรถจอดริมถนนเยอะเกินไป ความเร็วของรถตู้อู่หลิงหงกวงจึงลดฮวบลงอย่างเลี่ยงไม่ได้…

ภายในร้านอาหารตามสั่ง หลินซือซือยังคงนั่งดูไลฟ์ต่อไป

เย่เกินขับรถมาถึงแถวๆ ตลาดกลางคืนเมืองจิงแล้ว เธอจึงไม่รีบร้อน ข้อความพิเศษพร้อมเอฟเฟกต์ของซูเปอร์ร็อกเก็ตยังไงเย่เกินก็ต้องเห็นแน่นอน เธอจึงนั่งดูไลฟ์ไปพลาง คีบตับห่านที่สั่งมาเคี้ยวไปพลางอย่างสบายอารมณ์

เธอไม่ได้เป็นห่วงเลยสักนิดว่าฆาตกรหั่นศพที่เย่เกินตามหาจะโผล่มาในตลาดกลางคืนหรือไม่ สิ่งเดียวที่เธอสนใจคือจะเซ็นสัญญากับเย่เกินได้สำเร็จหรือเปล่า

ต่อให้ฆาตกรหั่นศพจะอยู่ในตลาดกลางคืนจริงๆ หลินซือซือก็ไม่กลัว

ตอนนี้ภายในร้านอาหารตามสั่งที่เธอนั่งอยู่มีผู้ชายรูปร่างกำยำเป็นสิบคน ไม่ต้องพูดถึงฝูงชนที่เดินขวักไขว่ไปมาด้านนอกเลย

เธอไม่เชื่อหรอกว่าไอ้ฆาตกรหั่นศพมันจะกล้าลงมือฆ่าคนกลางตลาดกลางคืนแบบนี้

เรียวขาใต้ถุงน่องสีเนื้อขยับเบียดเสียดกันใต้โต๊ะ จู่ๆ หลินซือซือก็รู้สึกปวดปัสสาวะขึ้นมา

เธอรีบลุกขึ้นจากโต๊ะ แล้วเอ่ยถามทางไปห้องน้ำกับเจ้าของร้าน

เจ้าของร้านชี้นิ้วไปทางห้องน้ำสาธารณะของตลาดกลางคืนแบบส่งๆ หลินซือซือขานรับคำหนึ่ง แล้วรีบจ้ำอ้าวออกจากร้านไปทันที

โดยที่เธอหารู้ไม่ว่า หลังจากที่ก้าวเท้าออกจากร้านไปได้ไม่นาน ชายหนุ่มหน้าปรุคนนั้นก็ลุกขึ้นเดินตามหลังเธอไปติดๆ เช่นกัน