บทที่ 93 ศพบินตกจากฟ้า!

“ซ่า…”

เสียงกดชักโครกในห้องน้ำหญิงดังขึ้น หลินซือซือเดินออกมาด้วยสีหน้าโล่งอกโล่งใจสุดขีด

ผังของห้องน้ำสาธารณะแห่งนี้มีอ่างล้างมือส่วนกลางคั่นอยู่ตรงกลางระหว่างห้องน้ำชายกับห้องน้ำหญิง

หลังจากปลดทุกข์เสร็จ หลินซือซือก็ยืนล้างมืออยู่ที่อ่างอย่างอารมณ์ดี

ทันใดนั้น ชายหนุ่มหน้าปรุก็เดินเข้ามาจากด้านนอกห้องน้ำสาธารณะ แล้วตรงดิ่งมาที่อ่างล้างมือเช่นกัน

หลินซือซือมองเขาด้วยความแปลกใจ

‘แปลกแฮะ หมอนี่ไม่ได้รีบมาเข้าห้องน้ำหรอกเหรอ?’

พอมองด้วยสายตาระแวง หลินซือซือก็จำได้ทันทีว่าคนคนนี้คือผู้ชายที่แอบมองเธอตลอดเวลาในร้านอาหารตามสั่งนี่เอง

‘คงไม่ใช่หรอกมั้ง? หรือว่าจะเป็นพวกโรคจิตสะกดรอยตามมาแอบถ่าย?’

เธอระแวดระวังตัวขึ้นมาทันที

แต่ใครจะไปรู้ ชายคนนั้นกลับล้างมืออย่างใจเย็น แล้วหยิบผ้าพันคอผ้าไหมสีขาวออกมาจากกระเป๋าเสื้อเงียบๆ ทำทีเหมือนจะเช็ดมือ โดยไม่มีท่าทีว่าจะหันมามองเธอเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นแบบนั้น หลินซือซือจึงค่อยโล่งอกขึ้นมาเปลาะหนึ่ง

ทว่าในชั่วพริบตานั้นเอง หลังจากชายหนุ่มกวาดสายตาจนแน่ใจว่าไม่มีใครเข้าออกจากห้องน้ำสาธารณะ เขาก็ลงมือฉับพลัน!

เขาก้าวพรวดเข้าประชิดตัวในระยะเมตรเดียว ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็เอาผ้าพันคอสีขาวผืนนั้นโปะเข้าที่ปากและจมูกของเธอทันที

“คุณ! จะทำ… อื้อ…”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง แขนอันกำยำของชายหนุ่มก็ล็อกไหล่บางของหลินซือซือไว้แน่น ร่างของเธอขยับไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว ทันทีที่ผ้าพันคอสีขาวประกบลงบนใบหน้า เธอก็รู้สึกวิงเวียนตาลายขึ้นมาฉับพลัน

เปลือกตาของหลินซือซือหนักอึ้งจนปิดลงอย่างควบคุมไม่ได้

ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนจะหมดสติ จู่ๆ สติของเธอกลับแจ่มชัดขึ้นมาอย่างน่าประหลาด เธอรู้ตัวแล้วว่าตัวเองตกเป็นเป้าหมายของฆาตกรหั่นศพเข้าให้แล้ว!

แววตาของเธอฉายประกายสิ้นหวัง ก่อนที่คอจะพับเอียงไปทันที

“นังตัวดี! อย่ามาโทษฉันเลยนะ! ถ้าจะโทษก็โทษพวกตำรวจเวรนั่นเถอะที่ทำให้คืนนี้ฉันไม่ได้หั่นศพ ตัวฉันมันคันยุบยิบเหมือนมีหนอนไต่จนแทบทนไม่ไหวแล้ว! ช่วยไม่ได้จริงๆ งั้นแกก็มารับเคราะห์แทนไปแล้วกัน!”

“ไม่สิๆ… ผิวกับหุ่นของแกมันสมบูรณ์แบบเกินไป นังผู้หญิงคนก่อนหน้านี้ต่างหากที่เป็นตัวแทนของแก…”

แววตาของฆาตกรหั่นศพฉายประกายโลภ ร่างของเขาสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น

เขาพาดแขนข้างหนึ่งของหลินซือซือไว้บนไหล่ตัวเอง ส่วนแขนอีกข้างก็โอบเอวเธอไว้ ดูเผินๆ เหมือนหลินซือซือเมาเหล้าแล้วเขากำลังช่วยพยุงเดิน

ท่ามกลางตลาดกลางคืนที่มีผู้คนเดินขวักไขว่ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นเลยสักคนว่าสองคนนี้มีอะไรผิดปกติ…

ในเวลาเดียวกัน รถตู้อู่หลิงหงกวงของเย่เกินเพิ่งจะแล่นวนรอบนอกตลาดกลางคืนไปได้ไม่ถึงครึ่งรอบ กว่าจะฝ่าฝูงชนที่แออัดมาถึงบริเวณใกล้ๆ ร้านอาหารตามสั่งได้ เสียงกรีดร้องของหนิงเถียนก็ดังลั่นขึ้นมาจากท้ายรถ

“กรี๊ด! นิ้วของเฝิงเมิ่ง! ขยับแล้ว! ขยับแล้วค่ะ!!!”

ถ้าเป็นคนธรรมดามาเจอเรื่องแบบนี้คงตกใจกลัวจนก้าวขาไม่ออก แต่เย่เกินกลับได้ยินความตื่นเต้นปนอยู่ในน้ำเสียงของหนิงเถียนอย่างชัดเจน

“ขยับแล้วเหรอ?”

เย่เกินหันขวับไปมอง ตอนนี้เฝิงเมิ่งไม่ใช่แค่ขยับแล้ว แต่ลุกขึ้นมานั่งตัวตรงเลยต่างหาก!

“พวกเราตามศพไป รีบเร็ว!”

เย่เกินเปิดประตูท้ายรถโดยไม่ลังเล ศพของเฝิงเมิ่งก็กระโดดเด้งดึ๋งออกจากท้ายรถทันที ก่อนจะกระโจนมุ่งหน้าไปยังตลาดกลางคืนที่ผู้คนพลุกพล่านราวกับเหาะได้

ใช่แล้ว เหาะไปจริงๆ!

พลังกระโดดของศพน่าขนลุกขนพองอย่างยิ่ง พอก้าวพ้นรถตู้อู่หลิงหงกวง ศพก็หันหลังกลับ ออกแรงถีบตัวเพียงครั้งเดียวก็ลอยข้ามรั้วกั้นของตลาดกลางคืนไปได้หน้าตาเฉย

แค่โดดทีเดียว ก็ลอยจากขอบนอกของตลาดข้ามเข้าไปถึงข้างในอย่างเหลือเชื่อ

“รีบตามเธอไปเร็ว! เธอได้กลิ่นอายของฆาตกรหั่นศพแล้ว! อย่าให้คลาดสายตาเด็ดขาด!”

เย่เกินตะโกนลั่น กระโดดลงจากรถแล้ววิ่งตามไปทันที

คนที่ตามติดหลังเขามาคือหลีซีกับหนิงเถียน

ไป๋จงหมิง ไป๋หย่า และจ้าวเจิ้งกั๋วที่สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของศพเป็นกลุ่มแรกก็ไม่รอช้า พากันวิ่งมุ่งหน้าเข้าไปในตลาดกลางคืนทันที

ผู้คนยังคงเดินเบียดเสียดขวักไขว่อยู่ในตลาดกลางคืน จู่ๆ ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้าแต่ไกล ฝูงชนแตกตื่นฮือฮาขึ้นมาในพริบตา

“เชี่ย! ซูเปอร์เกิร์ลนี่หว่า!”

“คุณพระช่วย! ถ้าไปลงแข่งกระโดดไกลนี่คงทุบสถิติกินเนสส์บุ๊กไปแล้วมั้งเนี่ย?”

“เฮ้ย! เดี๋ยวก่อน ผู้หญิงคนนี้หน้าคุ้นๆ อยู่นะ!”

สายตาของผู้คนนับไม่ถ้วนถูกดึงดูดเข้าหาร่างของเฝิงเมิ่ง ต่างอยากจะเพ่งดูหน้าตาของเธอให้ชัดเจน ทว่าวินาทีถัดมา หัวเข่าของหญิงสาวก็ย่อลง สองแขนเหยียดตรงไปข้างหน้า แล้วดีดตัวทะยานขึ้นฟ้าอีกครั้ง!

“แม่เจ้าโว้ย!”

ไทยมุงยืนอ้าปากค้างกันเป็นแถบ!

ร่างของเฝิงเมิ่งราวกับไม่สนใจแรงโน้มถ่วง กระโดดลอยสูงขึ้นไปในอากาศถึงสามสี่เมตร พุ่งทะยานข้ามไปยังร้านแผงลอยที่อยู่ห่างออกไป

กระโดดเพียงไม่กี่ครั้ง เธอก็ข้ามพ้นโซนแผงลอยขายอาหารทั้งหมด แล้วมุ่งตรงไปยังห้องน้ำสาธารณะ

ไม่ใช่แค่ฝูงชนในตลาดที่ยืนอ้าปากค้าง แม้แต่คนดูในห้องไลฟ์ก็ช็อกตาค้างไปตามๆ กัน

【คุณชายรวยอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิง: เชี่ยเอ๊ย! พอปล่อยให้ศพขยับตัวได้เต็มที่ แรงกระโดดมันจะเว่อร์วังขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย!】

【นักสะกดจิตแห่งเมืองจิง: ขอแชร์สาระหน่อย! ตามธรรมชาติร่างกายมนุษย์มีกลไกเซฟตี้อยู่ สมองจะจำกัดแรงของกล้ามเนื้อเอาไว้ แต่หลายครั้งในช่วงเวลาคับขัน กลไกนี้ก็อาจถูกปลดล็อกได้

ยกตัวอย่างเช่น มีแม่คนหนึ่ง พยายามจะช่วยลูกชายที่โดนรถทับ ถึงกับยกรถขึ้นมาได้ด้วยตัวคนเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ศพของพี่คุมศพคือสมองตายไปแล้ว พลังกล้ามเนื้อจึงระเบิดออกมาได้เต็มร้อย ไม่แปลกหรอกที่จะทรงพลังจนน่าขนลุกขนาดนี้!】

【ผู้ใช้ สำนักข่าวยูซีจอมพาดหัวเว่อร์: ได้ไอเดียละ! พรุ่งนี้จะแคปคลิปนี้ไปทำคอนเทนต์ พาดหัวรอไว้แล้ว "หญิงสาวรายหนึ่งปวดฉี่จัด ปลดล็อกยีนมนุษย์ เหาะข้ามฟ้าไปโผล่หน้าห้องน้ำสาธารณะ!"】

【เชี่ย! เมนต์บน! เอ็งนี่มันอัจฉริยะชัดๆ! มาทำงานที่ไป่ตู้กับฉันไหมล่ะ ให้เงินเดือนสองเท่าเลย!】

【ศพของพี่คุมศพวิ่งเตลิดแบบนี้ แปลว่าเจอเป้าหมายแล้วใช่ไหมเนี่ย?】

【เมนต์บน เพิ่งมาตามสินะ? ก่อนหน้านี้พี่คุมศพก็เคยใช้ศพจับคนร้ายหนีคดีมาแล้ว คราวนี้คุมศพมาจับฆาตกรหั่นศพ มันจะแปลกตรงไหนวะ?】

คอมเมนต์ลอยไหลทะลักอย่างดุเดือดในห้องไลฟ์ เย่เกินนำทุกคนเบียดแทรกฝูงชนที่กำลังแตกตื่นตกตะลึง

หลังจากร่างของเฝิงเมิ่งกระโดดไปลงหน้าห้องน้ำสาธารณะ เธอก็ชะงักลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจับเป้าหมายใหม่ได้อีกครั้ง จึงกระโดดพุ่งตรงเข้าไปกลางฝูงชนอันแออัดยัดเยียด

ในเวลานี้ ทั่วทั้งตลาดกลางคืนอันกว้างใหญ่ นักท่องเที่ยวจำนวนนับไม่ถ้วนต่างหยุดเดินแล้วแหงนมองดูพลังการกระโดดสุดพิสดารของเฝิงเมิ่ง

ชายหนุ่มหน้าปรุคนหนึ่งกำลังประคองหญิงสาวในชุดพนักงานออฟฟิศ เดินมุ่งหน้าออกจากตลาดกลางคืนโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

เขาไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมคนที่เดินกันอยู่ดีๆ ถึงได้หยุดกึกแล้วแหงนหน้ามองฟ้ากันหมด

“คงเป็นการแสดงแสงสีน่าเบื่อๆ อะไรอีกล่ะสิ?”

ชายหน้าปรุคิดในใจพลางรีบประคองสาวออฟฟิศให้สาวเท้าเร็วขึ้น

เมื่อเห็นว่าทางออกตลาดกลางคืนอยู่ตรงหน้าแล้ว แววตาของมันก็ฉายประกายลิงโลดแวบหนึ่ง

“ขอแค่พ้นออกไปจากตรงนี้ หาที่เงียบๆ ปลอดคน ฉันจะทรมานแกให้หนำใจ!”

มุมปากยกยิ้มชั่วร้าย ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าออกไป มันกลับรู้สึกถึงลมหนาววูบหนึ่งพัดปะทะเข้าที่แผ่นหลัง

ฝูงชนรอบข้างต่างส่งเสียงฮือฮา ตะโกน “ว้าว” “สุดยอดว่ะ” กันระงม มันจึงนึกเอะใจแล้วเอี้ยวตัวหันกลับไปมอง

ทว่าแค่เหลือบมองเพียงแวบเดียว ก็ทำเอาไอ้หน้าปรุตกใจจนขนหัวลุกชันไปทั้งตัว!

เงาร่างของหญิงสาวที่คุ้นตากำลังลอยเคว้งอยู่กลางอากาศแล้วพุ่งดิ่งลงมาหามันอย่างรวดเร็ว สองแขนของเธอยื่นเหยียดตรงมาข้างหน้า ไอความเคียดแค้นชิงชังในแววตาสาดซัดเข้าใส่หน้ามันอย่างจัง

ม่านตาของมันเบิกกว้างด้วยความหวาดผวา มีหรือที่มันจะจำผู้หญิงคนนี้ไม่ได้?

ก็นี่มันเฝิงเมิ่ง คนที่มันลงมือหั่นศพเองกับมือไม่ใช่เหรอวะ!

แล้วทำไมตอนนี้… ถึงบินพุ่งตรงมาหามันได้ล่ะเนี่ย?!