บทที่ 63 เทฝั่งซ้ายให้หมดหน้าตัก คฤหาสน์ริมทะเลอยู่ไม่ไกล!

“แทงเท่าไหร่ก็รับหมดเหรอ?”

หลินเฉวียนหันไปมองเจ้าอ้วนตัวเตี้ยที่เพิ่งเอ่ยปากว่าจะเปิดโต๊ะรับพนัน สายตาแฝงแววเจ้าเล่ห์ไม่น่าไว้ใจ

เมื่อถูกหลินเฉวียนจ้องด้วยสายตาแบบนั้น เจ้าอ้วนตัวเตี้ยก็พยักหน้ารับ “เท่าไหร่ก็ได้ทั้งนั้น! แต่ว่าอัตราจ่ายตอนท้ายจะคิดตามยอดเดิมพันนะ!”

“งั้นช่างเถอะ เปิดโอกาสให้ทุกคนได้หาเงินกันหน่อยดีกว่า! แต่ถ้านายเปิดโต๊ะแบบนี้ก็มีแต่ได้กับได้สิ? ไม่แบ่งเปอร์เซ็นต์ให้หน่อยมันจะเหมาะเหรอ?” หลินเฉวียนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

เจ้าอ้วนตัวเตี้ยถึงกับยอมใจ ยิ้มพลางกล่าวว่า “เอาแบบนี้ ถ้ามีกำไร ฉันแบ่งให้พวกนายคนละสามสิบเปอร์เซ็นต์ เป็นไง? ฉันเป็นเจ้ามือต้องแบกรับความเสี่ยง ย่อมต้องได้ส่วนแบ่งเยอะกว่าหน่อย”

หลินเฉวียนกับเหล่าหม่าย่อมไม่มีปัญหา ทั้งสองหันกลับมาตั้งหน้าตั้งตาเลือกไข่ต่อ

พวกเขากำลังเลือกกันอยู่ แต่ฝูงชนที่มุงดูรอบข้างกลับมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“เฮ้ย ไม่ใช่ว่าพวกเขารวมหัวกันล้มมวยหรอกนะ?”

“ฉันว่ามีสิทธิ์! สันดานอย่างเหล่าหม่า เผลอๆ มีทำเรื่องแบบนี้แน่”

“นั่นสิ สันดานเหล่าหม่าเนี่ยนะ…”

…

“เฮ้ย! ใครบอกสันดานไม่ดีวะ วันนี้อั๊วชนะแน่โว้ย!” เหล่าหม่าหันขวับไปถลึงตาใส่คนดูที่เพิ่งลงเดิมพันข้างตัวเอง

จากนั้นเขาก็เปิดฟังก์ชันทายผลด้วยแต้มคะแนนในห้องไลฟ์สดของตัวเองทันที

[เหล่าหม่าจะชนะศึกเสี่ยงทายไข่ครั้งนี้หรือไม่]

[ชนะ] [ไม่ชนะ]

ทว่าเพิ่งจะเปิดโต๊ะ ยอดการลงเดิมพันของทุกคนก็เกินความคาดหมายของเหล่าหม่าไปไกลลิบ

ฝั่งขวาถูกกดจนล้นหลาม แถมแต้มเดิมพันยังพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ไม่หยุด

“เฮ้ยพวกพี่น้อง อั๊วอุตส่าห์พามาเก็บแต้มเน้นๆ พวกแกทำกับอั๊วแบบนี้เหรอวะ? ถ้าอั๊วชนะขึ้นมา พวกฝั่งขวาต้องพร้อมใจกันเปย์ป้ายไฟขอโทษอั๊วคนละอันเลยนะ!”

…

“ฮ่าๆๆ ฝั่งซ้ายเทหมดหน้าตัก คฤหาสน์ริมทะเลอยู่แค่เอื้อม!”

“เล่นก็ส่วนเล่น กวนก็ส่วนกวน อย่าเอาแต้มคะแนนมาล้อเล่นนะเว้ย”

“จริง คู่แข่งฝั่งตรงข้ามยังเด็กขนาดนั้น เผลอๆ ยังไม่หย่านมด้วยซ้ำ!”

“พูดก็พูดเถอะ อัตราการชนะของเหล่าหม่าสูงจะตาย พวกแกนี่เอาแต้มไปแจกฟรีชัดๆ”

“เดี๋ยวนะ พวกนายรีบดูเร็ว ไอ้น้องคนนั้นกำลังทำอะไรน่ะ?”

“ทำไมเขาหยุดแล้วล่ะ? ยอมแพ้แล้วหรือว่า…”

หลังจากคุยเล่นกับแฟนคลับเสร็จ เหล่าหม่าก็เดินมาหน้าแผง หยิบแว่นขยายออกมาแล้วเริ่มส่องตรวจดูอย่างละเอียด

แต่ในตอนนั้นเอง เขากลับพบว่าหลินเฉวียนที่อยู่ข้างๆ ดันยืนขึ้นนิ่งเฉยเสียแล้ว

เหล่าหม่า: ???

เพราะเมื่อครู่นี้ หลินเฉวียนได้กวาดสายตามองไข่ศิลาทั้งหมดจนทะลุปรุโปร่งไปแล้ว

[ไข่สัตว์อสูรระดับ B ภายในบรรจุสัตว์อสูรสิงโตฟาร์อีสต์ระดับ B]

ตรงแผงที่เขาหยุดยืนอยู่เมื่อกี้ มีไข่ศิลาของสัตว์อสูรระดับ B อยู่หนึ่งฟอง

“ฉันดูเสร็จหมดแล้วล่ะ แต่ฉันเป็นคนเคารพผู้อาวุโสเอ็นดูเด็กเสมอ ให้คุณซื้อก่อนเลย!” หลินเฉวียนยิ้มมองเหล่าหม่า ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มมั่นใจเต็มเปี่ยม

เหล่าหม่า: ???

เดี๋ยวสิพวก บนสามแผงนี้มีไข่ศิลาไม่ต่ำกว่าร้อยฟอง แถมขนาดยังใกล้เคียงกัน หนักราวๆ เจ็ดถึงแปดกิโลกรัมทั้งนั้น

มีทั้งเปลือกดำ เปลือกเหลือง เปลือกขาว ลวดลายมอสพร้อยพราย ลายเมฆหมอก เนื้อหินสารพัดรูปแบบ

ถ้าจะดูให้ละเอียด อย่างน้อยต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมงสองชั่วโมง อีกฝ่ายแค่รอเขาตั้งโพลทายผลหนึ่งนาทีก็ดูเสร็จแล้วเนี่ยนะ?

เขายังไม่ทันได้เริ่มเลย แกก็เลือกเสร็จซะแล้ว หน้าตาของเหล่าหม่าคนนี้จะเอาไปไว้ที่ไหน?

คงไม่ได้แค่แกล้งทำเป็นเก๊กหรอกนะ?

ชอบเก๊กนักใช่ไหม เดี๋ยวจะได้รู้ว่าราคาของการชอบเก๊กมันเป็นยังไง!

“เจ้าหนุ่ม อย่าเพิ่งทะเยอทะยานเกินตัว เลือกเร็วขนาดนี้ เดี๋ยวแพ้ขึ้นมาอย่าจิตใจพังทลายจนกระทบการแข่งล่ะ ถึงตอนนั้นฉันไม่เกี่ยวด้วยนะ”

พูดจบ เหล่าหม่าก็นั่งยองๆ หน้าแผงแรก แล้วก้มหน้าก้มตาตรวจดูอย่างละเอียดด้วยตัวเอง

หลังจากเลือกอยู่นานถึงครึ่งชั่วโมง เหล่าหม่าก็เริ่มตัดสินใจขั้นสุดท้ายกับหินสองก้อนที่เขาเล็งเอาไว้

“ช่างเถอะ เลือกก้อนนี้แล้วกัน!”

ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้ ก้อนซ้ายดูมีไอพลังวิญญาณเอ่อล้นกว่า โอกาสออกของมีมากกว่า ส่วนก้อนขวาแม้มีสิทธิ์ออกของดีเหมือนกัน แต่ความเสี่ยงสูงเกินไป

“เถ้าแก่ ก้อนนี้ขายยังไง?”

“ก้อนละห้าหมื่น ขอบพระคุณที่อุดหนุนครับ!” เจ้าของแผงยิ้มเจื่อนๆ พลางบอกราคาปกติออกไป

“เรียบร้อย โอนเงินให้แล้วนะ” หลังจากเหล่าหม่าโอนเงินเสร็จ เขาก็หันไปมองหลินเฉวียน สายตาราวกับจะบอกว่า ‘ตานายแล้ว’

หลินเฉวียนไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้าวตรงเข้าไปซื้อหินอีกก้อนที่อีกฝ่ายลังเลอยู่นานในทันที

คราวนี้ ช่องคอมเมนต์ของทั้งสองฝั่งแทบแตก เครื่องหมายคำถามถูกส่งรัวจนตาลาย

โดยเฉพาะแฟนคลับในห้องไลฟ์ของเหล่าหม่าที่ด่ากันจนแทบคลั่ง

…

“???”

“ถ้าเล่นแบบนี้ ฉันไปแข่งเองก็ได้มั้ง!”

“เชี่ยยย สุดยอด เล่นงี้ก็ได้เหรอวะ?”

“นึกว่าหมอนั่นจะเก่งกาจมาจากไหน ที่แท้ก็แค่นี้เองเหรอ?”

“ซื้ออีกก้อนที่เหล่าหม่าลังเลเนี่ยนะ จะว่าไปก็ฉลาดแกมโกงอยู่นะ ถึงจะเด็กและฝีมือสู้ไม่ได้ แต่สมองยังแล่นแฮะ”

“พรืดดด ตอนแรกเก๊กซะดิบดี ที่แท้ก็รอชุบมือเปิปตามหลังเหล่าหม่า โคตรเหลี่ยมเลยว่ะ!”

…

พอเห็นการกระทำของอีกฝ่าย เหล่าหม่าก็ทำหน้าเหมือนเพิ่งตาสว่าง

ที่แท้ไอ้หนุ่มนี่ไม่ได้คิดจะยอมให้เขา แต่ตั้งใจจะตามก้นเขามาชุบมือเปิป คงเพราะอายุน้อย ไม่อยากแพ้จนเสียหน้าสินะ

แต่แบบนี้ก็ดี ไม่ว่าแพ้หรือชนะ อย่างน้อยวันนี้เขาก็กู้หน้าตัวเองไว้ได้แน่

“น้องชาย ให้ฉันผ่าก่อนเลยไหม จะได้เปิดหูเปิดตาดูว่าฝีมือที่แท้จริงมันเป็นยังไง?” พูดจบ เหล่าหม่าก็เตรียมจะลงมือผ่าไข่

“อยากผ่าก็ผ่าเลยสิ! ข้างในมีแค่ไข่สัตว์อสูรระดับ C ธรรมดาๆ ฟองเดียว ไม่เห็นเข้าใจเลยว่าจะรีบร้อนไปทำไม!” หลินเฉวียนแย้มยิ้มบางๆ ท่าทางสบายอกสบายใจอย่างยิ่ง

ได้ยินคำพูดของหลินเฉวียน ใจของเหล่าหม่าก็กระตุกวูบ

‘คงไม่ใช่ว่าไอ้หมอนี่แกล้งทำตัวเป็นหมูหลอกกินเสือหรอกนะ?’

เขาเริ่มลงมือผ่าไข่ศิลาด้วยความระมัดระวัง

ในฐานะสตรีมเมอร์สายเสี่ยงทายไข่มืออาชีพ ย่อมต้องพกพาอุปกรณ์ผ่าตัดติดตัวมาด้วยอยู่แล้ว

แน่นอนว่าถ้าข้างในเป็นไข่ระดับ C จริง จะผ่าแบบรุนแรงก็ได้ แต่เขาไม่กล้าเสี่ยงดวงกับความเป็นไปได้แบบนั้น

หากสิ่งที่อยู่ข้างในเป็นสิ่งมีชีวิตศักยภาพสูงที่บอบบางมาก แล้วเกิดเสียหายขึ้นมาคงน่าเสียดายแย่

เมื่อเขาค่อยๆ กรีดเปลือกนอกของไข่ศิลาออกอย่างระมัดระวัง จนเผยให้เห็นสีขาวดุจหิมะข้างใน หางตาก็พลันฉายแววยินดีออกมาทันที

ทว่าพอเขาสกัดไข่สีขาวทั้งฟองออกมาจนสมบูรณ์ สีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งลงทันตา

นี่… มันเป็นไข่สัตว์อสูรระดับ C จริงๆ ด้วย!

ไอ้เด็กหนุ่มตรงหน้า ดันทายถูกเป๊ะ!

…

“สมเป็นเหล่าหม่าผู้เจนจัดเรื่องไข่ เจ๋งเป้งจริงๆ!”

“ดูท่าฝีมือพี่เหล่าหม่าของพวกเรายังไม่ตกนะเนี่ย เจ้าเด็กฝั่งตรงข้ามคงใจแป้วไปแล้วมั้ง!”

“แต่พวกนายไม่สังเกตสีหน้าเหล่าหม่าเหรอวะ หน้าดูไม่ค่อยดีเลยนะ? อย่าบอกนะว่าที่ผ่าได้มันเป็นไข่สัตว์อสูรระดับ C จริงๆ น่ะ?”

“ไข่ระดับ C แล้วไงวะ หมอนั่นก็แค่ฟลุกเดาถูกเฉยๆ พวกแกคอยดูสิ เดี๋ยวหมอนั่นต้องเคลมว่าไข่ของตัวเองเป็นระดับ B แน่! ปรกติเวลาฉันจะขิงใครก็พูดแบบนี้แหละ!”

…

“ขอโทษด้วยนะเพื่อน ไข่สัตว์อสูรของฉันฟองนี้ ข้างในเป็นไข่ระดับ B แถมยังเป็นสายพันธุ์หายากอีกต่างหาก! ส่วนจะเป็นตัวอะไรกันแน่ รอฉันผ่าออกมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”

หลินเฉวียนปรายตามองเหล่าหม่าแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปถามเจ้าของแผง “เถ้าแก่ เปิดราคามาหน่อยสิ?”

เจ้าของแผง: …

ในมุมมองของเขา หลินเฉวียนเป็นคนของทางสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูร ส่วนเหล่าหม่าก็เป็นสตรีมเมอร์ชื่อดัง ทั้งคู่กำลังไลฟ์สดอยู่ด้วยกันทั้งคู่ หากเขาบุ่มบ่ามโก่งราคาขึ้นมา มีหวังโดนชาวเน็ตรุมสับเละแน่

“ห้าหมื่น… เหรียญพันธมิตรครับ”

เขารู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังหลั่งเลือด

“เอาแบบนี้แล้วกัน! ฉันให้แปดแสนแปดหมื่นเหรียญพันธมิตรเพื่อซื้อก้อนนี้ ถือว่าฉันขอช้อนของดีไป ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”

หลินเฉวียนคิดในใจว่าการมาตั้งแผงขายของมันไม่ง่าย แต่ถ้าเขาไม่พูด อีกฝ่ายก็คงไม่มีทางรู้ เงินเพิ่มพิเศษแปดแสนกว่าเหรียญนี้ ถือเป็นค่าปลอบใจที่ทำให้เจ้าของแผงต้องเจ็บกระดองใจก็แล้วกัน

ส่วนแม่ม่ายสาวพราวเสน่ห์ที่เขาได้ของมาราคาถูกคนเดียวก่อนหน้านี้ ไว้ค่อยหาโอกาสไปชดเชยให้เธอต่างหาก

“ไม่มีปัญหาครับ! ไม่มีปัญหาแน่นอน!” ดวงตาของเจ้าของแผงเปล่งประกายขึ้นมาทันที

“ไอ้หนู ในเมื่อซื้อแล้วก็รีบผ่ามันซะสิ จะได้ให้พวกเราเปิดหูเปิดตาหน่อย!” เหล่าหม่าขมวดคิ้วแน่น หลินเฉวียนลีลาอยู่นานสองนาน แถมยังมั่นอกมั่นใจขนาดนั้นว่าข้างในจะต้องเป็นสัตว์อสูรระดับ B แน่นอน

หรือว่า… คราวนี้เขาจะเตะโดนแผ่นเหล็กเข้าให้จริงๆ ซะแล้ว?