บทที่ 74 พลังแข็งแกร่งขึ้น! ตีท้ายครัวอินฝู

หลินเฉวียนรีบผลักพี่ฮาลงจากตัว จากนั้นก็เริ่มยัดคำคุณสมบัติพรสวรรค์ให้มันไปอีกสองสามอย่าง

[ผสานคำคุณสมบัติพรสวรรค์ระดับ B—เร่งความเร็ว ให้แก่สัตว์อสูรพี่ฮา ได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มเติม 1,000 แต้ม]

[ผสานคำคุณสมบัติพรสวรรค์ระดับ B—อาณาเขตจันทราสีเงิน ให้แก่พี่ฮา ได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มเติม 1,000 แต้ม เลเวลของพี่ฮา +1]

[ผสานคำคุณสมบัติพรสวรรค์ระดับ B—เทวะพิทักษ์ ให้แก่พี่ฮา ได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มเติม 1,000 แต้ม เลเวลของพี่ฮา +1]

หลังจากมอบพรสวรรค์ทั้งสามอย่างให้แก่พี่ฮา เลเวลของมันก็ทะยานขึ้นสู่เลเวล 13 ได้สำเร็จ ก้าวขึ้นมาอยู่ในระดับเดียวกับตี้ทิง

ในตอนนี้ หลินเฉวียนเลื่อนระดับสู่ขั้นสามแล้ว ทำให้เขามีโอกาสทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรได้อีกหนึ่งตัว และตอนนี้เขาก็มีเต่าสมุทรคลั่งกลายพันธุ์ระดับ A อยู่ในมือ จึงกำลังชั่งใจอยู่ว่าจะทำสัญญาเลยดี หรือจะรอดูไปก่อน

หากทำสัญญาไปแล้ว ก็หมายความว่าคนอื่นจะไม่มีสิทธิ์ทำสัญญากับสัตว์อสูรตัวนี้ได้อีก

ของกลายพันธุ์ระดับ A เช่นนี้ หากนำออกไปประมูลจริงๆ ราคาต่ำสุดก็ต้องแตะหลักร้อยล้าน เป็นมูลค่าที่ไม่อาจประเมินได้เลย

“ช่างเถอะ ทำตัวสงบเสงี่ยมไว้หน่อยดีกว่า สัตว์อสูรชั้นยอดแบบนี้ เก็บไว้ทำสัญญาเองนั่นแหละ พอพี่ฮาตื่นรู้พลังเมื่อไหร่ ค่อยเอาเจ้าเต่าสมุทรคลั่งกลายพันธุ์ตัวนี้ไปไว้กับป้าเหมย ให้คอยปกป้องนางไปก่อน”

[ฟักไข่เต่าสมุทรคลั่งระดับ A และดำเนินการทำพันธสัญญา]

หลินเฉวียนเริ่มกระบวนการฟักไข่เต่าสมุทรคลั่งกลายพันธุ์ระดับ A ทันที

วิธีฟักไข่ก็เรียบง่ายมาก เพียงหยดเลือดลงไปก็ฟักออกมาได้แล้ว วิธีนี้จะทำให้สัตว์อสูรยอมรับเจ้าของทันทีที่ลืมตาดูโลก สัตว์อสูรที่ฟักออกมาจะตกเป็นของผู้เป็นเจ้าของเลือดโดยตรง

ต่างจากวิธีฟักในการแข่งขันประเมินสัตว์อสูรเมื่อวาน ซึ่งเป็นแบบฟักตามธรรมชาติ สัตว์อสูรลักษณะนั้น แม้จะเลือกตัวที่มีลักษณะดีเลิศในภายหลังได้ แต่ก็ต้องสร้างความผูกพันระดับหนึ่งก่อนจึงจะทำพันธสัญญาได้

ไม่นานนัก หัวเต่าตัวน้อยก็เจาะทะลุเปลือกไข่ออกมา แล้วอ้าปากงับเปลือกไข่กินอย่างเอร็ดอร่อย ราวกับว่านั่นคือของล้ำค่าที่สุดในโลก

กร้วมๆ…

เสียงเคี้ยวเปลือกไข่ดังแว่วมา เพียงครู่เดียว เปลือกไข่ทั้งหมดก็ถูกมันสวาปามลงท้องจนเกลี้ยง

เมื่อมองดูเจ้าตัวน้อยตรงหน้าที่กำลังเบิกตากลมโตขนาดเท่าเม็ดงาจ้องมองมา หลินเฉวียนก็อดไม่ได้ที่จะเอานิ้วไปจิ้มกระดองของมันดู มันยังค่อนข้างนิ่มอยู่เลย

เขาลองคิดดู เต่าไม่ชอบขยับเขยื้อนอยู่แล้ว โดยธรรมชาติก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่รักการนอน หลินเฉวียนจึงมอบคำคุณสมบัติพรสวรรค์เสพติดการนอนให้มันเสียเลย

[ผสานคำคุณสมบัติพรสวรรค์ระดับ B—เสพติดการนอน ให้แก่สัตว์อสูรเต่าสมุทรคลั่งกลายพันธุ์ ได้รับค่าประสบการณ์ +1,000 เต่าสมุทรคลั่งกลายพันธุ์ +4 เลเวล]

พอผสานเสร็จสิ้น ก็เห็นเจ้าเต่าสมุทรคลั่งหลับตาพริ้มลงทันที

เฮ้ยเพื่อน ไม่ใช่ว่าออกฤทธิ์เร็วเกินไปหน่อยเรอะ?

แต่จะว่าไป หากเกิดอันตรายขึ้นมา มันจะไม่ทันรู้ตัวเอาหรือเปล่า กลายเป็นว่าเขาต้องคอยออกคำสั่งให้มันสู้เองอย่างเดียวสินะ?

หลินเฉวียนเปิดดูค่าสถานะของมัน

[เผ่าพันธุ์: เต่าสมุทรคลั่งกลายพันธุ์]

[เลเวล: 5 (กำลังเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ)]

[พลังชีวิต: 150]

[พลังโจมตี: 15]

[พลังป้องกัน: 20]

[ความเร็ว: 9]

[สายเลือด: ระดับ A]

[ธาตุ: น้ำ]

[พรสวรรค์: ป้องกัน…]

[ทักษะ: กระดองเต่าพิทักษ์, กัดฉีก…]

[…]

พี่ฮาที่อยู่ข้างๆ มองดูเต่าสมุทรคลั่งกลายพันธุ์ตัวนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น มันคิดจะเดินเข้าไปเอาอุ้งเท้าสะกิดเล่น ทว่าทันทีที่มันเข้าใกล้ เต่าสมุทรคลั่งกลายพันธุ์ก็ลืมตาขึ้นมาทันที

จากนั้นก็หดหัวผลุบเข้าไปในกระดอง พออุ้งเท้าของพี่ฮาวางลงบนหลังของมัน มันก็ยื่นปากออกมากัดอุ้งเท้าพี่ฮาเข้าให้คำหนึ่ง

แน่นอนว่าไม่ได้กัดแรง แต่พี่ฮาก็โมโหจนควันแทบออกหู เจ้าหมอนี่บังอาจลอบกัดมันอย่างนั้นรึ

ขณะที่มันกระโจนตัวขึ้น คิดจะใช้ปากงับเจ้าเต่าให้ตายคามือ หลินเฉวียนก็คว้าหางของมันเอาไว้ได้ทัน “พี่ฮา หยุดเดี๋ยวนี้ พวกแกเป็นพวกเดียวกันนะ ต่อไปห้ามลงไม้ลงมือเด็ดขาด!”

เขารู้ดีว่าลำพังแค่ใช้ปากสั่งพี่ฮา หูมันอาจจะได้ยิน แต่สมองไม่แน่ว่าจะประมวลผลทัน

“โฮ่ง~”

“ไสหัวไปไกลๆ เลย ยังอยากจะอัปเลเวล อยากจะเก่งขึ้นอยู่ไหม! แกไม่อยากเป็นหมาในตำนานแห่งวงการไซบีเรียนฮัสกีแล้วหรือไง?”

หลินเฉวียนเริ่มวาดฝันขายฝันให้มันทันที

ตำนานแห่งวงการหมาเรอะ?

พอพี่ฮาได้ยินเข้า แววตาของมันก็พลันเปี่ยมล้นไปด้วยสติปัญญาขึ้นมาทันควัน

“โฮ่งๆ!”

ในวินาทีนั้น ไม่รู้ว่าพี่ฮาไปคว้าแว่นกันแดดจากไหนมาสวม แถมบนหลังยังมีผ้าคลุมเพิ่มขึ้นมาอีกผืน ดูแล้วเท่ระเบิดอย่าบอกใคร

“ให้ตายสิ พี่ฮายังจะเก๊กท่าเก่งกว่าตูอีก จะทนได้ยังไงวะเนี่ย?”

เขาแย่งแว่นกันแดดของพี่ฮามาสวมเข้าที่หน้าตัวเองทันที

“จำไว้นะ ต่อไปห้ามทำตัวเท่กว่าลูกพี่ของแก เข้าใจไหม?”

“โฮ่งๆๆ! (ข้าเท่ก็เท่ากับเอ็งเท่ไม่ใช่เรอะ?)”

“เออจริงสิ แล้วเพลงดาบฝึกไปถึงไหนแล้ว?”

“โฮ่งๆๆ! (เกือบแล้ว หั่นผลไม้ได้สบายๆ เลย!)”

“ถ้าเห่าอีกคำเดียว ฉันจะขังแกไว้ในมิติสัตว์อสูรนะ!”

พอได้ยินคำขู่ของหลินเฉวียน พี่ฮาก็สับตีนแตกวิ่งหนีเตลิดลงบันไดไปชั้นล่างทันที

“แค่พี่ฮาตัวเดียว คิดว่าฉันจะปราบแกไม่ได้เรอะ?”

“ปล่อยให้เหลิงไปอีกสักสองวันเถอะ รอให้สายเลือดแกเลื่อนขั้นเมื่อไหร่ ค่อยมาดัดนิสัยกันชุดใหญ่!”

ในจังหวะนั้นเอง หลินเฉวียนก็ได้ยินเสียงของหลิงเอ๋อร์ตะโกนเรียกมาจากชั้นล่าง

“พี่เฉวียน คนจากทางการมาหาค่ะ!”

หลินเฉวียนรีบเดินลงไปชั้นล่างทันที พลันเห็นสาวสวยลุคเลขาฯ คนหนึ่ง สวมแว่นตากรอบดำ สวมชุดทำงานสาวออฟฟิศ ในมือถือแฟ้มเอกสารยืนอยู่ในห้องโถงของร้านสัตว์อสูร

ข้างกายเธอ พี่ฮากำลังเดินวนเวียนไปมารอบตัวหญิงสาว

หญิงสาวคนนั้นย่อตัวลงแล้วส่งยิ้มหวานให้พี่ฮา ดูท่าทางจะชื่นชอบเจ้าฮัสกีร่าเริงตัวนี้ไม่น้อย

ให้ตายสิ เจ้าหมาหื่นเอ๊ย

เสียงฝีเท้าของหลินเฉวียนดึงดูดความสนใจของสาวสวยด้านล่าง

เธอเงยหน้าขึ้นมาทันที เมื่อเห็นหลินเฉวียนก็เอ่ยทักทายขึ้นว่า

“สวัสดีค่ะคุณหลิน ดิฉันฉี่เมิ่ง เป็นผู้จัดการฝ่ายดูแลลูกค้าที่ทางอินฝูส่งมาค่ะ มาเพื่อช่วยคุณดำเนินการเรื่องเอกสารที่เกี่ยวข้อง นี่คือใบคำร้องที่พวกเราช่วยร่างขึ้นมา รบกวนคุณช่วยตรวจสอบดูสักครู่ค่ะ”

หลินเฉวียนเดินเข้าไปรับใบคำร้องและเอกสารสัญญาด้านล่างมาอ่านอย่างละเอียดรอบคอบ เมื่อยืนยันว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว จึงเซ็นชื่อลงไปทันที

“เรียบร้อยค่ะ ขอบพระคุณที่คุณหลินให้ความไว้วางใจนะคะ ดิฉันจะรีบไปดำเนินการในขั้นตอนต่อไปให้ทันที หากทำได้เร็ว คืนนี้คุณก็สามารถก่อตั้งกิลด์ได้แล้วค่ะ” สาวสวยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

หลินเฉวียนยิ้มรับ พลางนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงใช้เนตรหยั่งรู้ระดับเทวะตรวจสอบฉี่เมิ่งทันที

[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]

[ฉี่เมิ่ง]

[อายุ: 23]

[ส่วนสูง: 166 น้ำหนัก: 49 รูปร่าง: 36D]

[ระดับ: ผู้ฝึกสัตว์อสูรขั้นหนึ่ง]

[สถานะ: ผู้ฝึกสัตว์อสูร, พนักงานบริษัทอินฝู]

[ความสามารถ: การบริหารจัดการ]

[การบริหารจัดการ: สำเร็จการศึกษาจากคณะการจัดการ มหาวิทยาลัยชิงเป่ย เชี่ยวชาญการบริหารจัดการพนักงานภายในองค์กรและการจัดการภาพรวมการพัฒนาองค์กร มีพรสวรรค์ด้านการบริหารจัดการสูงมาก แต่ความสามารถค่อยๆ ถูกกลืนหายไปกับตำแหน่งมนุษย์เงินเดือนทั่วไป]

[สภาพร่างกาย: อ่อนล้า ง่วงซึม สภาพจิตใจเบื่อหน่ายโลก]

[อาการ: ทำงานล่วงเวลาเป็นประจำ ประชุมแก้แผนงาน อดนอนสะสม ส่งผลให้สภาพร่างกายย่ำแย่มาก…]

[อย่ามองเลย ช่วยบอกข้อมูลได้เท่านี้แหละ…]

[…]

“ดูเหมือนว่าจะเป็นนักบริหารที่มีศักยภาพสูงมาก กิลด์ของเราเพิ่งจะเริ่มต้นพอดี กำลังขาดแคลนคนเก่งด้านการบริหารจัดการอยู่พอดีเลย”

หลินเฉวียนพึมพำกับตัวเอง

เรื่องที่เป็นมืออาชีพ ก็ควรให้มืออาชีพเป็นคนจัดการ

ในฐานะเจ้านาย เขามีแค่สายตาที่มองคนออกก็เพียงพอแล้ว